Europese unie elon musk afd demonstranten collage
© Public Domain
Ogenschijnlijk is het niet in Europa's belang om eensgezind stelling te nemen tegen de Amerikaanse president omwille van een mislukte oorlog.

Ze (de Euro-elites) hebben geen schijn van kans: "Als Trump dit tarief [25%] oplegt, zal de VS in een ernstig handelsconflict met de EU belanden," dreigt de Noorse premier. En wat gebeurt er als Brussel terugslaat?

"Dat kunnen ze proberen, maar dat lukt ze niet," reageerde Trump. Von der Leyen heeft echter al beloofd dat ze zal terugslaan. Desalniettemin is het nog steeds onwaarschijnlijk dat de gecombineerde reeks van de Angelsaksische bestuurskrachten Trump zal dwingen om Amerikaanse militaire troepen naar Oekraïne te sturen om de Europese belangen (en investeringen!) te beschermen.

De realiteit is dat elk Europees NAVO-lid - met verschillende mate van zelfbeschaamdheid - nu publiekelijk toegeeft dat ze geen van allen willen deelnemen aan het beveiligen van Oekraïne zonder dat Amerikaanse militaire troepen een 'backstop' vormen voor die Europese troepen. Dit is een overduidelijke list om Trump over te halen de oorlog in Oekraïne voort te zetten - net als het feit dat Macron en Starmer de mineralen-deal gebruiken om Trump zover te krijgen door te gaan met de oorlog in Oekraïne. Trump doorziet deze trucjes zonder meer.

Het pijnlijke punt is echter dat Zelensky blijkbaar meer bang is voor een staakt-het-vuren dan voor het verliezen van nog meer terrein op het slagveld. Ook hij schijnt een voortzetting van de oorlog nodig te hebben (mogelijk om aan de macht te blijven).

Het feit dat Trump de verloren oorlog in Oekraïne afblaast, heeft er schijnbaar voor gezorgd dat de Europese elites in een vorm van cognitieve dissonantie zijn beland. Het is natuurlijk al enige tijd duidelijk dat Oekraïne zijn grenzen van 1991 niet zou terugkrijgen, noch Rusland in een onderhandelingspositie zou dwingen die zwak genoeg was voor het Westen om zijn eigen voorwaarden voor een staakt-het-vuren te kunnen dicteren.

Adam Collingwood schrijft:
"Trump heeft een enorme barst in de interfacelaag van de fantasiewereld veroorzaakt ... de regerende elite [in het kielzog van Trumps ommezwaai] ziet niet alleen een electorale tegenslag, maar zelfs een letterlijke catastrofe. Een oorlogsnederlaag, waarbij [Europa] grotendeels weerloos wordt achter gelaten; een de-industrialiserende economie; afbrokkelende openbare diensten en infrastructuur; grote fiscale tekorten; een stagnerende levensstandaard; sociale en etnische ontwrichting - en een krachtige, populistische opstand onder leiding van vijanden die net zo ernstig zijn als Trump en Poetin in de manicheïstische strijd tegen restanten van de liberale tijd - en strategisch ingeklemd tussen twee leiders die hen zowel verachten als minachten ..."

"Met andere woorden, door de scheur in de fantasiewereld zien de elites van Europa hun eigen ondergang ..."

"Iedereen die de realiteit kon zien, wist dat het vanaf de herfst van 2023 alleen maar erger zou worden aan het oorlogsfront, maar vanuit hun fantasiewereld konden onze elites dat niet zien. Vladimir Poetin was, net als de 'deplorables' en 'gammons' dat thuis waren, een atavistische demon die onvermijdelijk gedood zou worden tijdens de onverbiddelijke mars naar de liberale progressieve utopie."
Het is duidelijk dat velen in de regerende EU-lagen woedend zijn. Maar wat kunnen Groot-Brittannië of Duitsland in feite doen? Het werd snel duidelijk dat de Europese landen niet over de militaire capaciteit beschikken om op een gecoördineerde manier in Oekraïne op te treden. Maar zoals Conor Gallagher opmerkt, is het vooral de in het slop geraakte Europese economie - grotendeels als gevolg van de oorlog tegen Rusland - die de realiteit naar de voorgrond haalt.

Friedrich Merz
Friedrich Merz, leider van de Christen-Democratische Unie van Duitsland (CDU), op het podium op dag twee van het CDU/CSU-partijcongres op 12 oktober 2024 in Augsburg, Duitsland.
De nieuwe Duitse bondskanselier, Friedrich Merz, toonde zich de meest onverbiddelijke Europese leider die zowel militaire expansie als dienstplicht voor jongeren bepleit - in wat neerkomt op een Europees verzetsmodel dat de confrontatie met Trumps ommezwaai jegens Rusland aangaat.

Toch behaalde de winnende CDU/CSU van Merz slechts 28% van de uitgebrachte stemmen, terwijl hij een aanzienlijk deel van de kiezers had verloren. Nauwelijks een geweldig mandaat om de confrontatie met zowel Rusland - als Amerika - aan te gaan!
"Ik spreek intensief met veel premiers en staatshoofden van de EU en voor mij is het een absolute prioriteit om Europa zo snel mogelijk te versterken, zodat we stap voor stap onafhankelijk worden van de VS," aldus Friedrich Merz.
De tweede plaats bij de Duitse verkiezingen werd ingenomen door de Alternative für Deutschland (AfD) met 20% van de nationale stemmen. De partij kreeg de meeste stemmen in de bevolkingsgroep tussen 25 en 45 jaar. De partij is voorstander van goede betrekkingen met Rusland, een einde aan de oorlog in Oekraïne en wil ook samenwerken met Team Trump.

Maar belachelijk genoeg wordt de AfD verstoten onder de regels van het 'cordon sanitaire.' Als 'populistische' partij met een sterke vertegenwoordiging onder jongeren wordt ze automatisch gedegradeerd naar de 'verkeerde kant' van het EU-cordon sanitaire. Merz heeft al geweigerd om de macht met hen te delen, waardoor de CDU de lummel blijft, ingeklemd tussen de falende SPD, die het meeste kiezersaandeel heeft verloren, en de AfD en Der Linke, ook een verschoppeling van het cordon sanitaire die net als de AfD kiezersaandeel heeft gewonnen, vooral onder de groep van jonger dan 45 jaar.

Het probleem hier - en dat is een groot probleem - is dat de AfD en de linkse partij Der Linke (8,8%), die de meeste stemmen kreeg in de bevolkingsgroep 18-24 jaar, beide anti-oorlog zijn. Samen bezitten deze twee meer dan een derde van de stemmen in het parlement - een blokkerende minderheid voor veel belangrijke stemmingen, vooral voor grondwetswijzigingen.

Dit zal Merz veel hoofdbrekens bezorgen, zoals Wolfgang Münchau uitlegt:
"Ten eerste had de nieuwe bondskanselier naar de NAVO-top in juni willen reizen met een sterk pleidooi voor hogere defensie-uitgaven. En hoewel Der Linke en de AfD elkaar in alle andere opzichten haten, zijn ze het erover eens dat ze Merz geen geld zullen geven om de Bundeswehr te versterken. Belangrijker is echter dat ze een hervorming van de grondwettelijke begrotingsregels (de schuldenrem) waar Merz en de SPD zo naar snakken, niet zullen steunen."
De regels zijn ingewikkeld, maar in grote lijnen komt het erop neer dat als Duitsland meer geld wil uitgeven aan defensie en hulp aan Oekraïne, dit geld elders in de begroting bespaard moet worden (waarschijnlijk op sociale voorzieningen). Maar politiek gezien, viel het besparen op sociale voorzieningen om geld voor Oekraïne vrij te maken bij het Duitse electoraat niet in goede aarde. De vorige coalitie klapte op precies deze kwestie.

Zelfs met de Groenen zal Merz nog steeds niet de vereiste tweederde meerderheid hebben om grondwetswijzigingen door te voeren, terwijl het 'Centrum' gewoon niet de fiscale ruimte heeft om de strijd met Rusland aan te gaan zonder financiering van de VS. Von der Leyen zal proberen geld voor defensie ergens vandaan te toveren,
"maar de Duitse jeugd stemt tegen de gevestigde partijen die gehaat worden. Ze kunnen een paar Leopards bouwen als ze dat willen. Ze krijgen geen rekruten."
Terwijl de EU en Groot-Brittannië voorstellen om miljarden in te zamelen om zich tegen een denkbeeldige Russische invasie te bewapenen, gebeurt dit tegen de achtergrond van Trumps expliciete uitspraak - over de dreiging van een Russische invasie in de NAVO - "Ik geloof dat niet; ik geloof het niet, in geen enkel opzicht."

Nog zo'n Euro-fantasie die door Trump aan flarden wordt geschoten.

Dus hoe zal het Europese volk, dat grotendeels klaar is met de oorlog in Oekraïne, reageren op hogere energiekosten en meer bezuinigingen op belastingen en sociale voorzieningen om een onwinbare oorlog in Oekraïne te kunnen voeren? Starmer werd al gewaarschuwd dat de 'bond vigilantes' [obligatiebeleggers die als protest tegen een inflatiebevorderend overheidsbeleid hun staatsobligaties verkopen en/of weigeren staatspapier te kopen] slecht zullen reageren op een nog hogere Britse staatsschuld nu de begrotingssituatie in een zorgwekkende toestand verkeert.

Er zijn geen voor de hand liggende oplossingen voor Europa's huidige hachelijke situatie: aan de ene kant vormt het voor Merz een existentieel raadsel, aan de andere kant houdt dit de EU als geheel in zijn greep: om iets gedaan te krijgen, is een parlementaire meerderheid een basisvereiste.

Het 'cordon sanitaire' was in eerste instantie bedoeld om de 'Centristen' in Brussel te beschermen tegen rechtse 'populisten,' maar werd vervolgens in Brussel extra kracht bijgezet doordat Biden een bepaling over buitenlands beleid voor alle 'actoren' op het gebied van het Amerikaanse buitenlands beleid had uitgevaardigd, waarin hij stelde dat populisme een 'bedreiging voor de democratie' vormde en bestreden moest worden.

Het praktische resultaat was echter dat er in de hele EU blokkeringscoalities werden gevormd van vreemde bedgenoten (minderheidspartijen), die instemden met het aan de macht houden van de Centristen, maar wat in feite heeft geleid tot eindeloze stagnatie en een steeds grotere afstand tot 'wij, het volk.'

Angela Merkel regeerde op deze manier en schoof de hervormingen jarenlang op de lange baan - totdat de situatie uiteindelijk onoplosbaar werd (en dat is het nog altijd).

"Kan weer zo'n coalitie van kortzichtige centristen de neergang van de economie stoppen, het falen van leiderschap oplossen en de natie bevrijden uit haar verderfelijke politieke val? Ik denk dat we het antwoord wel weten," schrijft Wolfgang Münchau.

Er ligt echter een groter probleem op de loer: zoals Vance zeer expliciet waarschuwde op de recente veiligheidsconferentie van München, bevindt de vijand van Europa zich niet in Rusland, maar binnenin. Het vloeit voort, zo impliceerde Vance, uit het feit dat we een permanente bureaucratie hebben die zichzelf het exclusieve voorrecht van autonome regeringsmacht toe-eigent, maar toch steeds verder van haar eigen basis af komt te staan.

Weg met dat cordon sanitaire, bepleitte Vance, om zodoende terug te keren naar de (verlaten) principes van die vroegere democratie die oorspronkelijk door de VS en Europa gedeeld werd. Impliciet richt Vance zich op de Brusselse administratieve (diepe) staat.

De eurocraten zien in dit nieuwe front een alternatieve, door de Amerikanen gesteunde aanval op hun administratieve staat - en bespeuren daarin hun eigen ondergang.

In de VS wordt erkend dat er een "institutioneel verzet tegen Trump" is bij Defensie, Justitie en de FBI. Hèt bewijst, stelt Margot Cleveland, dat degenen die de noodzaak van "institutioneel verzet" en de veronderstelde onafhankelijkheid van de uitvoerende macht bepleiten, de tegenstanders van democratie zijn - en van Trump.

Gezien de nauwe banden tussen de VS, de Britse en de Europese diepe staten, rijst de vraag waarom er ook onder Europese leiders zo'n sterke parallelle weerstand tegen Trump bestaat.

Ogenschijnlijk is het niet in Europa's belang om eensgezind stelling te nemen tegen de Amerikaanse president omwille van een mislukte oorlog. Wordt de Europese razernij dan gevoed door een breder verlangen van de (Amerikaanse) diepe staat om de 'Trump-revolutie' de kop in te drukken door, naast binnenlandse oppositie in de VS, te laten zien dat Trump ellende onder Amerika's Europese bondgenoten veroorzaakt? Wordt Europa verder op dit pad gedreven dan anders het geval zou zijn geweest?

Voor een koerswijziging in Duitsland - hoewel ondenkbaar voor Merz - is er slechts een minimale hoeveelheid verbeeldingskracht nodig om Duitsland weer met Eurazië verbonden te zien. De AfD behaalde 20% van de stemmen op precies die basis. Echt, er is waarschijnlijk weinig andere keus.

Zie: https://strategic-culture.su/news/2025/03/04/reality-confronts-euro-ruling-strata-through-tear-fantasy-bubble-they-see-their-own-demise/