© Jon Elswick/AP PhotoDocumenten die waren opgenomen in de door het Amerikaanse ministerie van Justitie vrijgegeven Jeffrey Epstein-dossiers, gefotografeerd op 2 januari 2026.
Dat is begrijpelijk.
Seksuele uitbuiting, met name van jongeren, behoort tot de meest schadelijke misdrijven, en de omvang van Epsteins misbruik, evenals de schijnbare onverschilligheid van machtige instellingen daaromtrent, roept morele verontwaardiging op.
Maar door uitsluitend aandacht te besteden aan het seksschandaal, wordt de meer diepgaande en verontrustende les die deze affaire ons leert, over het hoofd gezien.
Wat de Epstein-dossiers vooral aan het licht brengen, is de sociale en morele vervreemding van de Amerikaanse elites ten opzichte van de mensen die zij beweren te regeren.
Epstein was niet alleen een misbruiker die toegang kreeg tot macht. Hij was een centrale figuur in een gesloten wereld van rijkdom, invloed en immuniteit. Het schandaal zit 'em er niet in dat machtige mensen zich in de privésfeer slecht gedroegen - de geschiedenis zit boordevol met dergelijke voorbeelden - maar dat ze dat deden met een vertrouwen dat geworteld was in de overtuiging dat ze gevrijwaard zouden blijven van de gevolgen van hun gedrag.
Zij bewogen zich binnen een transnationale elitecultuur die zich grotendeels boven gewone morele beperkingen, wettelijke verantwoordelijkheid en burgerlijke verplichtingen had gesteld. Epstein werd binnen die cultuur niet alleen getolereerd, maar ook genormaliseerd.
Dit sluit aan bij het punt dat Christopher Lasch decennia geleden maakte, lang voordat privé-eilanden en filantropie door hedgefondsen bekende symbolen van de excessen van de elite werden. In zijn boek The Revolt of the Elites uit 1994 betoogde Lasch dat de moderne Amerikaanse heersende klassen zichzelf niet langer zagen als hoeders van een gezamenlijk nationaal project. In plaats daarvan zagen ze zichzelf steeds meer als een mobiele, geglobaliseerde kaste, opgeleid aan dezelfde instellingen, woonachtig in dezelfde steden, geleid door dezelfde smaak en voornamelijk enkel verantwoording verschuldigd aan elkaar. Burgerschap werd gezien als een onbelangrijk ongemak. Nationaliteit en patriottisme waren slechts sentimentele overblijfselen uit minder verlichte tijden.
De Epstein-affaire als praktijkoorbeeld van Laschs stellingen
Dit was een persoon wiens vermogen ondoorzichtig was, wiens inkomstenbronnen zelden onder de loep werden genomen en wiens sociale status immuun leek voor het gebruikelijke reputatierisico. Hij fungeerde als sociale tussenpersoon voor financiers, politici, academici, koninklijke families en beroemdheden, van wie velen publiekelijk pleitten voor beleid gericht op morele verbetering, sociale rechtvaardigheid en mondiale verantwoordelijkheid. Maar achter gesloten deuren leefden zij in een wereld die door genotzucht, arrogantie en minachting van beperkingen werd gekenmerkt.
De onthechting van de elite heden ten dage betreft niet alleen economische aspecten, maar ook existentiële, en beperkt zich zeker niet tot Amerikanen. De heersende klassen van geavanceerde democratieën leven in toenemende mate in een wereld die wordt gekenmerkt door mobiliteit, abstractie en immuniteit voor de gevolgen. Hun loyaliteit is eerder professioneel dan burgerlijk, eerder mondiaal dan nationaal, en eerder bestuurlijk dan moreel. Zij ervaren de samenleving minder als een gedeeld erfgoed dan als een reeks problemen die op afstand moeten worden geregeld. In een dergelijke wereld lijkt gehechtheid aan plaats, herinnering en gemeenschappelijk lot bekrompen, zelfs verdacht, terwijl het gevoel van verbondenheid zelf stilzwijgend wordt geherdefinieerd als een obstakel voor vooruitgang.
Beleidsmakers op het gebied van immigratie, politie, onderwijs, volksgezondheid en nationale veiligheid, worden zelden zelf geconfronteerd met de gevolgen daarvan. Ze sturen hun kinderen niet naar slechte scholen, wonen niet in buurten met veel criminaliteit, hoeven niet te strijden om schaarse woningen en hebben geen last van slecht functionerende openbare instellingen. Hun leven wordt afgeschermd door rijkdom, locatie, particuliere diensten en in toenemende mate door de wet zelf.
De Epstein-dossiers maken deze realiteit nog duidelijker omdat ze niet alleen hypocrisie aan het licht brengen, maar ook straffeloosheid. Ondanks uitgebreide documentatie, herhaalde waarschuwingen en geloofwaardige getuigenissen kwam de verantwoordingsplicht slechts langzaam en onvolledig tot stand. Dit kwam niet doordat de misdaden dubbelzinnig waren, maar omdat de verdachten zich in een beschermde sfeer bevonden waar de gevolgen onderhandelbaar waren en de handhaving discretionair. Gerechtigheid was, net als moraliteit, iets dat elders voor andere mensen werd toegepast.
Wat het publiek woedend maakt, is niet onzedelijkheid, maar herkenning. Het schandaal vindt weerklank omdat het een groeiend vermoeden onder gewone mensen bevestigt dat er één moreel universum is voor de heersende klasse en een ander voor de rest van het volk. Elites prediken terughoudendheid, duurzaamheid en verantwoordelijkheid, terwijl hun levens gekenmerkt worden door buitensporige consumptie en uitspattingen. Ze dringen aan op sociale opoffering, terwijl ze zichzelf vrijstellen van de kosten daarvan. Ze spreken de taal van vooruitgang, terwijl ze een verfijnde vorm van decadentie beoefenen.
Lasch waarschuwde dat een dergelijke heersende klasse uiteindelijk haar rechtmatigheid zou verliezen, niet vanwege ideologie, maar vanwege karakter. Een samenleving kan niet voor onbepaalde tijd worden bestuurd door mensen die niet geloven dat ze er zelf ook deel van uitmaken. Wanneer elites toeristen worden in hun eigen land, hun vermogen wereldwijd verspreid hebben, cultureel ontworteld en moreel losgeslagen zijn, berust hun autoriteit op weinig meer dan dwang en spektakel.
De Epstein-dossiers moeten daarom minder als een afwijking dan als een symptoom worden gezien. Ze onthullen een heersende klasse die de gewoonte van zelfbeheersing, die ooit haar macht rechtvaardigde, en het gevoel van een gemeenschappelijk lot, dat ooit leiders aan burgers bond, heeft verloren.
Voor velen staat het schandaal in de Epstein-dossieren centraal. Ik denk dat het beter als een onthulling kan worden beschouwd.
Het gevaar is niet alleen dat dergelijke elites corrupt zijn, maar ook dat ze zich vervelen. Ze hebben genoeg van beperkingen, normen, verantwoordingsplicht en uiteindelijk zelfs van de democratie zelf. Lasch begreep dat die verveling de voorwaarde vormt voor een opstand, niet door het volk, maar door degenen die zich niet langer verplicht voelen om daaraan verantwoording af te leggen.
Als de Epstein-affaire blijvende woede oproept, dan is dat omdat ze een waarheid kristalliseert die veel burgers al aanvoelen, namelijk dat de mensen die de toekomst vormgeven in een aparte wereld leven, waar andere regels gelden en die steeds minder in staat zijn tot serieuze moraliteit. Geen enkele samenleving kan die verdeeldheid lang volhouden zonder dat daar consequenties aan verbonden zijn.
De vraag is niet of er nog meer onthullingen zullen volgen. De vraag is of het volk er eindelijk op zal aandringen dat de elites weer onder dezelfde morele en maatschappelijke voorwaarden gaan leven als de mensen die zij menen te leiden.
via The Epoch Times
Zie: https://www.zerohedge.com/political/unsettling-truths-epstein-files-reveal-about-power-and-privilege
Reacties van Lezers
voor onze Nieuwsbrief