© Jeanne Accorsini / Sipa - WPA Pool / Getty Images
Bovenstaande is niets nieuws. Mensen die opletten beseffen al jaren dat het onrustig wordt als een meerderheid haar geloof in - of op zijn minst haar passieve aanvaarding van - de heersende ideologie verliest (in de oorspronkelijke betekenis van het woord, namelijk het fantasieverhaal van de elite over de werkelijkheid, dat ervoor zorgt dat de niet-elite gedwee blijft).
In zo'n situatie zullen er dingen veranderen, maar het is moeilijk te voorspellen op welke manier dat zal plaatsvinden. Een acute discrepantie tussen ideologie en realiteit kan leiden tot opstand en, als die slaagt, tot revolutie. Maar het kan er ook toe leiden dat de elites hun indoctrinatie opvoeren of strenger optreden, met meer directe dwang om de bevolking in het gareel te houden. Daarnaast bestaat altijd de mogelijkheid om oorlog te voeren tegen vijanden in het buitenland - echte of, veel waarschijnlijker, verzonnen - om de aandacht af te leiden van de verdeeldheid in eigen land. Ten slotte kan al het bovenstaande in een chaotische volgorde plaatsvinden, of zelfs tegelijkertijd.
Ondanks verschillen en spanningen vormt het Westen wel degelijk een soort politieke en sociale orde. Volgens de ideologie van de elites, zoals die door hun volgzame reguliere media wordt verspreid, is het een sprookjesrijk van politieke en economische vrijheid, waarin representatieve democratie wordt gecombineerd met vrije markten, de rechtsstaat, individualisme en superieure "waarden" om zo de best mogelijke wereld te creëren. In werkelijkheid betreft het uiteraard een duistere zone van kapitalistische oligarchie met steeds autoritairder wordende tendensen. Niet de gezellige Shire van de Hobbits; eerder het domein van Sauron in aanbouw.
Markten zijn bijvoorbeeld niet "vrij," maar worden routinematig en schaamteloos door insiders gemanipuleerd. Momenteel hebben bijvoorbeeld zowel het begin van de criminele Israëlisch-Amerikaanse oorlog tegen Iran als opzettelijk getimede, herhaalde geruchten over vrede manipulatieve transacties ter waarde van miljarden dollars mogelijk gemaakt.
De aanslagen van 11 september 2001 kunnen worden beschouwd als de kwaadaardige oerknal van onze huidige versie van massamanipulatie, autoritaire machtsgrepen onder het mom van "noodmaatregelen," permanente oorlogvoering en dusdanig extreme leugens dat het soms moeilijk is te onthouden dat er ook nog een waarheid bestaat. De opstandige Amerikaanse ex-MAGA-conservatief Tucker Carlson wees er onlangs nog op dat 9/11 ook gepaard ging met - en voorafgegaan werd door - handelstransacties die op zijn zachtst gezegd "zeer verdacht" waren.
Democratische politieke vertegenwoordiging en vrijheid van denken en meningsuiting zijn op zijn best, zo niet regelrechte illusies, dan toch mythen. Dat wil zeggen: een rommelige mengelmoes van flarden werkelijkheid vermengd met flinke doses verzinsels. De schaarse flarden werkelijkheid worden nu steeds schaarser.
Wat vrijheid betreft, is Groot-Brittannië onder het alom gehate regime van Starmer bijvoorbeeld een zionistische politiestaat geworden. Het gaat verder dan het zwartmaken en onderdrukken van elke actie ten behoeve van de slachtoffers van Israëls misdaden, waaronder genocide, als "antisemitisme"; het veroordeelt ook elke publieke uiting van solidariteit met de slachtoffers. Er bestaat geen rechtsstaat die die naam waardig is: volkomen rechtmatige uitlatingen worden verboden omdat ze "terroristisch" zouden zijn, de politie intimideert politieke dissidenten, evenals de rechtbanken met hun procedures. Deze zijn op zichzelf al onbetrouwbaar (vraag maar aan Julian Assange) en worden schaamteloos verwrongen om oneerlijke processen en strafmaatregelen te bewerkstelligen.
Duitsland kan als voorbeeld dienen wat betreft politieke vertegenwoordiging: het land heeft nu een verbijsterend, ongekend impopulaire regering die alleen maar aan de macht is omdat er bij de laatste verkiezingen op grote schaal statistisch bizarre teltfouten werden gemaakt, die samen - op allesbehalve willekeurige wijze - ervoor zorgden dat een hele nieuwe linkse partij (de BSW), en daarmee haar kiezers, op een handige manier uit het parlement werden geweerd.
De nieuwe rechtse Duitse partij (AfD) en haar kiezers worden ondertussen openlijk bedreigd met ongrondwettelijke straffen als ze het wagen te succesvol te zijn: stem te veel op de AfD en het middelbareschooldiploma van je kind wordt als oud vuil behandeld. Inderdaad, zo grof; dat is echt het huidige niveau van schaamteloosheid onder de zelf-radicaliserende centristen in Duitsland.
Zelfs de meest conformistische inwoners van het Westen kunnen bovendien niet langer de ogen sluiten voor het feitelijke gegeven dat samenzweringen maar al te reëel zijn en via verdorven middelen een enorme, gruwelijke invloed uitoefenen. Je kunt niet tegelijkertijd massa's mensen hebben die rotsvast geloven in de mythe van eerlijke volksvertegenwoordiging terwijl er tegelijkertijd een Epstein-schandaal speelt; het vormt hèt bewijs van de massale oververtegenwoordiging van een zeer specifieke groep belangen, en zelfs van buitenlandse staten, via netwerken van ondermijning en chantage. Het systeem zal in eerste instantie misschien overleven, maar de basis ervan zal worden ondermijnd door grootschalige frustratie en cynisme.
Kortom, de westerse staten hebben tegenwoordig veel gemeen, en het meeste daarvan is verschrikkelijk. Daarom zien we nu overal één grote trend: zoals de Wall Street Journal - die doorgaans niet bekend staat om ondermijnende dissidentie - het verwoordt: "Europeanen zijn het zat en reageren zich af op hun leiders." Uit peilingen blijkt dat er in het hele NAVO-EU-Europa enorme ontevredenheid heerst. En dat blijkt niet alleen uit peilingen, maar ook uit echte verkiezingen: het Britse Starmer-regime heeft zojuist een verschrikkelijke nederlaag geleden bij de lokale verkiezingen, wat wel eens het naderende einde zou kunnen betekenen van het disfunctionele en oneerlijke tweepartijenstelsel in Groot-Brittannië.
In een onderzoek waarin de populariteit van 24 leiders werd beoordeeld, kwamen de regeringsleiders van Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië het slechtst uit de bus: de top van het NAVO-EU-complex wordt bezet door de minst populaire leiders. Maar dat betekent niet dat het bij de anderen veel beter gaat. De leiders van Italië, Nederland en Spanje hebben allemaal een ontevredenheidscijfer tussen de 55 en 57 procent.
Maar wat zou het Westen zijn zonder zijn "onmisbare" leider? Blader eens door de Financial Times, ook zo'n mainstream-krant die boven elke verdenking van rebellie staat, en je zult zien dat er aan de andere kant van de Atlantische Oceaan ook ontevredenheid heerst: in Amerika keurt meer dan de helft van alle kiezers het beleid van president Trump eveneens af.
Bijna 60 procent is ontevreden over Trumps aanpak van de inflatie. Net als zijn vreselijke voorganger, de bejaarde medeplichtige aan de genocide in Gaza Joe Biden, wordt Trump nu achtervolgd door een crisis rond de kosten van levensonderhoud. Net als Biden heeft Trump alleen zichzelf de schuld te geven: de twee belangrijkste factoren die de consumentenprijzen opdrijven zijn zijn fikse invoerheffingen en zijn voorspelbare fiasco in Iran. Vijfenvijftig procent van de kiezers is van mening dat Trump de economie schade heeft berokkend; slechts een kwart is van mening dat hij de economie heeft geholpen.
Het is altijd verleidelijk om elk geval van malaise afzonderlijk te bekijken: hier bijvoorbeeld de Duitse puinhoop met zijn eigenaardige spanning tussen Oost en West en zijn komisch zielige leider Friedrich Merz; daar de Franse aftakeling met zijn constitutionele ontwerpfouten en de razende narcist Emmanuel Macron in het middelpunt; en verderop de traditionele onderdanigheid van de Britse gevestigde orde aan Amerika, gecombineerd met haar perverse relatie tot het zionisme en het genocidale Israël. In het geval van Amerika gaat de meeste aandacht natuurlijk uit naar de komende tussentijdse verkiezingen.
Maar wat als we de zaken op langere termijn bekijken? Waar leidt al deze ellende naartoe? Ook hier zijn er meerdere uitkomsten mogelijk. Even voor alle duidelijkheid: ik vind de situatie wanhopig genoeg om rebellie en revolutie niet erg te vinden. Maar het zou dwaas zijn om geen rekening te houden met andere scenario's, namelijk die welke de westerse elites zouden verkiezen: toenemende repressie is nu al een duidelijk feit. Afleiding door oorlog in het buitenland eveneens: degenen die de Israëlisch-Amerikaanse aanval op Iran 'Operatie Epstein (in plaats van 'Epic') Fury' noemen, slaan de spijker op zijn kop. Berlijn, hoe kan het ook anders, maakt zich natuurlijk op om het rechtstreeks tegen Rusland op te nemen (in plaats van "slechts" indirect zoals nu het geval is), en dat geldt helaas ook voor een groot deel van het NAVO-EU-complex. De toekomst blijft onvoorspelbaar. Behalve één ding: verandering is onvermijdelijk. Verwacht niet dat het tij ten goede zal keren.
Zie: https://www.rt.com/news/640551-western-leaders-dismal-ratings/
Reacties van Lezers
voor onze Nieuwsbrief