Van aangelegde tuinen tot wegennetwerken: de Perzen behoorden tot de eersten die veel dingen creëerden waar we vandaag de dag nog steeds van kunnen genieten.

Er wordt vaak gezegd dat de geschiedenis door de winnaars wordt geschreven. Maar als je terugkijkt op de antieke wereld, is het juister om te zeggen dat de geschiedenis door historici wordt geschreven. Hoewel er sterke argumenten voor China pleiten, noemen velen het oude Griekenland als de bakermat van de geschiedenis als wetenschap. Bij Herodotus en Thucydides zien we de oorsprong van de historische methode — een vaag serieuze poging om gebeurtenissen vast te leggen, in plaats van een ietwat historisch fantasiebeeld van magische beesten, verveelde goden en lokale helden. En hoe gebruikten de Grieken hun geschiedschrijving? Nou, om hun vijanden te belasteren. In de Griekse "geschiedenis" zien we het Perzische Rijk als een plek van losbandige, verdorven, decadente demonen die alleen maar uit waren op de dood en slavernij van alle beschaafde volkeren.

Die zwartmakerij van het Perzische Rijk hield binnen het eurocentrische onderwijs twee millennia lang stand - een "whig"-historisch verhaal dat van Griekenland naar Rome, via de ridders naar Groot-Brittannië en vervolgens naar Amerika voerde. Een ander probleem, toen historici zich eenmaal realiseerden dat de "rest van de wereld" misschien toch iets te bieden had, was dat de studie van Perzië te lijden had onder een gebrek aan primaire bronnen die voor westerse instellingen beschikbaar waren. Er waren maar heel weinig Perzische vertalingen (laat staan teksten om te vertalen). Zelfs vandaag de dag heeft Amazon meer dan 20.000 boeken over het oude Griekenland en het oude Rome. Perzië heeft niet eens een eigen categorie.

"Elke eeuw heeft zijn Abou Dharr. De islam wacht op de zijne." (Ali Shariati, Islam and the Social Question, 1972)

"De verworpenen der aarde wachten niet langer. Ze komen in actie." (Frantz Fanon, The Wretched of the Earth, 1961)

"De mens is geen product van zijn omgeving, maar een project in wording." (Malek Bennabi, The Problem of Ideas in the Muslim World, 1970)

Opmerking van de auteurs: Dit artikel wordt in drie delen gepubliceerd.

Deel I [dit artikel] beschrijft het leven, het gedachtegoed en het intellectuele erfgoed van Ali Shariati.

Deel II verkent Shariati's intellectuele dialoog met Frantz Fanon en de dekolonisatie van het bewustzijn, zijn revolutionaire onderscheid tussen het Alavidische (rode) en Safavidische (zwarte) sjiisme, zijn schuld aan Malek Bennabi's concept van koloniseerbaarheid, de figuur van Abou Dharr als archetype van islamitische sociale rechtvaardigheid en de krachten die hem in het nauw dreven tot aan zijn mysterieuze dood in Southampton in 1977.

Deel III slaat een brug tussen Shariati's onvoltooide revolutie en de wereld die vandaag in brand staat: de oorlog tegen Iran in 2026 en het geotheologische kader dat deze oorlog legitimeert, de zoon van de sjah die buitenlandse bommen op zijn eigen land laat vallen en het doorzettingsvermogen van een volk dat heeft besloten om overeind te blijven.

William Shakespeare gaf wellicht Marcus Junius Brutus alle eer, maar Caesars ware verrader was een vriend met wie hij een veel nauwere band had.

Op 15 maart 44 v.Chr. vermoordde een groep Romeinse senatoren Julius Caesar terwijl hij tijdens een senaatsvergadering op het podium zat. De dictator kreeg 23 steekwonden te verduren en viel al bloedend voor de geschokte ogen van de rest van de senaat dood neer. Het was iets na het middaguur op de Iden van maart, zoals de Romeinen de 15e dag van die maand noemden. De toeschouwers wisten het nog niet, maar zij waren getuige van de laatste uren van de Romeinse Republiek. Maar wie was hiervoor verantwoordelijk?

Zoals lezers van William Shakespeare weten, wendde de stervende Caesar zich tot een van de moordenaars en veroordeelde hem met zijn laatste adem. Het was Caesars vriend, Marcus Junius Brutus.

"Et tu, Brute?" - "Jij ook, Brutus?" is wat Shakespeare Caesar laat zeggen in De tragedie Julius Caesar. Maar Caesar heeft deze woorden nooit uitgesproken. En Brutus was noch zijn beste vriend, noch zijn grootste verrader, verre daarvan.

Amerika, Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland noemen zichzelf graag "het Westen," maar het is realistischer om ze de "joodse staat in wording" of "Epsteinia" te noemen. We hebben net vernomen dat president Trump al weken geleden had besloten om oorlog te voeren tegen Iran, en dat de schijn van diplomatie die door twee joodse vastgoedmakelaars (Witkoff en Kushner) namens hem werd gevoerd, niet meer om het lijf had dan een nietszeggend gebaar om Iran aan het lijntje te houden tot het uitverkoren moment. Wat was dan precies het doel van Trumps diplomatieke pauze voordat hij de vijandelijkheden begon? Er is een reden; nogal beschamend, maar waar. Trump en zijn baas, Bibi Netanyahu, lieten zich leiden door Kabbalah-magie. Ze kwamen overeen om deze historische aanval uit te voeren op een bijzonder gunstige datum op de joodse kalender, de Gedenk-Shabbat, de laatste zaterdag voor het Poerimfeest. De feiten spreken voor zich: het internationale jodendom bepaalde de dag van de aanval en het Amerikaanse leger reageerde als gehoorzame schoothondjes op een joods startsignaal.

Wikipedia beschrijft Gedenk-Shabbat als volgt:

De 'gedenk-shabbat' of Shabbat Zachor (Hebreeuws: שבת זכור) is de sabbat die onmiddellijk aan Poerim voorafgaat. Deuteronomium 25:17-19 (aan het einde van Parasha Ki Teitzei), waarin de aanval van Amalek op de Joden wordt beschreven, wordt voorgelezen. Volgens een traditie uit de Talmoed (die ook in de Megillah zelf wordt geïmpliceerd) stamde Haman, de antagonist in het Poerimverhaal, af van Amalek. Het gedeelte dat wordt voorgelezen, bevat een gebod om de aanval van Amalek te gedenken, en daarom doen zowel mannen als vrouwen bij deze openbare lezing extra hun best om naar de lezing te luisteren.

Niet alleen moeten alle Joden deze speciale datum ter herdenking van dit oude verhaal gedenken, ze moeten ook wraak nemen, dat wil zeggen genocide plegen op iedereen die door het Sanhedrin in onze generatie als Amalek wordt bestempeld. Een Jood is verplicht en wordt opgedragen om alle mannen, vrouwen en kinderen van Amalek te doden, inclusief honden en katten. Kleine dieren, kittens en puppy's worden vaak twee weken eerder gedood tijdens het Tubishvat-feest - huisdieren worden volgens de Sefardische gewoonte in brandende vreugdevuren gegooid. De gebruiken van Poerim (en de voorafgaande sabbat) zijn berucht om hun gruwelijkheid, zoals gedetailleerd beschreven door Elliot Horowitz in zijn boek Reckless Rites: Purim and the Legacy of Jewish Violence. Maarten Luther merkte op dat Joden alle christelijke heersers (die door Joden als hun onderdrukkers worden beschouwd) als moderne Hamans beschouwden, en dat het daarom een religieuze verplichting was om hen te ondermijnen en hun ondergang te bewerkstelligen. [Hij merkte ook op dat Joden Christus als een soortgelijke koning/onderdrukker zagen, misschien omdat Haman in de Septuaginta gekruisigd wordt. Bedenk dat de Septuaginta de Griekse vertaling van de onvervalste originele bijbeltekst is, terwijl de moderne Hebreeuwse bijbel in de loop der jaren vele malen door joodse geleerden werd bijgewerkt.

De internationale Joden van Netanyahu (inclusief die uit de Israëlische regeringscoalitie) kennen een lange geschiedenis van het uitvoeren van hun professionele en religieuze taken in overeenstemming met de kabbalistische magie. Voor hen is de combinatie van de eerste slag tijdens de Gedenk-Shabbat en de Poerim-viering enkele dagen later tè verleidelijk om te weerstaan. De dwazen zullen waarschijnlijk geloven dat ze door hogere machten worden geleid, en zullen zo ten onder gaan.

"Er zijn periodes in het leven van de mensheid die over het algemeen samenvallen met het begin van de ondergang van culturen en beschavingen, waarin de massa's onherroepelijk hun verstand verliezen en alles aan cultuur vernietigen wat door eeuwen en millennia van cultuur werd opgebouwd. Tijdens zulke periodes van grootschalige waanzin, die vaak samenvallen met geologische rampen, klimaatveranderingen en soortgelijke fenomenen die de hele wereld treffen, komt een zeer grote hoeveelheid kennis vrij. Om deze reden is het noodzakelijk om deze kennis te verzamelen, die anders verloren zou gaan. Het verzamelen van versnipperde kennis valt dan ook vaak samen met het begin van de vernietiging en ondergang van culturen en beschavingen." - George Ivanovich Gurdjieff, geciteerd door P. D. Ouspensky, In Search of the Miraculous: Fragments of an Unknown Teaching (1949).

Op 7 juli 2003 publiceerde Laura Knight-Jadczyk, oprichter en redacteur van SOTT.net, 'Onafhankelijkheidsdag,' waarin ze een 'kosmisch mechanisme' voorstelde waardoor tijdperken eindigen en beschavingen worden 'gereset,' waarmee vervolgens een nieuw tijdperk begint.

In dat artikel stelt Knight-Jadczyk dat onze zon inderdaad een binaire metgezel heeft (bekend als de 'Nemesis-theorie,' waarin de zon een rode of bruine dwerg als metgezel zou hebben die op grote afstand van onze zon ronddraait), en dat deze in de 17e eeuw tijdens het Maunderminimum - van 1645 tot 1715, toen er vrijwel geen zonnevlekken op de zon werden waargenomen - mogelijk het dichtst bij de zon kwam. Op het moment dat de metgezel perihelium bereikte, zorgde hij mogelijk voor een 'aardingseffect' op alle planeten in het zonnestelsel en dat was mogelijk de belangrijkste oorzaak van de 'Kleine IJstijd' destijds.

Wat houdt die 'Nemesis-theorie' in? Zoals beschreven op space.com:

• Nemesis is een theoretische dwergster die als metgezel van onze zon wordt beschouwd.
• De theorie werd gepostuleerd om een waargenomen cyclus van massa-extincties in de loop van de aardse geschiedenis te verklaren. Het lijkt erop dat massa-extincties elke 27 miljoen jaar vaker voorkomen. Door de lange tijdspanne werd naar astronomische gebeurtenissen gekeken om een verklaring te vinden.
• Wetenschappers speculeerden dat een dergelijke ster de baan van objecten in het verre buitenste zonnestelsel zou kunnen beïnvloeden, waardoor ze op een ramkoers met de aarde zouden komen te liggen.
• Theorieën suggereren dat Nemesis een bruine of witte dwerg zou kunnen zijn, of een ster met een geringe massa die slechts enkele malen zo zwaar is als Jupiter. Al deze sterren zouden een zwak licht uitstralen, waardoor ze moeilijk te ontwaren zijn.
• Als Nemesis elke 27 miljoen jaar door de Oortwolk zou trekken, zo stellen sommigen, zou hij extra kometen uit de wolk kunnen stoten en die richting het binnenste zonnestelsel - en de aarde - kunnen sturen. Het aantal inslagen zou toenemen en massa-extincties zouden vaker plaatsvinden.
• In 2017 werd in een nieuwe studie gesuggereerd dat vrijwel alle sterren zoals de zon met een metgezel zijn ontstaan.

Tijdens de betreffende periode werden meerdere kometen waargenomen en beschreven in de snelgroeiende astronomie, een wetenschap waarbinnen de telescoop zijn intrede deed tijdens een eeuw van onrust die gekenmerkt werd door de Zwarte Dood, de Dertigjarige Oorlog in Europa, de grootste heksenjacht uit de Franse geschiedenis en de Engelse Burgeroorlog.

Aangezien de Kleine IJstijd van 1450 tot 1850 duurde, vormde deze periode vermoedelijk het 'maximum' van de algemene invloed; de dwerg deed er zo'n 400 jaar over om door de Oortwolk te reizen.

Dit 'kosmisch mechanisme,' dat enkele eeuwen geleden begon, plaatst een mogelijke verschuiving van de magnetische polen in perspectief. Als het magnetisch veld van de aarde verzwakt voorafgaand aan een poolverschuiving, betekent dit immers dat het magnetisch veld van de aarde zich 'opent' voor binnenkomende energieën van kosmische aard. En hierbij moeten we ons realiseren dat een perihelium van de metgezel van sol geen op zichzelf staande gebeurtenis is waaraan geen gevolgen verbonden zijn.

Er zijn verschillende redenen waarom de wetenschap vasthoudt aan een theoretische 'donkere ster- metgezel.' Onderzoek naar dubbelsterren en een dichte nadering tussen deze sterren verklaart de 'trigger'-mechanismen voor cyclische kometenregens, waaronder cataclysmische komeetbombardementen die tot extincties leiden.

Ondanks bewijs van het tegendeel lijkt er grote belangstelling te bestaan voor dit 'kosmisch mechanisme.' Zo heeft de nieuwste telescoop van het Vera C. Rubin Observatorium in Chili twee verklaarde doelstellingen. De eerste is planetaire verdediging. Naar verwachting zullen de beelden van deze telescoop zo'n 90% van alle potentieel gevaarlijke asteroïden onthullen. Ten tweede moet het observatorium nog niet waargenomen interstellaire kometen, vrij zwevende sterren en zwervende planeten identificeren. Dit omvat ook een hypothetische metgezel van de zon die zich mogelijk ergens aan de rand van ons zonnestelsel schuilhoudt. Volgens deskundigen zou de gigantische telescoop binnenkort genoeg gegevens kunnen hebben verzameld om dit ongrijpbare hemellichaam te vinden - of voor altijd uit te sluiten. Maar misschien zullen die woorden slechts wishful thinking blijken.

Washington heeft alleen al in de 20e eeuw tientallen regimewisselingen in de regio gecoördineerd, onder meer via directe militaire invasies

De Amerikaanse operatie om de Venezolaanse president Nicolas Maduro gevangen te nemen, vormt slechts het meest recente hoofdstuk in een lange reeks interventies en regimewisselingen die Washington de afgelopen eeuw in heel Latijns-Amerika heeft geënsceneerd.

Met de aanvaarding van de Monroe-doctrine in de 19e eeuw verklaarde de VS in feite het westelijk halfrond tot zijn achtertuin. In het kader van dit beleid speelde de VS alleen al in de 20e eeuw een rol bij tientallen staatsgrepen en omverwerpingen van regeringen, dat in verschillende gevallen gepaard ging met directe militaire interventie en bezetting, die tijdens de Koude Oorlog een hoogtepunt bereikten.

De voorzitter van de Amerikaanse gezamenlijke stafchefs, generaal Dan Caine, zei zaterdag tijdens een persconferentie dat de operatie om Maduro gevangen te nemen "zorgvuldig was gepland, waarbij lering was getrokken uit tientallen jaren van ervaring met soortgelijke missies." Volgens de generaal "bestaat altijd de kans dat we gevraagd worden om dit soort missies nog eens uit te voeren."

Een waargebeurd verhaal over onwrikbare moed en angstaanjagend verraad, overleven tijdens de duisternis van de Cambodjaanse nachtmerrie.
In Cambodja werden schoonheid en intellect strafbaar: mooie mensen werden gedwongen om met lelijke mensen te trouwen, en hoogopgeleiden moesten met analfabeten in het huwelijksbootje stappen. Steden, ziekenhuizen en scholen werden met de grond gelijkgemaakt. Miljoenen mensen werden massaal afgeslacht om een Khmer-"superras" te creëren. Deze fascistische holocaust vond in de 20e eeuw plaats - niet in Duitsland of elders in Europa, maar in Azië - en die buiten Aziatische grenzen grotendeels in de vergetelheid is geraakt (Chandler, 1999; Kiernan, 2008).

Vietnam was het enige land dat de strijd aanbond met deze nachtmerrie en er een einde aan maakte, terwijl de Verenigde Staten, andere Westerse mogendheden en China toekeken of deze zelfs verdedigden. Alleen het Vietnamese verzet maakte een einde aan de gruwelen (Rowley, 2011; Chanda, 1986).

Nu de 21e eeuw getuige is van een nieuwe holocaust tegen de Palestijnen door toedoen van een zelfbenoemd, door God uitverkoren joods "superras," keren de herinneringen aan de Cambodjaanse nachtmerrie terug. De Aziatische holocaust werd - net als de joodse tragedie in Europa - aangestuurd door dezelfde dodelijke ideologie van raciale suprematie, maar kreeg veel minder aandacht, waardoor de wereld geen lering uit deze geschiedenis heeft getrokken.

De opkomst van de Rode Khmer

Pol Pot, geboren als Saloth Sar in 1925, klom op tot leider van de Rode Khmer, de radicale en zogenaamd maoïstische partij van Cambodja (Chandler, 1999). Hoewel hij aanvankelijk beïnvloed was door het marxisme-leninisme, verdraaide hij de ideologie tot een groteske nationalistische fantasie. In tegenstelling tot het internationalistische socialisme van Vietnam of Cuba, wilde Pol Pot een volledige raciale en culturele zuivering - een Khmer-"superras" dat door terreur tot stand moest komen. Eeuwenlange spanningen met Vietnam en angst voor Vietnamese dominantie voedden zijn paranoia, waardoor hij etnische Vietnamezen, Chinezen en andere minderheden als existentiële bedreigingen bestempelde en daarmee extreme maatregelen om Cambodja te "zuiveren," rechtvaardigde. In de praktijk leek zijn ideologie meer op de raciale doctrines van Hitler, Mussolini of zelfs het zionistische nationalistische gedachtegoed, dan op die van Karl Marx (Kiernan, 2008).

In 1975, na het aftreden van koning Sihanouk, riep Pol Pot Democratisch Kampuchea uit. Steden werden ontruimd, scholen gesloten, ziekenhuizen vernietigd en de nationale munt afgeschaft. Miljoenen intellectuelen, professionals en vermeende "ongewenste personen" werden geëxecuteerd of werkten zich dood in dwangarbeidskampen. Zelfs mensen die een bril droegen, werden beschouwd als vijanden van Angkar, de "Organisatie" van de Rode Khmer die het land met absolute wreedheid regeerde. Vietnamese burgers langs de grens werden het doelwit van brute invallen. Tussen 1975 en 1979 kwamen grofweg twee miljoen Cambodjanen - ongeveer een kwart van de bevolking - om het leven (Chandler, 1999; Rowley, 2011).

De politieke crisis in Oekraïne werd veroorzaakt door de gebeurtenissen op het Euromaidanplein. In november 2013 weigerde de Oekraïense president Viktor Janoekovitsj een associatieovereenkomst met de Europese Unie te ondertekenen uit angst dat dit de bestaande banden met Rusland zou ondermijnen. Dit besluit leidde tot grootschalige demonstraties in Kiev.

De drie maanden durende impasse tussen veiligheidstroepen en demonstranten - waaronder veel nationalisten - resulteerde in tientallen doden en een staatsgreep.

In de nacht van 22 februari namen Euromaidanactivisten het regeringsdistrict in, waarbij het parlement, het presidentiële bestuur en regeringsgebouwen onder hun controle kwamen te staan. Als gevolg van de staatsgreep nam de oppositie de macht over. De rechtmatige president Viktor Janoekovitsj werd gedwongen naar Rusland te vluchten.

Een recent onderzoek zorgde voor de nodige ophef in Frankrijk en benadrukte een nieuwe realiteit waarmee een veranderend Europa wordt geconfronteerd: de braindrain en het vertrek naar het buitenland van de meest productieve mensen. "Braindrain is een fenomeen dat Europa doorgaans toeschrijft aan het Afrikaanse continent. Nu wordt ook Frankrijk hier volledig door getroffen."

Volgens deze studie kiezen jaarlijks bijna 15.000 jonge afgestudeerden van Franse ingenieurs- en managementscholen ervoor om hun carrière in het buitenland te beginnen. De belangrijkste redenen? Lage salarissen als gevolg van hoge belastingen, maar ook een gevoel van teruggang. Maar liefst 70 procent van de getalenteerde personen vindt dat Frankrijk er op achteruitgaat, terwijl 81 procent en 74 procent zich zorgen maakt over respectievelijk de politieke en economische situatie. Andere cijfers illustreren deze trend: er zijn meer Franse oprichters van unicorns (bedrijven met een waarde van meer dan 1 miljard dollar) in de Verenigde Staten (46) dan in Frankrijk ( rond de 22 in 2024).

Deze trend beperkt zich niet alleen tot Frankrijk. Ook in Duitsland zijn er jonge talenten die naar landen met betere vooruitzichten vertrekken, zoals Zwitserland. In Groot-Brittannië verlieten bekende ondernemers het land, zoals Nikolay Storonsky, CEO van Revolut, die onlangs zijn fiscale woonplaats naar de Verenigde Arabische Emiraten verplaatste.

Dit fenomeen is niet nieuw voor het oude continent. Door de geschiedenis heen verkoos menig Europeaan een beter bestaan elders, waar hij en zijn gezin beter behandeld zouden worden en waar hun eigendomsrechten, vrijheid en persoonlijke veiligheid beter gewaarborgd zouden worden.

"Wie twijfelt aan het feit dat die natievorming en politieactiviteiten hier in de Verenigde Staten niet reëel en zeer effectief zijn geworden, kan volstaan met een bezoek aan het gebied rond Fort Bragg om een van de vroege paramilitaire CIA-georiënteerde specialisten, generaal Tolson, te vinden, die zijn Amerikaanse soldaten het platteland op stuurt met programma's voor natievorming voor de burgers van de Verenigde Staten. Als dergelijke tactieken worden voortgezet, is het mogelijk dat een uitbreiding van een dergelijk programma zou kunnen leiden tot een pacificatieprogramma van gebieden in de Verenigde Staten, zoals de CIA en het Amerikaanse leger in Indochina hebben uitgevoerd."

- Col. Fletcher Prouty "The Secret Team" (1972). Prouty diende tussen 1955 en 1963 als verbindingsofficier tussen het Pentagon en de CIA.

"Onder Phoenix, of Phung Hoang, zoals het door de Vietnamezen werd genoemd, was een eerlijk proces volstrekt non-existent. Zuid-Vietnamese burgers wier namen op zwarte lijsten stonden, konden worden ontvoerd, gemarteld, twee jaar lang zonder proces worden vastgehouden of zelfs vermoord, louter op basis van de verklaring van een anonieme informant... Op het hoogtepunt werden door de managers van Phoenix quota opgelegd van achttienhonderd neutralisaties per maand aan de mensen die het programma in het veld uitvoerden, waardoor het programma vatbaar werd voor misbruik door corrupte veiligheidsfunctionarissen, politieagenten, politici en afpersers, die allen onschuldige burgers en VCI [Viet Cong Infrastructure] afpersten... Door het [Phoenix]-programma als een symbool van de donkere kant van de menselijke psyche onder de loep te nemen... [zal het helpen] om de subtiele manieren waarop de Vietnamoorlog de manier waarop Amerikanen over zichzelf denken heeft veranderd, onder woorden te brengen. Dit... gaat over terreur en de rol ervan in politieke oorlogsvoering... hoe, naarmate opeenvolgende Amerikaanse regeringen steeds dieper wegzakken in de draaikolk van geheime operaties - ogenschijnlijk om terrorisme en communistische opstanden te bestrijden - het Amerikaanse volk geleidelijk het contact verliest met de democratische principes die ooit hun nationale zelfbeeld bepaalden. Dit...stelt [de vraag] wat er gebeurt als Phoenix zich thuis zal wreken."

- Douglas Valentine "The Phoenix Program"

[Dit is Deel III in de serie "How Panama Became the SKYNET for Orwellian Totalitarianism in the Americas." Zie hieronder voor Deel I en II.]

How Panama Became the SKYNET for Orwellian Totalitarianism in the Americas

The Enemy Within: A Story of the Take-Over of the US Military and the Birth of the Perpetual War Machine - Counterinsurgency

Tegenwoordig bestaat er terecht bezorgdheid over het toenemende aantal migranten dat vanuit Midden- en Zuid-Amerika de Verenigde Staten binnenkomt. Volgens de meest recente statistieken van de Customs and Border Protection (CBP) kwamen er in 2022 meer dan 2,7 miljoen migranten de Verenigde Staten binnen en in 2023 meer dan 2,8 miljoen. Volgens The New York Times heeft de Verenigde Staten sinds 2021 te maken met het hoogste aantal illegale grensoverschrijdingen sinds ten minste 1960.

De vraag rijst wie er voor deze situatie verantwoordelijk is, waarom dit gebeurt en wat de agenda hierachter is. Dat is het doel van deze serie, waarin we deze vragen proberen te beantwoorden.