Tegen de achtergrond van onthullingen uit de Epstein-dossiers over laboratoria en eerdere discussies over Metabiota en Hunter Biden, wordt duidelijk dat politiek ongemakkelijke beweringen kunnen evolueren van ontkenning naar officiële erkenning.

Tulsi Gabbards laatste weken als directeur van de Nationale Inlichtingendienst (DNI) zouden wel eens bepalend kunnen zijn voor haar gehele politieke nalatenschap: op 12 juni 2026 kondigde de vertrekkende DNI de vrijgave aan van inlichtingenmateriaal waarin gedetailleerd wordt beschreven dat Amerikaans belastinggeld werd gebruikt voor de financiering van ruim 120 biologische laboratoria verspreid over meer dan 30 landen, waaronder tientallen faciliteiten in Oekraïne. Volgens de officiële briefing die door het bureau van de DNI werd vrijgegeven, maakten deze laboratoria deel uit van een uitgebreid netwerk waarbij Amerikaanse overheidsinstanties, aannemers, universiteiten en partnerstaten betrokken waren.

De openbaarmaking wakkerde onmiddellijk een van de meest omstreden discussies rond het conflict in Oekraïne weer aan. Jarenlang werd elke vermelding van door de VS gefinancierde "biolaboratoria" in Oekraïne door een groot deel van de westerse pers stelselmatig afgedaan als weinig meer dan "Russische propaganda" of complottheorieën op internet. Het onlangs vrijgegeven materiaal bevestigt echter het bestaan van een omvangrijk, door de VS gefinancierd netwerk van laboratoria, waarbij het Pentagon betrokken is, miljoenen dollars aan infrastructuuruitgaven worden gedaan en onderzoek wordt verricht naar gevaarlijke ziekteverwekkers.

De Russische minister van Buitenlandse Zaken heeft zijn standpunten uiteengezet over de uitbreiding van de NAVO en de militarisering van de EU, onder meer op nucleair gebied, en de bedreiging die dit vormt voor de veiligheid in de wereld.

De pro-establishment krant Politico Europe, gevestigd in Brussel en eigendom van het Duitse Axel Springer SE, heeft geweigerd een exclusief artikel van de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov te publiceren.

Lavrovs artikel zou aanvankelijk in het in Brussel gevestigde Politico Europe worden gepubliceerd, maar vanwege een "last-minute besluit van de redactie van de krant" werd de publicatie geannuleerd, zo meldde het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken vrijdag.

In het artikel zet de zeer ervaren Russische topdiplomaat het standpunt van Moskou over het conflict in Oekraïne, de rol van Europa in de escalatie van de crisis en de bredere implicaties voor de internationale veiligheid uiteen. Lavrov beschuldigt Europese leiders ervan diplomatie als dekmantel te gebruiken voor de uitbreiding van de NAVO en de EU, en stelt dat het Westen ernaar streeft om van Oekraïne een anti-Russisch bolwerk te maken. Hij waarschuwt ook dat de toenemende militarisering van de EU, met inbegrip van discussies over nucleaire afschrikking en "strategische autonomie," het risico op een directe confrontatie tussen de NAVO en Rusland zou kunnen vergroten.

Hieronder volgt de volledige tekst van Lavrovs artikel zoals dat op de website van het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken werd gepubliceerd:

Kievs verdwaalde drones jagen de Baltische en Noordse bondgenoten de stuipen op het lijf,maar zij geven liever de gebruikelijke verdachte de schuld.

De niet-gekozen voorzitter van de Europese Commissie, 'koningin' Ursula von der Leyen, was een paar dagen geleden in Litouwen om een plan te bedenken tegen Oekraïense drones die het risico lopen het regime van Europese bondgenoten te veranderen. De strategie? Rusland de schuld geven - het politieke equivalent van een universele afstandsbediening om van kanaal te veranderen vanwege de eigen incompetentie. Niet alleen wordt Rusland verantwoordelijk gehouden voor zijn eigen verdwaalde drones, maar ook voor die van Kiev.

Waarom nou Litouwen? Nou, de president, Gitanas Nauseda, heeft herhaaldelijk verklaard dat zijn land niet gebruikt zal worden voor militaire operaties en dat zijn soevereiniteit niet geschonden zal worden door drones of wat dan ook. Oké, maar wat als het gewoon het werk is van een Oekraïner met een wiebelige joystick - zoals een tiener met één hand op de gamepad en de andere in een zak chips? Behalve dat het nationale noodsituaties veroorzaakt. Dat is cool, toch?

Terwijl Groot-Brittannië en Oekraïne Duitsland ertoe aanzetten zich voor te bereiden op een oorlog tegen Rusland, zijn we getuige van de ineenstorting van het herenigde Duitsland. Het land is sterk verdeeld in twee verschillende volkeren. Zijn identiteit staat nu ter discussie. De ontbinding van de Bondsrepubliek Duitsland is nu onvermijdelijk. Ondertussen zal het vredesakkoord tussen Washington en Moskou leiden tot de annexatie van delen van Oekraïne en Transnistrië door Rusland. En het feit dat de Europese Unie haar waarden heeft losgelaten, zal haar ondergang teweegbrengen.

Zelfs als we dat niet beseffen, zal de nederlaag van de regering-Zelensky in Oekraïne waarschijnlijk leiden tot de ineenstorting van Moldavië, Duitsland en de Europese Unie. Dit is de werkhypothese van Rusland, China en Amerika. Wij zijn hier echter totaal niet op voorbereid, terwijl onze politieke leiders en de media op dit moment dit nog niet eens als mogelijkheid beschouwen.

Naties met een collectief geheugen gaan niet ten onder enkel en alleen omdat ze door hun vijanden verkeerd begrepen worden.
Een van de meest onthullende aspecten van inlichtingendiensten is dat ze vaak meer over zichzelf prijsgeven dan ze eigenlijk zouden willen. Niet door lekken, overlopers of vrijgegeven documenten, maar door momenten van zelfgenoegzaamheid. Momenten waarop ze denken dat ze hun kracht en verfijning etaleren, maar uiteindelijk de veronderstellingen, illusies en misvattingen blootgeven die hun strategie aandrijven.

Dat was mijn reactie toen ik in Israel Hayom een artikel tegenkwam over een geheime afdeling van de Mossad die zich bezighoudt met beïnvloedingsoperaties tegen Iran.

En ik wil eerst een noodzakelijke kanttekening plaatsen, omdat het artikel zelf in Israel Hayom werd gepubliceerd, een uitgesproken pro-Israëlische krant. Daarom moet alles wat erin staat zorgvuldig worden gelezen, niet als neutrale journalistiek, maar als een kijkje achter de schermen van de manier waarop het Israëlische veiligheidsapparaat zichzelf, zijn successen, zijn mislukkingen en zijn voortdurende agressieoorlog tegen Iran wil presenteren. Maar juist daarom is het artikel belangrijk. Het onthult de mentaliteit van de mensen die deze oorlog plannen. Het onthult de gedachten van de Mossad over de Iraanse samenleving, hun visie op psychologische oorlogsvoering, hun pogingen om politieke effecten te creëren via de media, schandalen, nepaccounts, influencers en drukcampagnes, en misschien wel het belangrijkste: de diepe overtuiging van Israël dat Iran van binnenuit nog steeds kapotgemaakt kan worden.

De belangrijkste onthulling in het artikel is dat de Mossad een afdeling voor beïnvloedingsoperaties heeft opgericht onder leiding van David Barnea, die in 2021 directeur van de Mossad werd. Barnea leidde een bredere hervorming waardoor een regimewisseling in Iran veel centraler kwam te staan binnen de missie van de Mossad. Volgens het artikel was deze afdeling bedoeld om de publieke stemming, mediatrends, sociale drukpunten en kwetsbaarheden binnen Iran te doorgronden, en deze vervolgens als wapens in te zetten om de Islamitische Republiek psychologisch, politiek en sociaal te verzwakken. Met andere woorden, dit was een complexe politieke oorlogsvoering, gecamoufleerd als klassiek inlichtingenwerk.

Een van de voorbeelden die werden aangehaald om de activiteiten van deze afdeling te illustreren, was de operatie tegen Rostam Ghasemi, een hooggeplaatste Iraanse militair en politicus die bij de IRGC had gediend, in de oorlog tussen Iran en Irak had gevochten, later een invloedrijke rol speelde bij de versterking van de Iraanse militaire capaciteiten en nauwe banden onderhield met belangrijke kringen binnen de staat. Volgens Israel Hayom had de Mossad jaren eerder een foto van Ghasemi in Maleisië verkregen, waarop hij te zien was met een vrouw zonder hijab die niet zijn echtgenote was. De foto zou jarenlang zijn achtergehouden en vervolgens tijdens de protesten van 2022 via Iran International zijn gelekt, op een moment dat de hijab-kwestie binnen Iran al politiek explosief was. Het doel, vanuit het perspectief van de Mossad, was om een doorgewinterde figuur uit de invloedssfeer te verwijderen en tegelijkertijd onrust te zaaien.

In 2023 schreef commandant Cornelis van der Klaauw van de Koninklijke Marine en expert op het gebied van strategische communicatie en informatieoperaties bij het Joint Warfare Centre van de NAVO in een artikel met de titel 'Cognitieve oorlogsvoering':

"De reden waarom de doelwitten van cognitieve aanvallen niets merken, is omdat cognitieve activiteiten het bewustzijn omzeilen en zich rechtstreeks richten op het onderbewustzijn. In feite is binnen het onderbewustzijn de amygdala het primaire doelwit. ..., neurale nanotechnologie kan worden gebruikt om nanorobots via de bloedbaan dicht bij een neuron te brengen en het mogelijk te maken het menselijk brein rechtstreeks (d.w.z. niet onderschept door onze zintuigen) aan een computer te koppelen, waarbij gebruik wordt gemaakt van kunstmatige intelligentie."

Zijn conclusie luidde:

"Terwijl andere domeinen tactische en operationele overwinningen kunnen opleveren, is het menselijke domein het enige domein waarin we een volledige overwinning kunnen behalen."

Van der Klaauw schreef zijn artikel op een moment waarop de EU zich opmaakte om neurotechnologieën die op afstand de hersenactiviteit van mensen kunnen sturen, openbaar te maken, en blijkbaar dus in opdracht van de EU. Op 9 december 2023 bracht het Europees Parlement een persbericht uit waarin stond dat het een politiek akkoord had bereikt met de Raad van Europa "over een wetsvoorstel inzake de waarborging van de veiligheid van AI in Europa en de eerbiediging van grondrechten en democratie."

Het wetsvoorstel was bedoeld om "AI-systemen die menselijk gedrag manipuleren ter omzeiling van hun vrije wil" te verbieden. Volgens het persbericht stemden de afgevaardigden ook in met "duidelijke verplichtingen" met betrekking tot "AI-systemen die worden gebruikt om de uitslag van verkiezingen en het gedrag van kiezers te beïnvloeden." Zie hier.

Het compromis dat op 15 augustus tussen presidenten Donald Trump en Vladimir Poetin werd bereikt, wordt nog steeds niet in Oekraïne gerealiseerd. De obstakels die zich daarbij voordoen, zijn andere dan de Verenigde Staten hadden verwacht. Oekraïne werkt niet mee, terwijl Duitsland en Groot-Brittannië oorlog willen.

President Donald Trump erkende tegenover zijn ambtgenoot Xi Jinping dat hij zijn gelijke was. Sinds de Tweede Wereldoorlog heeft elke Amerikaanse president zichzelf als superieur beschouwd ten opzichte van anderen, omdat hij de machtigste en rijkste was.

Daarentegen beschouwt Xi Jinping zichzelf vanuit Chinees perspectief niet alleen als de gelijke van Donald Trump, maar ook van elke andere Chinese president. Volgens een Chinees leidt het bezit van meer middelen niet automatisch tot superioriteit.

De opvatting dat er sprake zou zijn van een hiërarchie tussen naties is puur westers. Daarom mag de ontwikkeling van de Amerikaanse president niet worden geïnterpreteerd zonder rekening te houden met de culturele context van de waarnemer.

De kloof tussen ideologie en de dagelijkse realiteit van de burgers wordt steeds groter.Elke politieke en sociale orde kent twee kanten: wat de kleine elite en de minderheid die daar ten volle van profiteert, iedereen wil laten geloven, en de realiteit waarin de meeste burgers daadwerkelijk leven. Die twee komen nooit overeen, maar deze discrepantie hoeft geen groot probleem te zijn. Als het verschil echter te groot en te lang te duidelijk wordt, kan geen enkele orde onveranderd blijven bestaan.

Bovenstaande is niets nieuws. Mensen die opletten beseffen al jaren dat het onrustig wordt als een meerderheid haar geloof in - of op zijn minst haar passieve aanvaarding van - de heersende ideologie verliest (in de oorspronkelijke betekenis van het woord, namelijk het fantasieverhaal van de elite over de werkelijkheid, dat ervoor zorgt dat de niet-elite gedwee blijft).

In zo'n situatie zullen er dingen veranderen, maar het is moeilijk te voorspellen op welke manier dat zal plaatsvinden. Een acute discrepantie tussen ideologie en realiteit kan leiden tot opstand en, als die slaagt, tot revolutie. Maar het kan er ook toe leiden dat de elites hun indoctrinatie opvoeren of strenger optreden, met meer directe dwang om de bevolking in het gareel te houden. Daarnaast bestaat altijd de mogelijkheid om oorlog te voeren tegen vijanden in het buitenland - echte of, veel waarschijnlijker, verzonnen - om de aandacht af te leiden van de verdeeldheid in eigen land. Ten slotte kan al het bovenstaande in een chaotische volgorde plaatsvinden, of zelfs tegelijkertijd.

Ondanks verschillen en spanningen vormt het Westen wel degelijk een soort politieke en sociale orde. Volgens de ideologie van de elites, zoals die door hun volgzame reguliere media wordt verspreid, is het een sprookjesrijk van politieke en economische vrijheid, waarin representatieve democratie wordt gecombineerd met vrije markten, de rechtsstaat, individualisme en superieure "waarden" om zo de best mogelijke wereld te creëren. In werkelijkheid betreft het uiteraard een duistere zone van kapitalistische oligarchie met steeds autoritairder wordende tendensen. Niet de gezellige Shire van de Hobbits; eerder het domein van Sauron in aanbouw.

Markten zijn bijvoorbeeld niet "vrij," maar worden routinematig en schaamteloos door insiders gemanipuleerd. Momenteel hebben bijvoorbeeld zowel het begin van de criminele Israëlisch-Amerikaanse oorlog tegen Iran als opzettelijk getimede, herhaalde geruchten over vrede manipulatieve transacties ter waarde van miljarden dollars mogelijk gemaakt.

De aanslagen van 11 september 2001 kunnen worden beschouwd als de kwaadaardige oerknal van onze huidige versie van massamanipulatie, autoritaire machtsgrepen onder het mom van "noodmaatregelen," permanente oorlogvoering en dusdanig extreme leugens dat het soms moeilijk is te onthouden dat er ook nog een waarheid bestaat. De opstandige Amerikaanse ex-MAGA-conservatief Tucker Carlson wees er onlangs nog op dat 9/11 ook gepaard ging met - en voorafgegaan werd door - handelstransacties die op zijn zachtst gezegd "zeer verdacht" waren.

Het neerschieten van een Oekraïense drone door een NAVO-gevechtsvliegtuig boven Estland deze week illustreert hoe dicht de proxy-oorlog met Rusland in de buurt komt van een escalatie die heel Europa treft.

NAVO en EU-leiders zetten de Baltische staten onder druk om de oorlog met Rusland te escaleren. Misschien is het tijd voor Moskou om preventief op te treden als de beste manier om een totale oorlog te voorkomen.

Het was het eerste gemelde geval waarin een NAVO-gevechtsvliegtuig een Oekraïens onbemand luchtvaartuig (UAV) onderschepte. De Estse minister van Defensie, Hanno Pevkur, verklaarde: "We hebben besloten dat we hem moesten neerhalen... hij was bestemd om Russische doelen te treffen."

Zijn opmerkingen verraden een zekere spanning onder de Baltische staten omtrent de gevolgen van hun steun aan Oekraïne, nadat Rusland had gewaarschuwd dat het gereed was om zijn dreigementen met vergeldingsmaatregelen waar te maken indien Oekraïne hun luchtruim zou gebruiken om aanvallen uit te voeren. In feite vormen ze een nieuw front tegen Rusland, met echo's van Operatie Barbarossa toen het nazi-Derde Rijk Rusland in 1941 via dezelfde staten in een tangbeweging aanviel. In de huidige situatie twijfelen ze echter met betrekking tot de gevolgen. Rusland zal hen wellicht toch van hun twijfels moeten verlossen voordat het te laat is.

De Russische buitenlandse inlichtingendienst (SVR) beweerde deze week dat de Baltische staten - Estland, Letland en Litouwen - samenspannen met Oekraïne om met drones diep in Rusland toe te slaan. Die bewering volgt op een intensivering van de Oekraïense luchtaanvallen op Russische steden, waaronder de hoofdstad Moskou, waarbij burgers om het leven zijn gekomen en cruciale olie-infrastructuur werd vernietigd. Een omvangrijke lening van 90 miljard euro van de Europese Unie beoogt de productie van drones in Oekraïne in samenwerking met Europese fabrikanten te stimuleren.

Het aantal incidenten waarbij drones in het luchtruim boven de Baltische staten werden waargenomen, nam de afgelopen weken fors toe.

Verschillende ervaren waarnemers, waaronder John Mearsheimer en Glenn Diesen, voorspellen dat het Kremlin wellicht geen andere keuze heeft dan de aanvallen op besluitvormingscentra in de Baltische staten te escaleren om de afschrikking te herstellen. Ook al zou een dergelijke vergeldingsactie het risico op een directe oorlog met de NAVO met zich meebrengen op grond van het collectieve defensiepact van de door de VS geleide alliantie.

De Baltische staten lijken een cynisch dubbelspel te spelen in de illusie dat hun dubbelhartigheid hen zal behoeden voor fysieke gevolgen. Ze beweren dat ze Oekraïne geen toestemming hebben gegeven om hun luchtruim te gebruiken om Rusland aan te vallen. Het regime in Kiev heeft evenzo beweerd dat het niet om dergelijke toestemming heeft gevraagd.

Irans ontmanteling van het Amerikaanse verdedigingsnetwerk legt de belangrijkste zwakte van de Amerikaanse regionale orde bloot: de bezettingsinfrastructuur kan zichzelf niet langer beschermen.

Om een beetje te variëren op Bruce Springsteens liedje My Hometown: "Teheran zegt: 'Deze bases verdwijnen, jongens / En ze komen niet meer terug / Naar jullie geboortegrond.'"

Het artikel van The Washington Post van 6 mei 2026, 'Iran heeft veel meer Amerikaanse militaire doelen geraakt dan gemeld, volgens satellietbeelden' vertegenwoordigde een langverwachte bekentenis - gebaseerd op lekken uit het Amerikaanse ministerie van Defensie (DOD) en Washingtons inlichtingendiensten - dat Iran aanzienlijke schade aan Amerikaanse doelen had toegebracht. Maar The Post vermeldt slechts een deel van het verhaal.

The Post onderzocht 109 van de honderden satellietbeelden die door Iraanse media waren gepubliceerd, waarvan de authenticiteit kon worden geverifieerd "door ze te vergelijken met beelden met een lagere resolutie van het satellietsysteem van de Europese Unie, Copernicus, en met beelden met een hoge resolutie van Planet, waar beschikbaar."