In deze podcast bespreken we het nieuwe boek van dr. Karen Mitchell, Human Predators, en haar onderzoek naar gevaarlijke personen in verschillende sectoren, zoals het bedrijfsleven, de rechtspraak, de geneeskunde, de media, religie en de politiek. Ze stelt dat dit soort mensen buiten de gevangenis veel voorkomen, vaak heimelijk te werk gaan door middel van emotioneel en sociaal misbruik, en vergelijkbare kenmerken en tactieken vertonen, ongeacht labels als narcist of psychopaat.

We bespreken ook haar standpunt dat de DSM [red.: Handboek voor de classificatie van psychische stoornissen] het onderscheid tussen deze menselijke roofdieren en getraumatiseerde slachtoffers kan vervagen, met name in categorieën als borderline-persoonlijkheidsstoornis en antisociale persoonlijkheidsstoornis. Karen beschrijft hoe deze mensenlijke roofdieren zich richten op kwetsbare "prooien," gaslighting en dwang gebruiken en ernstige psychologische schade kunnen toebrengen, terwijl ze ook wijst op gedragsmatige waarschuwingssignalen en de noodzaak van meer bewustwording en screening bij leidinggevende functies.


Running Time: 02:21:17

Download: MP3 — 129 MB

Er woedt momenteel een heftige discussie over het darwinisme, vooral nadat David Gelernter, professor aan Yale, een artikel publiceerde waarin hij zich in wezen aansloot bij de vernietigende kritiek die door de aan het Discovery Institute verbonden wetenschappers op de theorie werd geuit. Het is waar: het credo van het darwinisme ligt onder vuur, het fundament van het materialistisch atheïsme wankelt, het wereldbeeld dat de meeste mensen tegenwoordig aanhangen - waaronder veel gelovigen - brokkelt af. Het is een prachtig schouwspel voor diegenen onder ons die weten dat het darwinisme onjuist is, volslagen onjuist en niet onjuister zou kunnen zijn.

Tegelijkertijd raken mensen verward. Het mag geen geheim zijn dat veel critici van het darwinisme - hoe briljant ze ook zijn in hun wetenschappelijke nauwgezetheid - ook religieus zijn, voornamelijk christenen. Sommigen proberen zelfs Jezus stiekem in hun verder onberispelijke boeken te verwerken. Als het darwinisme onjuist is - wat het zonder enige twijfel is - moeten we dan allemaal terugkeren naar de Bijbel? Moeten we 'de Here Jezus aanvaarden?'

Ho, ho, niet zo snel. Ondanks alle tekortkomingen van de atheïsten (zowel de oude als de nieuwe), is hun kritiek op religie te krachtig om door een rationeel denkend mens te worden genegeerd. En ondanks alle positieve kanten van het christendom, wordt het notoir geplaagd door de blinde aanvaarding van een belachelijke leer die door de eeuwen heen door een onbekend aantal schriftgeleerden in elkaar werd geflanst.

Om maar eens een sprekend voorbeeld te noemen: welk weldenkend mens zou de lichamelijke opstanding van Jezus in vredesnaam kunnen accepteren? Het is iets wat nog nooit door iemand werd waargenomen; het druist in tegen wat we weten dat er met een organisme gebeurt zodra de levenskracht die het bijeenhoudt, wordt onttrokken; het klinkt duidelijk als een sprookje dat alleen een kind letterlijk zou kunnen nemen. En toch is het een van de meest onwrikbare leerstellingen van de verschillende christelijke kerkgenootschappen. Zeg tegen een christelijke gelovige dat dit overduidelijke onzin is en kijk eens naar z'n reactie.

Ondanks de naam wordt Darwins evolutietheorie - en de postgenetische variant daarvan, het neodarwinisme - vrijwel algemeen als onomstotelijk feit aanvaard. Er wordt ons voorgehouden dat het 'wetenschappelijk bewezen' is, wat in de praktijk simpelweg betekent dat je er geen vragen over mag stellen. Maar het darwinisme is onjuist, volkomen onjuist. Het is onjuist op filosofisch, wetenschappelijk en moreel vlak.

• Het is filosofisch gezien onjuist, omdat zelfs enigszins zorgvuldig nadenken in combinatie met gezond verstand al voldoende is om het te verwerpen.
• Het is wetenschappelijk gezien onjuist, omdat naarmate de wetenschap vordert (naarmate we bijvoorbeeld meer ontdekken over moleculaire biologie), het darwinisme verder inboet aan de weinige geloofwaardigheid dat het nog had.
• Het is moreel gezien onjuist, omdat het soort materialisme en de (onjuiste) veronderstellingen over de natuur die het darwinisme uitdraagt, een weerzinwekkend wereldbeeld impliceren dat als een gif op de menselijke moraal werkt; als zodanig maakte het de weg vrij voor het nazisme, het stalinisme, het postmodernisme en de hedendaagse nihilistische, bijna psychopathische kijk op het leven in het algemeen.

In het eerste deel van deze reeks zullen we Darwins theorie vanuit filosofisch perspectief bekijken. Filosofie stimuleert zorgvuldig denkwerk, het opsporen van grove fouten in de beredenering en het vermogen om verschillende en tegenstrijdige ideeën in het hoofd te houden zonder in paniek te raken. Laten we eens kijken hoe het darwinisme het er vanaf brengt.

Nederlandse deskundigen hebben gewaarschuwd dat met name jongeren onder de 25 jaar niet over het benodigde beslissingsvermogen beschikken om op verantwoorde wijze na te denken over het beëindigen van hun eigen leven.

Euthanasie is nu verantwoordelijk voor 6 procent van alle sterfgevallen in Nederland, en dit cijfer stijgt elk jaar.

Volgens een rapport van de regionale toetsingscommissie voor euthanasie (RTE), geciteerd door nieuwssite Hirado, stierven in 2025 10.341 mensen door euthanasie. Hoewel driekwart van de aanvragers ouder was dan 70 jaar, betrof één geval iemand tussen de 12 en 18 jaar.

Het aantal mensen dat vanwege psychische aandoeningen voor euthanasie koos, daalde met bijna een vijfde (174 gevallen), maar meer dan 85 procent leed aan lichamelijke aandoeningen zoals kanker, aandoeningen van het zenuwstelsel en long- of hart- en vaatziekten.

Er waren 499 gevallen van euthanasie bij patiënten met dementie, terwijl de RTE 11 gevallen onderzocht waarbij de patiënt niet langer wilsbekwaam was. Daarnaast ging het in 475 gevallen om het gelijktijdig voorkomen van meerdere ouderdomsziekten, en in 278 gevallen om "andere redenen."

Waarom zijn we geneigd te geloven dat iets waar is? In een tijdperk waarin foto's kunnen worden vervalst, films kunnen worden gemanipuleerd en toespraken worden geschreven om te misleiden, hebben onze traditionele maatstaven voor waarheid hun betekenis verloren. De vraag is dus: waarop baseer je je oordeel of iets echt is?

Onlangs kwam ik een bericht tegen waarin werd beweerd dat de onlangs vrijgegeven Epstein-dossiers bewijzen dat Donald Trump een pedofiel is. Het bericht bevatte een reeks documenten, waarschijnlijk e-mails die een ontmoeting beschreven tussen Trump en een dertienjarig meisje dat naar verluidt door Jeffrey Epstein zelf naar zijn hotel was gebracht. Ik geef toe dat ik het alleen maar vluchtig heb doorgenomen. Alles wat op Facebook staat, moet grondig worden gecontroleerd, althans wat mij betreft. Maar terwijl ik door het bericht scrolde, moest ik denken aan de Trump-haters die het zonder aarzelen zouden verslinden, want als het om geloof gaat, speelt vooringenomenheid vaak een grote rol.

En ook ik ontsnap daar niet aan. Ik merk dat ik me aangetrokken voel tot berichten die bepaalde beslissingen van Trump als verstandig of zelfs als slim presenteren - niet noodzakelijkerwijs uit bewondering voor de man, maar meer uit een soort wanhopig optimisme. Noem het hopium, als je wilt. Ik wil gewoon dat er iets, wat dan ook, goed gaat. Dus als een bericht suggereert dat een bepaalde stap intelligent of weloverwogen was, voel ik een golf van opluchting en ben ik geneigd het te geloven. Maar niet altijd. Ik maak er een gewoonte van om bevestigende bronnen te zoeken voordat ik het volledig geloof.

Wat kunnen we eigenlijk geloven? Verwerp ik het pedofielverhaal alleen maar omdat ik Trump zou moeten verachten als ik het zou geloven? En accepteer ik de meer flatteuze verslagen van zijn besluitvorming om puur emotionele redenen, vermomd als logica? Of is het echt gezond verstand dat me vertelt dat het ene verhaal ongeloofwaardig is en het andere meer gegrond? Het probleem is dat ik er vrij zeker van ben dat de mensen die het pedofielverhaal geloven, de Trump-haters, er evenzeer van overtuigd zijn dat zij hun gezond verstand gebruiken. Dus wiens gezond verstand is betrouwbaarder, en op basis van welke maatstaf? Niemand kan daar een duidelijk antwoord op geven.

En zo bevinden we ons nu in een wereld die overspoeld wordt door AI: onze oude instrumenten om waarheid van fictie te onderscheiden, werden geruisloos terzijde geschoven. Er was een tijd dat de informatie die we tegenkwamen afkomstig was uit bronnen die op zijn minst een basisniveau van vertrouwen genoten. Journalistiek hanteerde ooit een strikte code: geen enkel verhaal werd gepubliceerd zonder meerdere bevestigende bronnen, officiële bevestiging, redactionele controle en een duidelijke verificatieketen. Foto's werden als geloofwaardig beschouwd. Film werd als onomstotelijk beschouwd, bijna onmogelijk om op een overtuigende manier te vervalsen. Die tijd is voorbij.

Een minuut is altijd een minuut, behalve wanneer dat niet zo is.

Dit idee werd in 2023 onderzocht in een Harvard-studie. Onderzoekers brachten kleine blauwe plekken aan op de onderarmen van deelnemers en lieten hen vervolgens in kamers zitten waar de klokken op normale snelheid, halve snelheid of dubbele snelheid afgesteld waren.

Het cruciale punt was dat de werkelijk verstreken tijd onder alle omstandigheden identiek was - 28 minuten - maar dat de klokken met verschillende snelheden tikten.

De onderzoeksresultaten waren verrassend. Wonden genazen sneller wanneer mensen dachten dat er meer tijd was verstreken, en langzamer wanneer ze dachten dat er minder tijd was verstreken. "Persoonlijk dacht ik niet dat het zou werken," vertelde hoofdauteur Peter Aungle aan The Epoch Times. "Maar het werkte wel!"

Een eeuw geleden toonde Albert Einstein aan dat tijd relatief is - niet absoluut. Hij lichtte het concept met een eenvoudig, humoristisch voorbeeld toe:

"Leg je hand een minuut op een hete kookplaat en het lijkt een uur. Zit een uur met een mooi meisje en het lijkt een minuut. Dat is relativiteit."

Nu ontdekken psychologen en neurowetenschappers dat ons tijdsbesef niet alleen inherent subjectief is, maar ook zeer kneedbaar. We kunnen de klok niet stilzetten, maar door te begrijpen hoe we tijd waarnemen, kunnen we minuten langer laten aanvoelen, we kunnen sneller genezen en zelfs onze herinneringen uitbreiden.

Zelfdiscipline hoort geen straf te zijn. Het is eerder vriendelijk en bemoedigend. De bemoedigende Meester is alleen streng met betrekking tot de handhaving van gematigdheid.

Tegenwoordig betekent "stoïcisme" het doorstaan van tegenslag zonder te klagen. De filosofie van het stoïcisme omvat echter veel meer dan dat.

In zijn geheel is stoïcisme een filosofie van wijsheid die veel lijkt op het boeddhisme met zijn nadruk op deugdzaamheid, zelfbeheersing, het afzweren van overdaad, zelfverbetering, onthechting, oorzaak en gevolg (de Vier Edele Waarheden) en het beëindigen van lijden door begrip.

Het vertoont ook veel overeenkomsten met het taoïsme met zijn visie op leven in de natuur, het accepteren van de grenzen aan onze controle, het afwijzen van rijkdom, status en macht, en, net als het boeddhisme, het vinden van bevrijding door oefening, inzicht en begrip.

Hieronder volgen enkele beknopte fragmenten over stoïcisme van orionphilosophy.com:

Volgens de mede-ontwikkelaar is de les niet dat domme mensen overmoedig zijn, maar dat jij dat zelf bent.

Er zijn maar weinig regels in de psychologie die zo bekend zijn als het Dunning-Krugereffect. Al in 1999 toonden David Dunning en Justin Kruger aan dat de mensen die het minst competent waren bij een bepaalde taak, ook het meest zelfverzekerd waren over hun capaciteiten. De meest bekwame mensen zijn daarentegen het meest onzeker.

Gedurende de 26 jaar sinds Dunning en Kruger hun baanbrekend onderzoek publiceerden, hebben wetenschappers gediscussieerd over de details van de bevindingen. Maar het publiek heeft het voor zoete koek geslikt. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom. Een theorie die stelt dat de domsten onder ons vaak het luidst en het meest overmoedig zijn, lijkt zoveel over het moderne leven te verklaren.

Bovendien is het handige munitie om in een gevecht op sociale media te gebruiken. Zoek online op het "Dunning-Krugereffect" en je zult zien dat heel veel mensen degenen met wie ze het oneens zijn, bestempelen als duidelijke voorbeelden van dit effect in de praktijk.

Het is een bevredigende manier om je tegenstanders te kleineren. Maar er is één groot probleem met het op deze manier gebruiken van het Dunning-Krugereffect. David Dunning zelf benadrukt dat het verkeerd begrepen wordt.

Psychopathie in het nieuws

In deze post zal ik twee recente artikelen over psychopathie weer bespreken met wat commentaar. Het eerste artikel is van Finlay Macdonald voor The Conversation en werd in april gepubliceerd. De kop luidt: "Waarom een psychopaat niet zou aarzelen om een nieuwe wereldwijde financiële crisis te veroorzaken - als hij er zelf beter van wordt."

Zou u het beheer van uw pensioen aan een psychopaat willen toevertrouwen? Of uw aandelen? Tijdens een recente lezing op het Cambridge Festival of Science sprak ik over het meest recente onderzoek naar de liefde van psychopaten voor geld, hun machtswellust en hun bereidheid om anderen financieel te schaden voor persoonlijk gewin.

In bepaalde kringen is het hip om te beweren dat het gebrek aan empathie van psychopaten binnen sommige beroepsgroepen een voordeel is. Bijvoorbeeld koelbloedige chirurgen die onder druk kunnen werken, taakgerichte soldaten die niet door angst of wroeging worden belemmerd, meedogenloze zakenmensen die bereid zijn risico's te nemen ten voordele van aandeelhouders. In werkelijkheid zijn ze net zo goed in staat om je onder het mes te doden en zich daar niet druk om te maken, hun strijdmakkers te doden als dat hun eigen hachje redt, of iedereen in het bedrijf te belazeren voor hun eigen gewin. Ze beschikken misschien over bepaalde vaardigheden, net als iedereen, maar ze zijn fundamenteel onbetrouwbaar, omdat het ze gewoonweg niets kan schelen.

Aangezien AI per definitie niet in staat is om de taken uit te voeren die nodig zijn voor authentieke innovatie, verleren we hoe we moeten innoveren.

Opmerking van de auteur: Ik werd zojuist aangesproken door een boze programmeur die AI gebruikt. Hij schreef: "Studenten frauderen, dat was altijd al zo, vertel ons eens iets wat we nog niet weten." Ik antwoordde: "Heb je het MIT-artikel of de andere link gelezen?" Natuurlijk niet: TL/DR [Te Lang/Niet Gelezen], wat mijn punt bewijst. Zelfs de programmeur gaf toe dat hij het werk van AI moet controleren.

Waar het hier om gaat, is dat *degenen die een echte opleiding hebben genoten, AI kunnen gebruiken omdat ze genoeg kennis in huis hebben om het te controleren, maar kinderen die AI gebruiken als vervanging voor echt leren, zullen deze vaardigheid nooit ontwikkelen.*

Degenen die daadwerkelijk over kennis beschikken, kunnen AI gebruiken en zich niet realiseren dat ik niet bedoel dat AI nutteloos is, maar dat het echt leren en denken ernstig ondermijnt.