Nederlandse deskundigen hebben gewaarschuwd dat met name jongeren onder de 25 jaar niet over het benodigde beslissingsvermogen beschikken om op verantwoorde wijze na te denken over het beëindigen van hun eigen leven.

Euthanasie is nu verantwoordelijk voor 6 procent van alle sterfgevallen in Nederland, en dit cijfer stijgt elk jaar.

Volgens een rapport van de regionale toetsingscommissie voor euthanasie (RTE), geciteerd door nieuwssite Hirado, stierven in 2025 10.341 mensen door euthanasie. Hoewel driekwart van de aanvragers ouder was dan 70 jaar, betrof één geval iemand tussen de 12 en 18 jaar.

Het aantal mensen dat vanwege psychische aandoeningen voor euthanasie koos, daalde met bijna een vijfde (174 gevallen), maar meer dan 85 procent leed aan lichamelijke aandoeningen zoals kanker, aandoeningen van het zenuwstelsel en long- of hart- en vaatziekten.

Er waren 499 gevallen van euthanasie bij patiënten met dementie, terwijl de RTE 11 gevallen onderzocht waarbij de patiënt niet langer wilsbekwaam was. Daarnaast ging het in 475 gevallen om het gelijktijdig voorkomen van meerdere ouderdomsziekten, en in 278 gevallen om "andere redenen."

Waarom zijn we geneigd te geloven dat iets waar is? In een tijdperk waarin foto's kunnen worden vervalst, films kunnen worden gemanipuleerd en toespraken worden geschreven om te misleiden, hebben onze traditionele maatstaven voor waarheid hun betekenis verloren. De vraag is dus: waarop baseer je je oordeel of iets echt is?

Onlangs kwam ik een bericht tegen waarin werd beweerd dat de onlangs vrijgegeven Epstein-dossiers bewijzen dat Donald Trump een pedofiel is. Het bericht bevatte een reeks documenten, waarschijnlijk e-mails die een ontmoeting beschreven tussen Trump en een dertienjarig meisje dat naar verluidt door Jeffrey Epstein zelf naar zijn hotel was gebracht. Ik geef toe dat ik het alleen maar vluchtig heb doorgenomen. Alles wat op Facebook staat, moet grondig worden gecontroleerd, althans wat mij betreft. Maar terwijl ik door het bericht scrolde, moest ik denken aan de Trump-haters die het zonder aarzelen zouden verslinden, want als het om geloof gaat, speelt vooringenomenheid vaak een grote rol.

En ook ik ontsnap daar niet aan. Ik merk dat ik me aangetrokken voel tot berichten die bepaalde beslissingen van Trump als verstandig of zelfs als slim presenteren - niet noodzakelijkerwijs uit bewondering voor de man, maar meer uit een soort wanhopig optimisme. Noem het hopium, als je wilt. Ik wil gewoon dat er iets, wat dan ook, goed gaat. Dus als een bericht suggereert dat een bepaalde stap intelligent of weloverwogen was, voel ik een golf van opluchting en ben ik geneigd het te geloven. Maar niet altijd. Ik maak er een gewoonte van om bevestigende bronnen te zoeken voordat ik het volledig geloof.

Wat kunnen we eigenlijk geloven? Verwerp ik het pedofielverhaal alleen maar omdat ik Trump zou moeten verachten als ik het zou geloven? En accepteer ik de meer flatteuze verslagen van zijn besluitvorming om puur emotionele redenen, vermomd als logica? Of is het echt gezond verstand dat me vertelt dat het ene verhaal ongeloofwaardig is en het andere meer gegrond? Het probleem is dat ik er vrij zeker van ben dat de mensen die het pedofielverhaal geloven, de Trump-haters, er evenzeer van overtuigd zijn dat zij hun gezond verstand gebruiken. Dus wiens gezond verstand is betrouwbaarder, en op basis van welke maatstaf? Niemand kan daar een duidelijk antwoord op geven.

En zo bevinden we ons nu in een wereld die overspoeld wordt door AI: onze oude instrumenten om waarheid van fictie te onderscheiden, werden geruisloos terzijde geschoven. Er was een tijd dat de informatie die we tegenkwamen afkomstig was uit bronnen die op zijn minst een basisniveau van vertrouwen genoten. Journalistiek hanteerde ooit een strikte code: geen enkel verhaal werd gepubliceerd zonder meerdere bevestigende bronnen, officiële bevestiging, redactionele controle en een duidelijke verificatieketen. Foto's werden als geloofwaardig beschouwd. Film werd als onomstotelijk beschouwd, bijna onmogelijk om op een overtuigende manier te vervalsen. Die tijd is voorbij.

Een minuut is altijd een minuut, behalve wanneer dat niet zo is.

Dit idee werd in 2023 onderzocht in een Harvard-studie. Onderzoekers brachten kleine blauwe plekken aan op de onderarmen van deelnemers en lieten hen vervolgens in kamers zitten waar de klokken op normale snelheid, halve snelheid of dubbele snelheid afgesteld waren.

Het cruciale punt was dat de werkelijk verstreken tijd onder alle omstandigheden identiek was - 28 minuten - maar dat de klokken met verschillende snelheden tikten.

De onderzoeksresultaten waren verrassend. Wonden genazen sneller wanneer mensen dachten dat er meer tijd was verstreken, en langzamer wanneer ze dachten dat er minder tijd was verstreken. "Persoonlijk dacht ik niet dat het zou werken," vertelde hoofdauteur Peter Aungle aan The Epoch Times. "Maar het werkte wel!"

Een eeuw geleden toonde Albert Einstein aan dat tijd relatief is - niet absoluut. Hij lichtte het concept met een eenvoudig, humoristisch voorbeeld toe:

"Leg je hand een minuut op een hete kookplaat en het lijkt een uur. Zit een uur met een mooi meisje en het lijkt een minuut. Dat is relativiteit."

Nu ontdekken psychologen en neurowetenschappers dat ons tijdsbesef niet alleen inherent subjectief is, maar ook zeer kneedbaar. We kunnen de klok niet stilzetten, maar door te begrijpen hoe we tijd waarnemen, kunnen we minuten langer laten aanvoelen, we kunnen sneller genezen en zelfs onze herinneringen uitbreiden.

Zelfdiscipline hoort geen straf te zijn. Het is eerder vriendelijk en bemoedigend. De bemoedigende Meester is alleen streng met betrekking tot de handhaving van gematigdheid.

Tegenwoordig betekent "stoïcisme" het doorstaan van tegenslag zonder te klagen. De filosofie van het stoïcisme omvat echter veel meer dan dat.

In zijn geheel is stoïcisme een filosofie van wijsheid die veel lijkt op het boeddhisme met zijn nadruk op deugdzaamheid, zelfbeheersing, het afzweren van overdaad, zelfverbetering, onthechting, oorzaak en gevolg (de Vier Edele Waarheden) en het beëindigen van lijden door begrip.

Het vertoont ook veel overeenkomsten met het taoïsme met zijn visie op leven in de natuur, het accepteren van de grenzen aan onze controle, het afwijzen van rijkdom, status en macht, en, net als het boeddhisme, het vinden van bevrijding door oefening, inzicht en begrip.

Hieronder volgen enkele beknopte fragmenten over stoïcisme van orionphilosophy.com:

Volgens de mede-ontwikkelaar is de les niet dat domme mensen overmoedig zijn, maar dat jij dat zelf bent.

Er zijn maar weinig regels in de psychologie die zo bekend zijn als het Dunning-Krugereffect. Al in 1999 toonden David Dunning en Justin Kruger aan dat de mensen die het minst competent waren bij een bepaalde taak, ook het meest zelfverzekerd waren over hun capaciteiten. De meest bekwame mensen zijn daarentegen het meest onzeker.

Gedurende de 26 jaar sinds Dunning en Kruger hun baanbrekend onderzoek publiceerden, hebben wetenschappers gediscussieerd over de details van de bevindingen. Maar het publiek heeft het voor zoete koek geslikt. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom. Een theorie die stelt dat de domsten onder ons vaak het luidst en het meest overmoedig zijn, lijkt zoveel over het moderne leven te verklaren.

Bovendien is het handige munitie om in een gevecht op sociale media te gebruiken. Zoek online op het "Dunning-Krugereffect" en je zult zien dat heel veel mensen degenen met wie ze het oneens zijn, bestempelen als duidelijke voorbeelden van dit effect in de praktijk.

Het is een bevredigende manier om je tegenstanders te kleineren. Maar er is één groot probleem met het op deze manier gebruiken van het Dunning-Krugereffect. David Dunning zelf benadrukt dat het verkeerd begrepen wordt.

Psychopathie in het nieuws

In deze post zal ik twee recente artikelen over psychopathie weer bespreken met wat commentaar. Het eerste artikel is van Finlay Macdonald voor The Conversation en werd in april gepubliceerd. De kop luidt: "Waarom een psychopaat niet zou aarzelen om een nieuwe wereldwijde financiële crisis te veroorzaken - als hij er zelf beter van wordt."

Zou u het beheer van uw pensioen aan een psychopaat willen toevertrouwen? Of uw aandelen? Tijdens een recente lezing op het Cambridge Festival of Science sprak ik over het meest recente onderzoek naar de liefde van psychopaten voor geld, hun machtswellust en hun bereidheid om anderen financieel te schaden voor persoonlijk gewin.

In bepaalde kringen is het hip om te beweren dat het gebrek aan empathie van psychopaten binnen sommige beroepsgroepen een voordeel is. Bijvoorbeeld koelbloedige chirurgen die onder druk kunnen werken, taakgerichte soldaten die niet door angst of wroeging worden belemmerd, meedogenloze zakenmensen die bereid zijn risico's te nemen ten voordele van aandeelhouders. In werkelijkheid zijn ze net zo goed in staat om je onder het mes te doden en zich daar niet druk om te maken, hun strijdmakkers te doden als dat hun eigen hachje redt, of iedereen in het bedrijf te belazeren voor hun eigen gewin. Ze beschikken misschien over bepaalde vaardigheden, net als iedereen, maar ze zijn fundamenteel onbetrouwbaar, omdat het ze gewoonweg niets kan schelen.

Aangezien AI per definitie niet in staat is om de taken uit te voeren die nodig zijn voor authentieke innovatie, verleren we hoe we moeten innoveren.

Opmerking van de auteur: Ik werd zojuist aangesproken door een boze programmeur die AI gebruikt. Hij schreef: "Studenten frauderen, dat was altijd al zo, vertel ons eens iets wat we nog niet weten." Ik antwoordde: "Heb je het MIT-artikel of de andere link gelezen?" Natuurlijk niet: TL/DR [Te Lang/Niet Gelezen], wat mijn punt bewijst. Zelfs de programmeur gaf toe dat hij het werk van AI moet controleren.

Waar het hier om gaat, is dat *degenen die een echte opleiding hebben genoten, AI kunnen gebruiken omdat ze genoeg kennis in huis hebben om het te controleren, maar kinderen die AI gebruiken als vervanging voor echt leren, zullen deze vaardigheid nooit ontwikkelen.*

Degenen die daadwerkelijk over kennis beschikken, kunnen AI gebruiken en zich niet realiseren dat ik niet bedoel dat AI nutteloos is, maar dat het echt leren en denken ernstig ondermijnt.

Oorlog is het ergste wat er maar is. Het is het allergestoordste gedrag dat mensen vertonen. Het meest destructieve. Het meest traumatiserende. Het minst duurzaam. Het minst bevorderlijk voor het welzijn van de mens.

Alles waar we het meest bang voor zijn, wordt standaard in een land dat door oorlog wordt geteisterd. Dood. Pijn. Lijden. Verkrachting. Chaos. Onzekerheid. Dierbaren verliezen. Huizen verliezen. Ledematen verliezen. Leven in angst. Aangevallen worden. Hersenschade oplopen. Voor onmogelijke keuzes komen te staan. Al die dingen waarmee we onszelf bang maken door naar horrorfilms te kijken, worden een realiteit waaraan niet te ontsnappen valt.

Oorlog creëert een bewuste nachtmerrie die ieder weldenkend mens zou willen vermijden, behalve in uiterste noodzaak. En toch worden we geregeerd door mensen die daar doelbewust naar streven. Mensen die liegen en manipuleren om oorlogen mogelijk te maken en iedereen die zich uit naam van vrede daartegen verzet, zwartmaken en belasteren. Die elke gezonde impuls in alle burgers in hun samenleving actief bestrijden om hun oorlogsagenda door te drammen.

Het volgende hoofdstuk in de Sociale Media-strijd om de werkelijkheid, het internet en je eigen geest te versplinteren

Versplinternet (zoals gedefinieerd door Grok):

Het versplinternet verwijst naar de fragmentatie van het internet in afzonderlijke, vaak geïsoleerde netwerken omwille van politieke, culturele, technologische of commerciële redenen. Het beschrijft een scenario waarbij het internet niet langer een verenigd wereldwijd systeem is, maar in plaats daarvan in aparte "splinters" of subnetwerken wordt opgedeeld. Dit kan gebeuren door overheidscensuur (zoals de Chinese Great Firewall), regionale regelgeving (zoals de Algemene verordening gegevensbescherming (GDPR) in de EU) of techbedrijven die ommuurde tuinen creëren (zoals het ecosysteem van Apple).

De term benadrukt hoe deze scheidslijnen de universele toegang tot informatie beperken en digitale grenzen creëren, vaak als weerspiegeling van reële geopolitieke spanningen of uiteenlopende waarden op het gebied van privacy, veiligheid en vrijheid van meningsuiting.

Elon stelde een belangrijke vraag. Dit is geen zwarte humor of sarcasme; dit is de realiteit van vandaag:

Aankondiging: Op 3 mei hebben we een speciale gast voor onze Zoom-bijeenkomst voor betalende abonnees: Ilya Khotimsky, vertaler van het boek Recollections of the Future: Modern Economic Ideas van de Russische econoom Mikhail Khazin. Ik schreef hier over zijn samenvatting van het boek. Wil je Ilya vragen stellen over het boek en over Khazins ideeën over economie, dan weet je wat je moet doen!

Onlangs zag ik Martin Scorsese's film Mean Streets (1973), waarin Robert DeNiro Johnny Boy, een criminele psychopathische maffia-parasiet speelt, die wordt vertroeteld en beschermd door zijn vriend Charlie, gespeeld door Harvey Keitel, tot het punt waarop ieder weldenkend mens Johnny Boy's benen zou hebben gebroken, puur uit principe. Voor degenen die de film nog niet gezien hebben en dat ook niet willen, volgt hier een samenvatting van het verhaal: een maffioso van laag niveau betaalt zijn baas niet, doet de komende weken niets substantieels en wordt dan in zijn nek geschoten nadat hij zijn baas recht voor z'n raap heeft verteld dat hij een sukkel is die zich gemakkelijk laat bestelen en nee, hij gaat hem niet betalen. Charlie, de eigenlijke hoofdpersoon, maakt herhaaldelijk excuses voor Johnny Boy, staat voor hem in, geeft hem hier en daar wat dollars en gelooft dat hij hem zover kan krijgen dat hij zijn zaakjes op orde krijgt. Na Johnny Boys laatste confrontatie met hun gezamenlijke baas, probeert Charlie Johnny Boy de stad uit te krijgen totdat de boel wat rustiger wordt. Tijdens hun ontsnapping wordt Johnny Boy in zijn nek geschoten, gilt vervolgens als een speenvarken, terwijl Charlie in zijn arm wordt geschoten. Aftiteling.

In de media en in het echte leven hebben we allemaal weleens voorbeelden gezien van vrouwen, kinderen, ouders en broers en zussen die voor een familielid blijven opkomen nadat deze beschuldigd of veroordeeld werd voor een ernstig misdrijf - of ontmaskerd werd voor een niet-criminele daad die een ernstige schending van gedragsnormen inhoudt.