Een paper die in het tijdschrift Science Advances werd gepubliceerd, komt bovenop het groeiende aantal onderzoeken dat aantoont dat de Atlantische meridionale omwentelingscirculatie (AMOC) afzwakt. Om de afzwakking te bevestigen, vertrouwden de wetenschappers ditmaal niet op computermodellen, maar gebruikten twintig jaar aan directe oceaanmetingen.

De AMOC is een groot systeem van stromingen in de Atlantische Oceaan dat warmte, zout en voedingsstoffen herverdeelt tussen de tropen en de Noord-Atlantische Oceaan, waardoor het in regio's als Europa veel milder blijft dan anders het geval zou zijn. De gevolgen van een aanzienlijke afzwakking, of zelfs een totaal stilvallen, zou een potentieel catastrofale verandering in weersomstandigheden kunnen veroorzaken.

Metingen vanuit de diepte

Om een duidelijk beeld te krijgen van wat er gebeurt, hebben onderzoekers uit Amerika, Groot-Brittannië en Canada gekeken naar gegevens van vier groepen onderwatersensoren, zogenaamde 'mooring arrays.' Deze bevinden zich op de zeebodem langs de westkant van de Atlantische Oceaan, van het Caribisch gebied tot aan de wateren voor de oostkust van Canada. Hiermee werden de druk op de zeebodem en gerelateerde eigenschappen van het zeewater dieper dan 1.000 meter gemeten.

De Artemis II-astronauten werden op de avond van 6 april helemaal duizelig (hun eigen woorden!) toen ze getuige waren van explosies op het maanoppervlak. Er sloegen meteorieten in op de maan. "We zagen er minstens vijf," meldde missiecommandant Reid Wiseman.

De meteoren verschenen tijdens een zonsverduistering. Ongeveer een uur nadat de bemanning zich het dichtst bij de achterkant van de maan bevond, verdween de zon achter de maan, waardoor de astronauten de eerste mensen waren die de zonsverduistering vanaf de achterkant van de maan konden waarnemen.

Aan de hand van voorlopige gegevens van het Vera C. Rubin-observatorium hebben wetenschappers meer dan 11.000 nieuwe asteroïden ontdekt. De gegevens werden bevestigd door het Minor Planet Center (MPC) van de Internationale Astronomische Unie, waarmee dit de grootste reeks ontdekte asteroïden vertegenwoordigt van het afgelopen jaar. De ontdekkingen werden gedaan op basis van gegevens uit de eerste optimalisatieonderzoeken van Rubin en bieden een krachtig voorproefje van de baanbrekende invloed die het observatorium zal uitoefenen op de wetenschap van het zonnestelsel.

De inzending naar het MPC omvat circa een miljoen waarnemingen die gedurende anderhalve maand werden verricht, van ruim 11.000 nieuwe asteroïden en meer dan 80.000 reeds bekende asteroïden, waaronder enkele die eerder waren waargenomen maar later "verloren" raakten omdat hun banen te onzeker waren om hun toekomstige locaties te voorspellen. U kunt alle asteroïdeontdekkingen van Rubin bekijken in de Rubin Orbitviewer, die gebruikmaakt van reële gegevens om op een intuïtieve manier de structuur van onze kosmische achtertuin in drie dimensies en in realtime te verkennen.

Op een zaterdagmiddag in maart van dit jaar stortte een stukje van het zonnestelsel neer op een huis in het noorden van Houston.

De ruimterots van een ton barstte ruim 48 kilometer boven de stad uiteen en veroorzaakte een hevige sonische knal die gelijk stond aan 26 ton TNT. Een donker, gekarteld fragment sloeg door het dak van een woonhuis en stuiterde zelfs als een kosmische flipperbal door een slaapkamer.

Dit zou op zich al verbazingwekkend zijn geweest, ware het niet dat er nog meer van dergelijke meteorietinslagen waren. Tijdens de eerste drie maanden van 2026 baande onze planeet zich een weg door een ongewoon dichte kogelregen. De Amerikaanse meteorenvereniging (AMS) heeft een duizelingwekkende golf van grote, heldere meteoren - ook wel vuurballen genoemd - gevolgd die de hemel van Californië tot Duitsland oplichtten.

De aarde veegt dagelijks tonnen ruimtestof op. Dit materiaal is doorgaans zo groot als een zandkorrel en verbrandt zonder schade aan te richten in de bovenste lagen van de atmosfeer. Maar op dit moment komen we in botsing met veel grotere rotsen. En wetenschappers doen hun uiterste best om te achterhalen waarom.

Mike Hankey, een onderzoeker die de meldingssystemen voor vuurballen voor de AMS beheert, analyseerde gegevens die teruggaan tot 2011. Hij deelde zijn bevindingen in een recent AMS-rapport, waarin hij opmerkte dat dit meteorietenseizoen duidelijk zichtbaar is.

"Na jaren van stabiele achtergrondactiviteit lijkt er iets te zijn veranderd," schreef Hankey in het AMS-rapport. "Het signaal komt in meerdere meetgegevens naar voren."

Voor het eerst hebben onderzoeksteams op Antarctica ijskernen van 3 miljoen jaar oud kunnen onderzoeken, met voor hen verbijsterende resultaten.
De manier waarop CO2 in ijskernen reageert, is heilig voor "het geloof," dus dit is belangrijker dan het op het eerste gezicht lijkt. Gelovigen hebben het echt moeilijk.

Drie miljoen jaar geleden was de wereld warmer en stond op het punt af te koelen naar de heftige ijstijdcycli. De ijskernexperts verwachtten te bevestigen dat de CO2-niveaus rond de 400 ppm lagen, zoals andere indicaties hadden aangetoond, en ze dachten dat broeikasgassen zouden kunnen dalen en de afkoeling zouden inluiden. Maar in plaats van dat CO2 op 400 deeltjes per miljoen lag en vervolgens verantwoordelijk was voor de afkoeling, waren de in het ijs opgesloten bubbels aanvankelijk slechts 250 deeltjes per miljoen die tijdens belangrijke temperatuurschommelingen constant bleven. Potverdrie! CO2 leek geen enkele rol te spelen bij het veroorzaken van de warmte die er was, noch bij de afkoeling die daarop volgde. En methaan evenmin. O welk een dilemma!

Er moet tegen enkele heilige huisjes worden geschopt. Òf CO2 is geen belangrijke oorzaak van klimaatverandering, òf de ijskernen kloppen niet (of beide!).

Kijk eens hoe de laatste paar verslaafden met dit nieuws omgaan. Volg de 'argumentatie' — het "kan" nog steeds erger zijn dan we dachten hoor! Ik bedoel, het is mogelijk dat minuscule veranderingen in CO2, die te klein zijn om te meten, de aarde kunnen beïnvloeden...

Het is net de homeopathie van de klimaatwetenschap, behalve dat homeopathie beter onderbouwd wordt door gegevens.

Kyoto, Japan -- Onderzoekers van de Universiteit van Kyoto hebben een nieuw natuurkundig model voorgesteld dat onderzoekt op welke manier onregelmatigheden in de ionosfeer elektrostatische krachten kunnen uitoefenen op de aardkorst en onder bepaalde omstandigheden mogelijk kunnen bijdragen aan het ontstaan van grote aardbevingen.

Het onderzoek beoogt niet om aardbevingen te voorspellen, maar presenteert een theoretisch mechanisme dat de manier beschrijft waarop variaties in de ionosferische lading - veroorzaakt door intense zonneactiviteit zoals zonnevlammen - kunnen interageren met reeds bestaande kwetsbare structuren in de aardkorst en breukprocessen kunnen beïnvloeden.

In het voorgestelde model wordt verondersteld dat breukzones in de aardkorst water met een hoge temperatuur en hoge druk bevatten, mogelijk in een super kritieke toestand. Deze zones gedragen zich elektrisch als condensatoren en zijn capacitief gekoppeld aan zowel het aardoppervlak als de lagere ionosfeer, waardoor een grootschalig elektrostatisch systeem ontstaat.

Wanneer krachtige zonneactiviteit de elektronendichtheid in de ionosfeer verhoogt, kan zich in de lagere ionosfeer een negatief geladen laag vormen. Door capacitieve koppeling kan deze ruimtelading sterke elektrische velden in nanometergrote holtes in gefragmenteerde aardkorstgebieden opwekken. De resulterende elektrostatische druk kan een omvang bereiken die vergelijkbaar is met die welke door getijden of zwaartekracht wordt uitgeoefend en waarvan bekend is dat deze de stabiliteit van breuken beïnvloedt.

Kwantitatieve schattingen in het onderzoek suggereren dat ionosferische onregelmatigheden in verband met grote zonnevlammen - die overeenkomen met een toename van het totale elektronengehalte met enkele tientallen TEC-eenheden - elektrostatische spanningen van enkele megapascal in holtes in de aardkorst kunnen genereren.

Als u nieuwsberichten hebt gezien over de conflicten van Israël met Hamas, Hezbollah of Iran, hebt u waarschijnlijk het Israëlische luchtafweersysteem 'Iron Dome' in actie gezien. Raytheon, een van de ontwikkelaars van het afweersysteem, beweert dat het "het meest gebruikte systeem ter wereld" in zijn soort is. Volgens Rafael, een Italiaans defensiebedrijf dat ook aan de ontwikkeling van Iron Dome meewerkt, heeft het systeem in de 14 jaar sinds het eerste gebruik in Israël meer dan 5.000 succesvolle onderscheppingen uitgevoerd.

Wat is het Iron Dome nou precies? Hoe werkt het? Wat zijn de tekortkomingen? Ten eerste is Iron Dome de merknaam van een op maat gemaakt raketafweersysteem. Het werd in 2011 gezamenlijk door Raytheon en Rafael ontwikkeld en gebruikt, eenvoudig gezegd, raketten om andere raketten te onderscheppen. Daarnaast kan het worden ingezet om kleinere doelen zoals individuele mortieren, korteafstandsraketten en artilleriegranaten te onderscheppen. Het is ook effectief gebleken in de steeds veranderende strijd tegen drones. Voor dreigingen op grotere hoogte wordt het David's Sling-afweersysteem ingezet.

Laten we ons een wereld voorstellen waarin een verkeerd wereldbeeld in een mechanistische realiteit heeft geleid tot een psychotische technocratische elite die elk aspect van de realiteit in de gaten wil houden met door AI gedreven "digitale tweeling"-systemen, maar waarin het publiek zich steeds meer bewust wordt van (en zich verzet tegen!) draagbare IoT-apparaten en de surveillancestaat. Wat kan een toekomstige AI-als-god-aanbiddende-technocraat dan doen?

Omdat zo iemand natuurlijk de voorkeur geeft aan asymmetrische oorlogsvoering, verandert hij van tactiek en valt op een onzichtbare manier aan: synthetische biologie. Hij ontwikkelt surveillancemicroben en ensceneert een crisis die hun massale inzet vereist "voor uw veiligheid." Hij overspoelt het gebied ermee en vervangt snel het natuurlijke microbioom in boerderijen, bossen, voedsel, darmen en afvalwater. Plotseling wordt de mensheid van binnenuit gecontroleerd - zonder draagbare apparaten, zonder microchipimplantaten. Hij verwelkomt de talloze problemen die deze ontkoppeling van ons voorouderlijke microbioom onvermijdelijk met zich meebrengt, omdat elk daarvan een kans biedt om biotechnologie verder te gebruiken en zijn grip te verstevigen.

In het eerste deel van deze reeks beschreven we dat genetisch gemanipuleerde microben al op 2% van het landbouwareaal in de VS worden gebruikt, zonder toezicht of beperkingen.

In het tweede deel zagen we dat het systeem microben herclassificeert als "essentiële infrastructuur" om zowel een wereldwijd beleid voor microben op te zetten, als de biotechbedrijven die deze microben produceren, te vrijwaren van elke vorm van aansprakelijkheid.

Nu leggen we bloot wat deze infrastructuur precies doet, en zo komen we eindelijk te weten wat de technocraten bedoelen met "biodigitale convergentie": de bouw van een wereldwijd surveillancenetwerk bestaande uit genetisch gemodificeerde (GM) microben die hun omgeving waarnemen en daarover rapporteren, ongeacht waar ze zich bevinden; in de bodem, in druiven of in de dikke darm.

Dan zullen we beter begrijpen hoe allesomvattend en absoluut een technocratisch totalitarisme - gewapend met zo'n microbieel leger - werkelijk is. Laten we eerst wat dieper ingaan op een belangrijke speler op het gebied van gemanipuleerde microben: Ginkgo Bioworks.

Verering van "deskundige" collegiale toetsing in de wetenschap heeft geresulteerd in een wetenschappelijk misdaadsyndicaat

Toen wetenschap niet langer over het winnen van discussies ging, maar enkel nog over het aantal papers dat iemand publiceerde, werd het een lege huls. En toen miljarden dollars van heilige 'deskundigen' afhankelijk werden, was het ten dode opgeschreven.

De tijd dat papers bijna nooit werden teruggetrokken en collegiale toetsing "het grote probleem" vormde, is al lang voorbij. Tegenwoordig zijn neppapers en nepredacteuren zo gewoon dat ze een eigen gespecialiseerde industrie vormen. Netwerken van tussenpersonen brengen paperfabrieken in contact met auteurs en uitgevers en plaatsen partijen papers in tijdschriften met 'vriendelijke redacteuren.' Toen Richardson et al. PLOS ONE analyseerden, ontdekten ze 33 redacteuren die een buitengewoon hoog percentage aan teruggetrokken papers leken te hebben. Eén redacteur in het bijzonder had 79 papers goedgekeurd, waarvan er 49 al weer waren teruggetrokken.

Gezien het cruciale belang van collegiale toetsing en wetenschap voor de VN, de [Australische] Labour Party en de Groenen, is het de vraag of zij onmiddellijk een onderzoek zullen instellen en een koninklijke commissie in het leven zullen roepen... of helemaal niets zullen doen en er met niemand over zullen praten. Sst!

Als een hele moderne economie afhankelijk zou zijn van correcte wetenschap, zouden dit soort studies voortdurend uitgevoerd en gerapporteerd worden. In plaats daarvan wordt er om de paar jaar melding gemaakt van een schandalige en systematische mislukking van de wetenschap, en een ieder die 'de wetenschap volgt,' zal het een zorg zijn.

En dit is nog maar het topje van de ijsberg - de studie erkende dat veel neppapers nog niet eens ontdekt waren. En deze studie vermeldt niet eens de replicatiecrisis, waarbij slechts de helft van alle papers überhaupt gerepliceerd kan worden. Of erger nog, dat de papers die moeilijker te repliceren waren, vaker geciteerd werden.

Wacht maar tot ze erachter komen dat duizenden echte papers waardeloos zijn, omdat ze gebaseerd zijn op gebrekkige klimaatmodellen waarvan de kernveronderstellingen tientallen jaren geleden al onjuist bleken te zijn. En dat geldt niet alleen voor de papers die beweren het klimaat te voorspellen, maar ook voor tienduizenden andere papers waarin berekeningen worden gemaakt van overstromingen die niet zullen plaatsvinden, vogels die niet zullen uitsterven, de kosten van het bouwen van zeeweringen die we niet nodig zullen hebben en het bouwen van vliegtuigen die niet op gerecyclede koolzaadolie zullen vliegen. Een hele generatie wetenschappers die hun tijd verspillen...
Wetenschappelijke fraude is een 'industrie' geworden, blijkt uit alarmerende analyse

Stel je een dystopische toekomst voor waarin computers niet alleen menselijk denken nabootsen - ze worden ook nog eens aangedreven door echte menselijke hersencellen. Die toekomst tekent zich af in een laboratorium in het Britse Cambridge, waar een baanbrekend apparaat met de naam CL1 biologie en technologie combineert op een manier die onze manier van computeren zou kunnen veranderen. Deze machine ter grootte van een schoenendoos, ontwikkeld door de Australische startup Cortical Labs en het Britse bit.bio, herbergt 200.000 in het lab gekweekte hersencellen die verbonden zijn met siliciumcircuits, waardoor een "biologische computer" ontstaat die nu al opzien baart.

In tegenstelling tot traditionele computers, die energie vreten, werkt CL1 met de efficiëntie van een menselijk brein. "Onze hersenen verwerken informatie met een fractie van de energie die moderne elektronica nodig heeft," vertelt Hon Weng Chong, CEO van Cortical Labs, aan de FT. "Dit zou deuren kunnen openen naar slimmere robots, sterkere cyberbeveiliging en meeslepende virtuele werelden."

Nou, joepie.