Welkom op Sott.net
maa, 25 okt 2021
De Wereld voor Mensen die Nadenken

Wetenschap & Technologie
Kaart


Cloud Precipitation

Angstaanjagende aardveranderingen: Nederland in de 18e eeuw

Vloed Scheveningen 1773

Commentaar: Vroeger begreep men dat de menselijke geest en gesteldheid van de collectieve menselijke ervaring kosmische en aardse fenomenen beïnvloeden. Historieken tonen een sterke correlatie tussen perioden van autoritaire oppressie en catastrofale en door de kosmos veroorzaakte natuurrampen.


Op zaterdag 1 november 1755 werden in heel Nederland 'waterschuddingen' waargenomen. Kerkgangers in Amsterdam voelden de vloer bewegen, kroonluchters slingerden heen en weer. In het dok in Vlissingen botsten oorlogsschepen tegen elkaar. De Nederlandsche Jaerboeken IX (1755) spraken van...
... het zonderling geval eener vreemde en geweldige Beroeringe en Bruischinge in de Rivieren, Meeren, Graften, Kanalen, Vyvers en Slooten den 1 dezer Slagtmaend, tot verbazing van de meesten die het zagen, ondervonden en byna overal op hetselfde oogenlik, des voormiddags tusschen half elf en elf uuren, waergenomen.
En in de nacht van 22 op 23 juni 1783 sloeg rijp op de velden in Boxum, tussen Leeuwarden en Sneek. Er volgde een warme dag, dog niet heet. De zon ging rood onder en kwam de volgende ochtend zoo rood op als men zelden heeft waargenomen. Na deze 'mooie morgenstond'...

Commentaar: Diegenen die regelmatig onze maandelijkse video's over aardveranderingen kijken zullen vele gebeurtenissen zoals hierboven beschreven herkennen.

Lees ook: During the Little Ice Age Empires collapsed while the Netherlands flourished


Better Earth

Nieuwe beeldvorming onthult spectaculaire valleien en rotswanden verborgen onder de Noordzee

Noordzee bodem
© British Antarctic Survey
Wetenschappers ontdekten deze esker (een sedimentafzetting van een smeltwaterkanaal gevormd onder een ijskap), in een tunneldal onder de bodem van de Noordzee. Het landschap wordt getoond op een afbeelding gebaseerd op seismische gegevens in 3D met hoge resolutie.
Alsof er een bord met dunne noedels is gemorst over de bodem van de Noordzee kronkelt een groot aantal verborgen tunnelvalleien over wat ooit een met ijs bedekt landschap was.

Deze valleien zijn overblijfselen van oeroude rivieren die ooit het water van smeltende ijskappen afvoerden.

Wetenschappers hebben thans het meest duidelijke beeld tot nu toe van deze kanalen tot stand weten te brengen. Ze zijn honderden meters onder de zeebodem begraven en ze zijn gigantisch, variërend van 1 tot 6 kilometer breed.

De nieuwe beelden onthullen gedifferentieerde details binnen deze uitgestrekte structuren: kleine, fragiele richels van sediment, grotere, soms kilometerslange, wanden van sediment en kraters, die ketelgaten worden genoemd, achtergelaten door smeltende brokken ijs.

Commentaar: Zie ook:


Microscope 2

Hersenen en gedrag worden op afstand bestuurd door genetisch gemodificeerd 'Magneto'-eiwit

tokamak toroidal magnetic chamber
© AFP/Getty Images
De toroïdale magnetische kamer (Tokamak) van de Joint European Torus (JET) in het Culham Science Centre.

" Stoere " nieuwe methode maakt gebruik van een gemagnetiseerd eiwit om hersencellen snel, omkeerbaar en non-invasief te activeren.


Onderzoekers in de Verenigde Staten ontwikkelden een nieuwe methode om hersencircuits te besturen welke geassocieerd worden met complexe gedragingen bij dieren door het totstandbrengen van een gemagnetiseerd eiwit middels genetische modificatie, dat specifieke groepen zenuwcellen vanaf afstand activeert.

Eén van de uiteindelijke doelstellingen van de neurowetenschappen - en één van de moeilijkste vragen daarbinnen, is het begrijpen hoe in de hersenen gedrag tot stand wordt gebracht. In de afgelopen jaren hebben onderzoekers een aantal methoden ontwikkeld waarmee zij specifieke groepen neuronen op afstand kunnen besturen en de werking van neuronale circuits kunnen onderzoeken.

Galaxy

Waarom de atmosfeer van de zon honderden keren heter is dan haar oppervlak

sun solar
© Mongta Studio/Shutterstock
Het zichtbare oppervlak van de zon, of de fotosfeer, is ongeveer 6.000°C. Maar een paar duizend kilometer daarboven - een kleine afstand als we de omvang van de zon in aanmerking nemen - is de zonneatmosfeer, ook wel de corona genoemd, honderden malen heter, tot een miljoen graden Celsius of hoger.

Deze piek in temperatuur, ondanks de grotere afstand tot de belangrijkste energiebron van de zon, is waargenomen bij de meeste sterren en vormt een cruciaal raadsel waarover astrofysici al tientallen jaren peinzen.


Commentaar: Misschien ligt een deel van het probleem in de theorie betreffende de herkomst van de energie van een ster? Misschien komt deze niet van binnenuit, maar van buitenaf?


In 1942 stelde de Zweedse wetenschapper Hannes Alfvén een verklaring voor. Hij theoretiseerde dat gemagnetiseerde golven van plasma enorme hoeveelheden energie langs het magnetische veld van de zon van het inwendige naar de corona konden transporteren, waarbij zij de fotosfeer omzeilden voordat zij in de opperatmosfeer van de zon explodeerden met hitte.

Commentaar: Recente studies brengen reguliere wetenschappers dichter bij de ware aard van de ruimte, sterren en planeten en we kunnen meer aanwijzingen vinden over wat er aan de hand is door de theorie van het Elektrische Universum in aanschouwing te nemen. In hun boek Earth Changes and the Human-Cosmic Connection schrijven Pierre Lescaudron en Laura Knight-Jadczyk:
Externe energiebronnen van hemellichamen

De reden waarom condensatoren zich herhaaldelijk kunnen ontladen en toch een elektrisch potentiaalverschil tussen hun anodes en kathodes kunnen handhaven, is dat zij op een externe energiebron zijn aangesloten. Dus waar komt alle elektriciteit in ons zonnestelsel vandaan? Michael J. Longo, astrofysicus aan de Universiteit van Michigan, heeft meer dan 40.000 melkwegstelsels grondig bestudeerd.1 Na talloze stappen in gegevensverwerking en analyse - ik zal u de details van zijn berekeningen besparen, welke u in zijn artikel kunt nalezen - was zijn conclusie de volgende:
De zorgelijke uitlijning van de equinoxen en ecliptica met de AE wordt nu gezien als een ongelukje ten gevolge van de definitie van de ecliptica langs RA [rechte klimmingen] =180° en 0°, nabij de Galactische polen. Het is geen teken van een ernstige voorgrond vooringenomenheid in de WMAP-gegevens. Alle uitlijningen kunnen worden verklaard met een kosmisch magnetisch veld dat de cyclotron-baanassen van elektronen uitlijnt en afdrukken op haar multipolen maakt op de CMB.2
Eenvoudiger gezegd, wat Longo concludeerde was dat de rotatie-assen van melkwegstelsels langs dezelfde kromme zijn uitgelijnd en dat deze uitlijning niet het gevolg kon zijn van willekeurig toeval. Samen met Longo hebben Alfven3, Campanelli4 en Schwarz5 sterk gesuggereerd dat de uitlijning van de galactische rotatieassen te wijten is aan een reusachtige ring van elektrische stroom. Hoewel de uiteindelijke bron van deze reusachtige elektrische ring welke de kosmische 'leegte' omcirkelt nog steeds onbekend is, is de uitlijning van de rotatieassen van de melkwegstelsels een indirect bewijs van het bestaan ervan. De afbeelding hieronder toont deze uitlijning van galactische rotatieassen op een ringvormige intergalactische stroom (roze kleur):


Een recente studie lijkt dit te bevestigen, opmerkelijk is dat de resultaten verrassend waren voor de wetenschappers: Milky Way not unusual


Deze reusachtige ring van Birkeland-stroom (zie het volgende hoofdstuk over 'Stromingen in plasma') kan de externe energiebron zijn welke melkwegstelsels aandrijft. Dit zou ook de 'handigheid' kunnen verklaren welke Longo in zijn artikel aan de orde stelt, door elektrisch een specifieke draairichting en -snelheid te induceren in de melkwegstelsels die zich langs de stroom bevinden6. Zoals te zien is op de afbeelding hieronder, lijkt de intragalactische ruimte hetzelfde proces te volgen als de intergalactische ruimte:

[...]

Behalve dat ze sterrenstelsels langs de "intergalactische ring" uitlijnen en laten roteren en sterren binnen sterrenstelsels langs galactische armen laten groeperen, kunnen Birkeland-stromen ook de externe elektrische bron zijn welke de sterren zelf van energie voorziet8 en ze laat roteren. Op hun beurt kunnen sterren de externe elektrische bron zijn die planeten van energie voorziet en ze laat ronddraaien.
Birkeland
© Sott.net
Birkelands terrella-experiment.
Dit blijven slechts hypothesen. Vandaag is nog steeds niet bekend welke externe elektrische bron hemellichamen van energie voorziet. Zelfs plasma-kosmologen hebben nog geen definitief antwoord op deze vraag:

Onderzoek van magnetische velden in de spiraalarmen van sterrenstelsels toont aan, dat elektrische stromen langs de armen stromen in de vorm van spiraalvormige Birkeland filamenten. Uiteindelijk weten we niet waar de energie vandaan komt.9

[...]
Birkeland merkte op dat voordat de ontladingscirkel zich verdeelde, de ontladingen meestal gelokaliseerd waren in de equatoriale en polaire gebieden van de elektroden, zoals weergegeven op de onderstaande afbeelding. Dit wijst er sterk op dat het grootste deel van de stroom welke in de elektrode ter hoogte van de polaire gebieden werd geïnjecteerd, ontsnapte via het equatoriale gebied. Dit is in overeenstemming met waarnemingen van de zon, welke een overheersende gloed en een snellere omwentelingssnelheid19 rond het equatoriale gebied vertonen.

Birkeland
© Sott.net
Birkelands terrella-experiment.
Door analoog te redeneren en de principes van de homopolaire motor toe te passen op hemellichamen zoals sterren en planeten vinden we, dat de 'interne' magneet van het hemellichaam de rol speelt van de cilindrische magneet van de motor. De externe energiebron van het hemellichaam speelt de rol van de batterij. Het gedeeltelijke vacuüm, dat in het laboratorium wordt gegenereerd, speelt de rol van het gedeeltelijke vacuüm dat de ruimte vormt. En de Birkelandstroom welke door het plasma loopt dat het hemellichaam omgeeft, speelt de rol van de elektrische draad die het circuit sluit door de batterij met de magneet te verbinden.

Als een hemellichaam een geleider is welke doorkruist wordt door een elektrische stroom en een elektromagnetisch veld, zal het ook onderhevig zijn aan de lorentzkracht. In die zin zijn sterren en planeten reusachtige homopolaire motoren, vandaar hun ronddraaiingen. Wanneer de elektrische stroom of het magnetisch veld in sterkte afneemt, neemt dus ook de rotatiesnelheid af.

Merk op dat de maan niet ronddraait. Zoals hierboven uitgelegd, heeft de Maan geen eigen Dubbele Laag (DL) ontwikkeld. Zij heeft geen plasmasfeer omdat haar elektrische potentiaal gelijk is aan dat van de haar omringende ruimte. Aangezien de elektrische potentiëlen gelijk zijn staat de Maan niet bloot aan elektrische stroom, zodat er geen Lorentzkracht kan worden opgewekt, vandaar de afwezigheid van ronddraaiing20.
Voor plasmakosmologen is de drijvende kracht van ronddraaiende sterren inderdaad elektriciteit:
in het zichtbare heelal vinden we magnetische velden die sterrenstelsels met elkaar verbinden waaruit blijkt, dat de sterrenstelsels "als kralen aan een snoer" zijn geregen, langs kosmische stroomkabels. De sterrenstelsels en de sterren daarin worden aangedreven om te draaien als de allereenvoudigste elektrische motor, welke bekend staat als de "homopolaire" of Faraday-motor. De alomtegenwoordige spiraalarmen van sterrenstelsels volgen de stroombanen tussen de galactische kern en de periferie. Vanuit een elektrisch standpunt kunnen we de eenvoudige vaststelling doen, dat een toename van de elektrische stroomtoevoer naar sterren resulteert in een toename van de maximale rotatiesnelheden.21
In Deel III zullen we zien hoe de Lorentz-kracht (het resultaat van de wisselwerking tussen elektrische stroom en magnetisch veld) een rol speelt in talrijke natuurverschijnselen op Aarde.

Tot dusverre hebben we in Deel I enkele basisbegrippen van de Elektrische Heelal-theorie en de plasmakosmologie geïntroduceerd: de primaire rol van elektrisch geladen plasma, de manier waarop verschillende elektrische potentialen zich rond hemellichamen vormen en een elektrische gradiënt opzetten waardoor stroom kan vloeien, de relatieve ladingen van de lichamen in ons zonnestelsel en de rol van elektriciteit (specifiek de Lorentz-kracht) in het structureren van melkwegstelsels en zonnestelsels, waardoor ze ronddraaien. In deel II zullen we de Nemesis-theorie nader bekijken, en hoe deze zou kunnen passen in het kader dat door de bovenstaande concepten is geschapen.
  1. 1 Longo, M., 'Does the Universe Have a Handedness?', arXiv:0812.3437 [astro-ph], 2008
  2. 2 ccapp.osu.edu/workshops/GLCW8/glcw8/talks/mLongo.pdf
  3. 3 Alfvén, Hannes et al. (1978). 'Interstellar clouds and the formation of stars'. Astrophysics and Space Science 55 (2): 487-509.
  4. 4.Campanelli L. et al, 'Ellipsoidal universe can solve the cosmic microwave background quadrupole problem'. Phys Rev Lett. 2006 Sep 29;97(13):131302.
  5. 5 Schwarz Domink, 'Is the low-l microwave background cosmic?', Astrophysics Journal, November 24th, 2004
  6. 6 See Chapter 12: 'Homopolar motors'
  7. 7 Byrd, D., 'Which spiral arm of the Milky Way contains our Sun?', Earthsky
  8. See: earthsky.org/space/does-our-sun-reside-in-a-spiral-arm-of-the-milky-way-galaxy
  9. 8 Scott, Donald E., The Electric Sky, p. 85
  10. 9 Thornhill, W. & Talbott, D., The Electric Universe, p.61
  11. 10 Tsytovich, V.N., Elementary Physics of Complex Plasmas, p. 7
  12. 11 Luis Alvarez (1911-1988), University of Berkeley researcher, winner of the Nobel Prize in Physics, 1968.
  13. 12 Trower, W.P., 'Luis Walter Alvarez - A biographical memoir', p. 7
  14. 13 Ex-CNRS researcher and ex-secretary of the French section of IAGA (International Association of Geomagnetism and Aeronomy)
  15. 14 Nodon, A., 'Prévisions météo d'après les taches solaires'. See : albert-nodon.e-monsite.com/pages/recherche-au-20-siecle/previsions-meteo-d-apres-les-taches-solaires/
  16. 15 Pinches are created in the laboratory in equipment related to nuclear fusion. Pinches may also become unstable and generate radiation across the electromagnetic spectrum, including radio waves, x-rays and gamma rays, and also neutrons and synchrotron radiation. There are different kinds of pinches including theta pinch, the screw pinch and the Z-pinch. The name refers to the direction of the current in the devices, i.e., the Z-axis on a mathematical diagram. Any machine that causes a pinch effect due to current running in that direction is correctly referred to as a Z-pinch system, and this encompasses a wide variety of devices used for an equally wide variety of purposes including fusion power research. Pinches are used to generate X-rays, and they have applications to particle beams including particle beam weapons, and astrophysics.
  17. 16 Christian Birkeland had written in 1913 that what is now called the 'solar wind' generates currents in space that cause the auroras. Birkeland's theory was disputed at the time by the British geophysicist and mathematician Sydney Chapman, a senior figure in space physics, who argued the mainstream view that currents could not cross the vacuum of space and therefore the currents had to be generated by the Earth. However, in 1967 Birkeland's theory, referred to previously as 'fringe', was proved correct thanks to the data collected by U.S. Navy satellite 1963-38C. These magnetic field-aligned currents are now named Birkeland currents in his honor.
  18. 17 Anthony L. Peratt is a leading plasma physicist. He's the author of a foundational book titled Physics of the Plasma Universe. Peratt is currently investigating archaeological evidence for major space plasma events in prehistory.
  19. 18 Jago, L., The Northern Lights, Alfred a Knopf, NY, 2001.
  20. 19 According to the movements of the sunspots, the Sun rotates once every 27 days at the equator, but only once in 31 days at the poles.
  21. 20 However the moon has not always been devoid of a magnetosphere. The Moon's surface does bear remnant magnetism. The rocks returned to Earth by Apollo missions show evidence of this magnetism.
  22. Scott, D.E., The Electric sky, p. 214
  23. 21 Ibid, p.130
Zie ook: En luister ook naar SOTT radio's:


Cassiopaea

Kan het universum leren?

Universe
© Michael Stevenson/UIG via Getty Images

Het universum zou zichzelf aan het leren kunnen zijn hoe zij evolueert naar een betere, stabielere kosmos
. Dat is het vergezochte idee van een team wetenschappers, dat zegt dat zij een nieuw beeld van het heelal schetsen, net zoals Darwin onze kijk op de natuurlijke wereld vernieuwde.

Dit controversiële nieuwe idee probeert te verklaren waarom de natuurkundige wetten zijn zoals wij ze zien, door gebruik te maken van een wiskundig raamwerk om verschillende voorgestelde theorieën in de natuurkunde te beschrijven, zoals kwantumveldentheorieën en kwantumzwaartekracht. Het resultaat is een systeem dat lijkt op een programma voor machinaal leren.


Commentaar: Ah, dus het heelal probeert menselijke vindingrijkheid 'bij te benen'?!


Wetenschappers ontdekten tal van natuurkundige wetten en grootheden met vaste waarden om het heelal te definiëren. Van de massa van een elektron tot de zwaartekracht, er zijn vele specifieke constanten in het heelal die voor sommigen willekeurig lijken, gezien hun precieze en schijnbaar patroonloze waarden.

Commentaar: Dat het universum 'in staat is te leren' impliceert een vorm van intelligentie. Deze wetenschappers staan op het punt om 'supra bewustzijn' te erkennen, intelligentie(s) anders-dan-menselijke en daarmee te breken met het wetenschappelijk materialisme dat door Darwin en anderen in gang werd gezet.

De theorie van 'intelligent design' welke door Michael Behe en anderen wordt uiteengezet, stelt op soortgelijke wijze niet-menselijke intelligentie voor, welke "achter" de materie zit of deze informeert. Een "machinaal lerend" universum is althans voor een klein deel een erkenning dat dogmatische materialistische theorieën zoals het Darwinisme - waarin alles willekeurig en zonder enig doel of orde gebeurt - 'hun glorie' hebben gehad.

De tijd is nu gekomen voor religie en wetenschap om samen het licht te betreden van een Universum dat we Goddelijke Kosmische Geest noemen. Het Universum leert niet alleen 'gaandeweg'. Het ziet alles - verleden, heden en toekomst...

Zie ook:


Fireball 5

Hoe overleeft men een dodelijke asteroïde?

asteroid image
© Elena Lacey/Wired
De inslag welke de dinosauriërs wegvaagde, zou waarschijnlijk ook uw dood tot gevolg hebben gehad - tenzij u zich precies op de juiste plaats zou bevinden en precies de juiste voorbereidingen zou hebben getroffen.

STELT U ZICH EENS VOOR dat u tussen de dinosauriërs wenst te kamperen. Maar niet zomaar any dinosaurus, u wilt kamperen tussen de meest beroemde. De meest angstaanjagende. Dus stel, u stelt een tijdmachine in op 66,5 miljoen jaar geleden en u reist vervolgens terug in de tijd naar de late Krijtperiode.

Daar vinden we de tyrannosaurus jagend op de triceratops. Daar hebben we de alamosaurus, één van de grootste schepsels die ooit op Aarde rondliepen. En dan de tank-achtige ankylosaurus die tegenstanders verplettert met zijn sloopkogel-achtige staart. En net als u op een avond eens fijn wilt gaan zitten, verschijnt er een gloednieuwe ster aan de hemel van het noordelijk halfrond.

De ster zal niet flitsen, opflakkeren of over de horizon scheren. Zij lijkt stil te staan en net zo twinkelend te zijn als alle anderen. Maar kijk een paar uur later nog eens en u zult denken dat deze nieuwe ster toch wel enigszins helderder lijkt. Als u de volgende nacht zou kijken zal ze de helderste ster aan de hemel zijn geworden. Dan zal zij alle planeten overtreffen. En vervolgens de maan. En tenslotte de zon. Om daarna door de atmosfeer te schieten, de Aarde te raken en 100 miljoen keer meer energie te ontketenen dan de zwaarste ooit tot ontploffing gebrachte thermonucleaire bom. U zult uw tent voor die tijd ingepakt willen hebben. En misschien verhuisd willen zijn naar de andere kant van de planeet.

Radar

Singapore test 'afstandsdongels' om lange vergaderingen te volgen en te voorkomen

singapore track dongle
De wereld lijkt de coronavirus pandemie achter zich te willen laten en in het kader van de voorbereiding van Singapore, als zakencentrum van de regio, op het veilig organiseren van grote evenementen, maakt een zakelijke bijeenkomst aldaar gebruik van bewegingsdongels om er zeker van te zijn dat de deelnemers afstand bewaren.

De dongle op zakformaat, gebruik makend van Bluetooth-technologie, houdt de informatie van de gebruikers bij, zoals locatie, afstand en interactietijd tussen de deelnemers aan een tweedaagse tech-conferentie, welke woensdag een aanvang nam.

De verzamelde gegevens worden met tussenpozen naar een systeem ge-upload en de organisatoren kunnen nagaan of iemand de sociale afstandsregels van de overheid overtreedt en zo nodig ingrijpen.


Commentaar: Het zal waarschijnlijk niet al te lang meer duren voordat deze dongles verplicht worden en worden uitgerust met microfoons en andere zogenaamd nuttige accessoires.


Commentaar: Onder het mom van bezorgdheid over het coronavirus stelden lockdowns de gezagsdragers in staat het gedrag van burgers openlijk te surveilleren, te controleren en te wijzigen op een manier die iets meer dan een jaar geleden nog ondenkbaar zou zijn geweest. En het lijkt erop dat sommige landen gretiger zijn dan andere om dat op hun bevolking toe te passen:



Books

Word De Koning van het Noorden: Identificatie met fictieve karakters geassocieerd met ruimere zelf - ander neurale overlapping

game of thrones jon snow koning in het noorden

Jon Snow
Een lezer leeft duizend levens voor hij sterft... De mens die nooit leest leeft er slechts één.
-George R. R. Martin, A Dance with Dragons
Samenvatting

Tijdens het lezen van, kijken of luisteren naar verhalen (zgn. narratieve ervaringen) kan identificatie met een fictief personage iemands opvattingen, houdingen en overtuigingen omtrent hemzelf veranderen, zodat ze meer gaan lijken op die van het personage. De ventrale mediale prefrontale cortex (vMPFC) is een hersengebied dat verhoogde activiteit vertoont bij introspectie over het zelf, maar eveneens als men aan goede vrienden denkt. Hier onderzoeken we of identificatie met fictionele karakters geassocieerd is met verhoogde neurale overlap tussen het zelf en fictionele anderen. Negentien fans van de HBO serie Game of Thrones voerden beoordelingen met betrekking tot karaktereigenschappen uit omtrent het zelf, 9 echte vrienden en 9 fictionele romanfiguren tijdens functionele neuroimaging. Over het algemeen vertoonden de deelnemers een grotere respons in de vMPFC voor het zelf in vergelijking met vrienden en fictieve anderen. Echter, bij de deelnemers die zich meer indentificeerden met karaktereigenschappen, zagen we een grotere neurale overlap in de vMPFC tussen het zelf en fictieve karakters. Bovendien was de omvang van deze associatie groter voor het personage waarmee de deelnemers volgens henzelf de meeste affiniteit mee hadden/waar ze het meest van hielden, vergeleken met het personage waar ze het minst mee verbonden waren/het minst van hielden. Deze resultaten lijken aan te tonen, dat identificatie met fictieve personages mensen ertoe brengt deze personages op te nemen in hun zelfbeeld: hoe meer mensen opgaan in ervaringen om personages te 'worden', hoe meer de toegang tot kennis over personages lijkt op de toegang tot kennis over het zelf.

Commentaar:


Magnify

Statistieken over Letsel door Covid-Vaccin en Sterfgevallen Kloppen Niet

Er is een groot mysterie dat moet worden opgelost.
graveyard headstone cross
Het gaat om de hoeveelheid mensen die ziek worden en sterven ten gevolge van de Covid vaccins.

Wereldwijd zijn meldingen gedaan over grote aantallen bejaarden die sterven rond de tijd van vaccinatie.

In zeldzame gevallen halen dergelijke berichten over sterfgevallen zelfs de reguliere pers. Een voorbeeld is dit Bloomberg artikel van 16 januari 2021. Hierin wordt het Noorse Geneesmiddelenbureau geciteerd, dat meer dan een tiental sterfgevallen, en misschien nog wel veel meer, onder mensen van 75 jaar en ouder toeschrijft aan bijwerkingen van het mRNA-vaccin van Pfizer-BioNTech, zoals misselijkheid en overgeven.

En ik heb uit eerste hand gehoord, dat veel mensen, vooral senioren, ziek worden na vaccinatie. Ik heb dit ook van anderen vernomen, waaronder professionals uit de gezondheidszorg.

Maar de autoriteiten verkondigen vrijwel altijd in rap tempo, dat sterfgevallen niet door de vaccins worden veroorzaakt. In plaats daarvan vertellen ze ons dat ernstig letsel uiterst zeldzaam is.


Attention

Klopt het wel dat de nieuwe varianten heel gevaarlijk zijn?

Coronamutate
© Unknown/KJN
Volgens ambtenaren en de reguliere mainstream media, zijn de nieuwe coronavarianten de gevaarlijkste en meest onvoorspelbare wezens sinds Osama bin Laden.

Iedereen moet beschermd worden tegen deze onzichtbare maar moorddadig machtige microben, door ieder contact met de ongewassenen, ongemaskerden en ongevaccineerden te mijden. Maar is een dergelijke drastische aanpak - die gepaard gaat met een ernstige inperking van burgerlijke vrijheden en grondwettelijke rechten - wel gerechtvaardigd?

Het blijkt dat het pleidooi voor de besmettelijkheid en de gevaarlijkheid van de varianten grotendeels draait om de theoretische effecten van slechts één verandering, die het gevolg zou zijn van een mutatie in de genen van het virus. En, zoals ik in dit artikel zal aantonen, is dat argument erg wankel. Ik heb ook een begeleidende negen minuten durende 'uitleg'-video.

Die ene verandering staat bekend als N501Y - wetenschappelijke afkorting voor de vervanging van de ene eiwitbouwsteen (aminozuur) door een andere op positie 501 in het deel van het virus dat het spike-eiwit wordt genoemd. Meer in het bijzonder bevindt positie 501 zich in het gedeelte van het spike-eiwit dat verantwoordelijk is voor de intieme koppeling tussen het virus en de cellen, waardoor het virus naar binnen kan glippen en zich kan vermenigvuldigen.

[Merk op dat een dergelijke aminozuur-verwisselingstruc op correcte wijze een verandering wordt genoemd en geen mutatie. Mutaties komen alleen voor in genen. Om de een of andere reden noemen veel wetenschappers en schriftgeleerden die beter zouden moeten weten N501Y en andere veranderingen van aminozuren ten onrechte 'mutaties'. ]