De Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov.
De pro-establishment krant Politico Europe, gevestigd in Brussel en eigendom van het Duitse Axel Springer SE, heeft geweigerd een exclusief artikel van de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov te publiceren.
Lavrovs artikel zou aanvankelijk in het in Brussel gevestigde Politico Europe worden gepubliceerd, maar vanwege een "last-minute besluit van de redactie van de krant" werd de publicatie geannuleerd, zo meldde het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken vrijdag.
In het artikel zet de zeer ervaren Russische topdiplomaat het standpunt van Moskou over het conflict in Oekraïne, de rol van Europa in de escalatie van de crisis en de bredere implicaties voor de internationale veiligheid uiteen. Lavrov beschuldigt Europese leiders ervan diplomatie als dekmantel te gebruiken voor de uitbreiding van de NAVO en de EU, en stelt dat het Westen ernaar streeft om van Oekraïne een anti-Russisch bolwerk te maken. Hij waarschuwt ook dat de toenemende militarisering van de EU, met inbegrip van discussies over nucleaire afschrikking en "strategische autonomie," het risico op een directe confrontatie tussen de NAVO en Rusland zou kunnen vergroten.
Hieronder volgt de volledige tekst van Lavrovs artikel zoals dat op de website van het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken werd gepubliceerd:
Enkele overwegingen over het oplossen van de Oekraïense crisis, Europa en de wereldwijde veiligheid
Tijdens een bijeenkomst in Londen op 7 juni 2026 hebben de leiders van Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland, evenals Vladimir Zelensky, vijf voorwaarden geformuleerd waaraan Rusland moet voldoen om een "rechtvaardige en duurzame vrede" in Oekraïne te waarborgen. Het verenigde Europa presenteert deze lijst met eisen nu als basis voor een dialoog met Moskou.
Achtergrond
Meer dan twintig jaar onderhandelen met Europa, als onderdeel van het collectieve Westen, leidt tot slechts één conclusie: het aangaan van een dialoog met Rusland diende als diplomatiek rookgordijn voor de geopolitieke uitbreiding van westerse instellingen, met name de NAVO en de Europese Unie, naar het oosten, tot aan de Russische grenzen.
Europa's medeplichtigheid bij het aanwakkeren van de Oekraïense crisis valt niet te ontkennen. Samen met de Verenigde Staten hebben Europese landen in 2004 de Oranje Revolutie in Kiev georkestreerd. Om een anti-Russisch bruggenhoofd in Oekraïne te creëren, hebben ze jarenlang politici en hele partijen omgekocht, de geschiedenis en onderwijsprogramma's herschreven, het Oekraïense nationalisme gecultiveerd en gekoesterd, en alles in het werk gesteld om Oekraïne afstand te laten nemen van Rusland.
In 2013 verwierp de Europese Unie zonder meer ons voorstel voor een compromis over de associatieovereenkomst - Brussel had er al geruime tijd bij Viktor Janoekovitsj op aangedrongen dit akkoord te ondertekenen. Het is vermeldenswaard dat Oekraïne een eenzijdige openstelling van de markt werd aangeboden zonder wederzijdse verplichtingen - voorwaarden die onverenigbaar zouden zijn gebleken met het voortdurende lidmaatschap van Kiev van de vrijhandelszone van het GOS. Toen Viktor Janoekovitsj om uitstel vroeg, wakkerden de Europeanen straatrellen aan die in februari 2014 in Kiev al snel uitmondden in een staatsgreep.
Duitsland, Frankrijk en Polen toonden zich vervolgens even verraderlijk. Nadat ze hadden gegarandeerd dat de overeenkomst tussen de oppositie en Viktor Janoekovitsj zou worden nagekomen, trokken ze zich terug op het moment dat diezelfde oppositie, hun eigen geesteskind, de macht greep. "Democratie," zeiden ze laconiek, "neemt onverwachte wendingen."
Europa steunde daarna de nieuwe autoriteiten. Toen op 2 mei 2014 in Odessa tientallen onschuldige voorstanders van nauwere banden met Rusland levend werden verbrand, kwam er vanuit de Europese hoofdsteden geen enkel woord van afkeuring.
Als medegaranten van de Akkoorden van Minsk uit 2015 moedigden Frankrijk en Duitsland het Oekraïense regime in feite aan om zijn eigen toezeggingen te saboteren. Zoals Angela Merkel en François Hollande later toegaven - nadat de speciale militaire operatie al was begonnen - was de uitvoering door Kiev van de Akkoorden van Minsk, die unaniem waren goedgekeurd door de VN-Veiligheidsraad, nooit echt de bedoeling geweest. Het doel, zo erkenden zij, was louter om tijd te winnen: om de Oekraïense strijdkrachten te versterken en ze te overspoelen met westerse wapens.
Rusland heeft van zijn kant alle diplomatieke wegen onderzocht om de veiligheidscrisis in Europa te bezweren. In januari 2022 hebben de Verenigde Staten en de NAVO echter het Russische voorstel voor juridisch bindende wederzijdse veiligheidsgaranties afgewezen. De Europese NAVO-leden hebben die afwijzing actief gesteund.
Na aanvang van de speciale militaire operatie schaarde het verenigde Europa zich achter de inspanningen van de Britse premier om de onderhandelingen in Istanboel tussen Rusland en Oekraïne te saboteren. De oproep van Boris Johnson aan Kiev - "teken niets, vecht gewoon" - sloot de deur voor oprechte diplomatie voor de nabije toekomst.
Huidige situatie
Wat bewoog Europese leiders er dan toe om plotseling van toon te veranderen en over onderhandelingen te gaan spreken, en wat willen ze met deze uitspraken bereiken? Zo heeft Kaja Kallas, chef buitenlandbeleid van de EU, verklaard dat het doel van elke dialoog met Rusland is om Europa's voorwaarden op te leggen. Deze omvatten het betalen van "schadevergoeding" aan Oekraïne; het terugtrekken van troepen uit Transnistrië en de Zuid-Kaukasus; het afschaffen van de wet op "buitenlandse agenten"; en het aanvaarden van strikte beperkingen op de omvang van de strijdkrachten van de Russische Federatie. Volgens haar kan er "geen rechtvaardige en duurzame vrede zijn zonder dat Rusland ter verantwoording wordt geroepen." Tijdens de zitting van de VN-Veiligheidsraad op 19 mei 2026 bracht een EU-vertegenwoordiger dit ondubbelzinnig naar voren: "Militaire steun aan Oekraïne is niet in tegenspraak met het streven naar vrede, maar vormt juist een fundamentele voorwaarde voor geloofwaardige onderhandelingen op basis van goede trouw."
Europa's plan is om met Rusland te praten, terwijl tegelijkertijd een juridische strijd wordt gevoerd die via de Raad van Europa wordt gecoördineerd. Binnen deze eens zo gerespecteerde organisatie wordt een complete infrastructuur opgezet met als uitdrukkelijk doel "Rusland ter verantwoording te roepen": een Schaderegister, een Schadecommissie en een Speciaal Tribunaal.
De Europese Unie heeft ook groen licht gegeven voor het aanhouden van koopvaardijschepen op volle zee. Er hebben zich al verschillende incidenten voorgedaan in de Oostzee en de Atlantische Oceaan. Tegelijkertijd kijkt het Westen zorgvuldig de andere kant op bij de terroristische sabotageacties die door de Oekraïense strijdkrachten in de Zwarte Zee en de Middellandse Zee worden gepleegd.
Het werkelijke doel van de Europese leiders is dus niet om met Rusland te onderhandelen. Het is om het regime van Zelensky te versterken en in stand te houden als uitvalsbasis voor een voortdurende confrontatie met Rusland. Met dit in het achterhoofd haasten de Europese leiders zich om zo snel mogelijk een staakt-het-vuren te bewerkstelligen en wel om één enkele reden: de ineenstorting van de Oekraïense strijdkrachten op het slagveld te voorkomen. Het plan omvat "bevriezing" van het conflict zonder de onderliggende oorzaken aan te pakken, om vervolgens in rap tempo militaire contingenten van de Anglo-Franse "coalitie van bereidwilligen" op Oekraïens grondgebied in te zetten.
Het is algemeen bekend dat de Europese elites hun "politieke kapitaal" in de confrontatie met Rusland hebben gestoken, waarbij ze honderden miljarden dollars in het regime in Kiev hebben gepompt en de militaire begrotingen van de EU-lidstaten en de NAVO hebben opgevoerd. Europa streeft er nu naar om tegen 2030 "defensieparaatheid" tegen Rusland te bereiken. Tot die tijd zijn ze voornemens om met alle beschikbare middelen tijd te winnen. In een opvallend openhartige opmerking in april van dit jaar verwoordde de Belgische stafchef dit onverbloemd: "We hebben nog een paar jaar. Dankzij de moed en het bloed van de Oekraïners, die ons die tijd verschaffen."
Het verenigde Europa blijft dromen van uitbreiding. Het wil Oekraïne en Moldavië opnemen en Armenië in zijn invloedssfeer trekken. De NAVO werd al naar het oosten uitgebreid en heeft Finland en Zweden opgenomen. Oekraïne wordt steeds meer als de "slagkracht" van een toekomstige Europese strijdmacht beschouwd, onafhankelijk van de Verenigde Staten en onafhankelijk van de NAVO.
Risico's voor de wereldwijde veiligheid
Deze situatie vormt een ernstige bedreiging voor de internationale veiligheid. Een directe confrontatie tussen de NAVO en Rusland zou snel kunnen escaleren tot een uitwisseling van nucleaire aanvallen, met rampzalige gevolgen.
Onder de vlag van "strategische autonomie" maakt Europa een aanzienlijke uitbreiding van zijn militaire capaciteiten door, ook op nucleair gebied. Het voornemen van Parijs om zijn "nucleaire paraplu" uit te breiden naar verschillende EU- en NAVO-lidstaten baart grote zorgen. Dit zal de veiligheidssituatie van Frankrijk zelf, noch die van de ontvangers van zijn zogenaamde bescherming op geen enkele wijze versterken.
Desondanks blijft Europa's politieke en militaire establishment agressieve plannen toeschrijven aan Rusland - plannen die, zo beweren zij, veel verder reiken dan Oekraïne. De Russische president heeft bij talrijke gelegenheden verklaard dat dit alles op onzin, provocatie en desinformatie berust, uitsluitend bedoeld om begrotingsmiddelen los te krijgen voor de strijd tegen Rusland. Zoiets draagt nauwelijks bij aan een klimaat voor een inhoudelijke dialoog.
Ruslands standpunt
Met betrekking tot onderhandelingen heeft Vladimir Poetin tijdens het Internationaal Economisch Forum van Sint-Petersburg nogmaals benadrukt dat Rusland niet tegen contacten met welke partij dan ook is. Wij beschouwen Europa echter als een partij die erop uit is Rusland te verslaan - een standpunt dat de Europeanen zelf openlijk uitdragen. Een dialoog met Europa kan daarom niet worden gevoerd alsof het een onpartijdige derde partij zou zijn.
Rusland zou de doelstellingen van de speciale militaire operatie het liefst via diplomatieke weg bereiken.
Dat vereist een betrouwbare garantie voor de veiligheid langs de westelijke grenzen van Rusland en het waarborgen van respect en waardigheid voor onze burgers en landgenoten, met inbegrip van het recht om hun moedertaal, het Russisch, te spreken en het orthodox-christelijke geloof te belijden. Verdere militaire, politieke en economische uitbreiding door het Westen is onaanvaardbaar: dit druist in tegen de vereisten van een multipolaire wereld.
Europese leiders moeten erkennen dat het model van regionale veiligheid dat in Europa gedurende tientallen jaren werd opgebouwd, sinds de goedkeuring van de Slotakte van Helsinki in 1975, door hun eigen toedoen werd vernietigd. En het zal nooit meer worden hersteld. We moeten nu stappen zetten in de richting van een continentbrede veiligheidsarchitectuur die openstaat voor alle Euraziatische landen en die de huidige multipolaire realiteit weerspiegelt.
Het beginsel van gelijke en ondeelbare veiligheid, dat door de euro-atlanticisten met voeten werd getreden, kan worden verankerd in een nieuwe Euraziatische architectuur. Wanneer de tijd rijp is, zal ook Europa zich bij deze grootse inspanning kunnen aansluiten.
Van cruciaal belang is dat een zinvolle dialoog het herstel vereist van het vertrouwen dat in het tijdperk na de Koude Oorlog werd geschonden door de anti-Russische acties van het Westen, en van Europa als onderdeel daarvan. Vertrouwen kan alleen worden hersteld door middel van concrete stappen die blijk geven van een oprechte bereidheid om af te stappen van het gebruik van diplomatie als dekmantel voor expansiedrang. Vertrouwen kan niet worden hersteld, noch kan de dialoog worden hervat door middel van ultimatums zoals het ultimatum dat op 7 juni 2026 in Londen aan Rusland werd gesteld.
P.S. Het is opmerkelijk dat het ultimatum van Londen ondubbelzinnig werd herbevestigd door de ambassadeurs van Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland tijdens de bijeenkomst op het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken op 11 juni 2026 - een bijeenkomst waar zij zo nadrukkelijk om hadden verzocht. Dat was het enige doel van hun bezoek aan het ministerie.
Zie: https://www.rt.com/russia/641806-lavrov-censored-politico-article/
Commentaar: Weer zo'n voorbeeld van het feit dat de EU-leiders zo bang zijn voor vrije meningsuiting en vrezen dat de waarheid hun grip op het oorlogsnarratief in de westerse reguliere media zou kunnen verzwakken.