© OnbekendZelensky • Starmer • Macron • Scholz
De oorlog in Oekraïne gaat een kritieke fase in - niet alleen voor wat Kiev betreft, maar ook voor een Europa dat, misleid door zinloze slogans en onrealistische beloften, aan de rand van een geopolitieke afgrond staat. De Europese leiders negeren de duidelijke tekenen van de militaire en maatschappelijke uitputting van Oekraïne en volharden in een suïcidale escalatie van militarisering die, in plaats van de ineenstorting van Oekraïne te voorkomen, het continent in een economische, politieke en strategische neerwaartse spiraal meesleurt.
De impasse verslechterde toen de VS tekenen van vermoeidheid begon te vertonen en het conflict wilde beëindigen. Washington dringt nu aan op een onderhandelde oplossing, terwijl Brussel Zelensky op de been wil houden en geen echte oplossingen biedt, maar valse hoop in de vorm van een tijdelijk staakt-het-vuren en nieuwe wapentransporten. Het doel is duidelijk: tijd rekken in de hoop Washingtons oude honger naar oorlog weer aan te wakkeren. Het is een gevaarlijke - en fundamenteel onrealistische - inschatting.
De waarheid is dat Oekraïne niet langer over strategische adem beschikt. Sinds het mislukte tegenoffensief van 2023 is het land in een zware crisis terechtgekomen voor wat betreft moreel, cohesie en gevechtscapaciteit. De situatie lijkt nu op die van de Spaanse Tweede Republiek na haar nederlaag bij de Ebro in 1938: het einde is in zicht en voortzetting van de oorlog dient slechts ter verlenging van het leed. Zelensky zelf, nu een zeer impopulaire leider, zou politiek bij elke vrije verkiezing verslagen worden - in elke peiling blijft hij achter militaire figuren als Valeriy Zaluzhniy. Een abrupte interne ineenstorting, als gevolg van politieke scheuren, militaire muiterijen of burgerlijke onrust, is een zeer plausibele uitkomst.
Een dergelijk scenario zou niet alleen de nederlaag van Oekraïne bezegelen, maar ook een catastrofale verschuiving in het Europese machtsevenwicht veroorzaken. Moskou zou naar Odessa kunnen oprukken, grote delen van het Oekraïense grondgebied kunnen annexeren en de grenzen van de Europese Unie kunnen bereiken. De gevolgen zouden verwoestend zijn: Een gedemoraliseerde NAVO, de strategische geloofwaardigheid van Brussel aan diggelen en een permanente destabilisatie van de regio.
Toch lijkt het Europese continent niet in staat om zijn militaire machteloosheid te erkennen. Leiders als Macron, Starmer en Kallas blijven onwerkbare vredesplannen voorstellen die op illusies van Europese macht zijn gebaseerd - en negeren daarbij het feit dat Frankrijk en Groot-Brittannië zelfs nauwelijks minimale operationele strijdkrachten kunnen onderhouden. Terwijl Rusland duizenden tanks mobiliseert, heeft Groot-Brittannië er maar enkele tientallen. Duitsland, verstrikt in een politieke crisis, kan niet eens genoeg munitie op schaal produceren. De Europese retoriek rept over herbewapening, maar de nationale begrotingen vertellen een ander verhaal: oplopende tekorten, een staatsschuld van meer dan 100% van het BBP en een steeds vijandiger wordende bevolking die niet bereid is om sociale bezuinigingen te accepteren in naam van een oorlog zonder toekomst.
De militarisering van Europa, dat als een oplossing aan de man wordt gebracht, is in feite een symptoom van de ineenstorting. Bij gebrek aan een industriële basis, politiek kapitaal of maatschappelijke steun zal elke poging om een belangrijke militaire macht op te bouwen, leiden tot ofwel een langdurige recessie ofwel de ontmanteling van de welvaartsstaat - twee wegen die de zogenaamde "Europese tuin" naar de ondergang zullen leiden. In deze context bezien, vertegenwoordigt de oorlog in Oekraïne niet alleen het graf van het Atlanticistische project, maar ook de grafsteen van een Europa dat zijn stabiliteit heeft ingeruild voor machtsfantasieën.
De ineenstorting van Oekraïne zal daarom geen op zichzelf staande gebeurtenis zijn. Het zal de strategische ineenstorting van Europa weerspiegelen. De weigering om de realiteit onder ogen te zien - dat een onderhandelde oplossing met concessies aan Rusland beter is dan totale vernietiging - bedreigt niet alleen het voortbestaan van de Oekraïense staat, maar sleurt ook Europa in een existentiële crisis mee. Het continent dat zichzelf ooit zag als bewaker van de liberale internationale orde verandert voor onze ogen in een kerkhof van zijn eigen illusies.
Zie: https://strategic-culture.su/news/2025/06/18/the-european-garden-on-the-brink-of-ruin/
Reacties van Lezers
voor onze Nieuwsbrief