© REUTERS/Dado Ruvic
Laten we duidelijk zijn. Israël handelt niet zelfstandig. Het overlegt met Wall Street en krijgt geruisloze instructies van de Federal Reserve. Maar deze keer heeft Israël zich misrekend.
Tel Aviv had de omvang, snelheid en precisie van de Iraanse vergelding niet verwacht. Washington ook niet. De schok was echt. Wat volgde maakte één ding pijnlijk duidelijk: Israël kan een langdurige oorlog met hoge intensiteit niet aan - niet qua logistiek, niet militair, niet politiek.
Want deze oorlog was nooit alleen maar Israëls oorlog.
Israël fungeert als een gemilitariseerde buitenpost voor het door Amerika geleide financiële imperium. Israël speelt een strategische rol, maar de ware begunstigde van deze oorlog is niet alleen Israël, maar Wall Street.
De Amerikaanse staatsschuld bedraagt meer dan 37 biljoen dollar. Rentebetalingen vormen momenteel de grootste post op de federale begroting. Beleggers zijn nerveus. Wie wil Amerikaans schatkistpapier blijven kopen als de cijfertjes niet meer kloppen?
Om kapitaal in Amerikaanse obligaties te blijven steken, moet je angst creëren. De wereld moet geloven dat::
- Amerika de enige veilige haven is,
- Elke andere regio één prikkel verwijderd is van chaos,
- En het Amerikaanse leger naar believen elke concurrent in het verderf kan storten.
In het verleden brak er vaak een grote oorlog uit op het moment dat de Fed de rente verhoogde. Doel van beide is om kapitaalvlucht naar dollaractiva teweeg te brengen.
- In maart 2022 verhoogde de Fed de rente.
- Een paar dagen eerder, op 24 februari, trok Rusland Oekraïne binnen.
- Er ontstond paniek. Meer dan 400 miljard euro vluchtte naar Amerikaanse activa.
- De Duitse industrie werd verpletterd door de energie-inflatie. Veel fabrieken vertrokken - sommige naar de VS, maar, tot verontwaardiging van de Amerikaanse regering, andere naar China. Daarom beschuldigde Obama China ervan een "meelifter" te zijn.
Begin 1999, toen de euro net was gelanceerd en aan kracht won, escaleerden de Verenigde Staten en de NAVO hun militaire interventie in Kosovo. Die bombardementen op Servië hadden grote gevolgen voor de Europese markten. De euro dook omlaag - tijdens de eerste maanden van het conflict met bijna 30% ten opzichte van de dollar - terwijl kapitaal zich naar de relatieve veiligheid van Amerikaanse schatkistpapier haastte. Hoewel de exacte cijfers uiteenlopen, merkten analisten destijds op dat honderden miljarden euro's de Europese markten verlieten en hun heil zochten in Amerikaanse obligaties. Mede door deze uittocht werd de positie van de dollar versterkt en wel op een kritiek moment voor de initiële geloofwaardigheid van de euro.
Maar zelfs oorlog heeft grenzen als Wall Street het voor het zeggen heeft. Israël had het Kharg-eiland kunnen raken, Irans olielevensader die bijna 90% van de Iraanse export van ruwe olie verwerkt. Het vernietigen ervan zou de Iraanse economie hebben verpletterd. Maar olie zou 300 of zelfs 400 dollar per vat hebben bereikt. De inflatie zou wereldwijd de pan uitrijzen. De Fed zou gedwongen zijn om de rente weer te verhogen, waardoor de schuldaflossing van de VS in een doodsspiraal terecht zou komen. Dat is een risico dat Washington zich niet kan veroorloven.
Dus in stilte, achter gesloten deuren, werden richtlijnen bepaald. Doelen werden gekozen met financiële risico's in het achterhoofd. Want boven alles hebben Wall Street, de Fed en de Amerikaanse overheid een gemeenschappelijke prioriteit: bescherming van het vertrouwen van beleggers in Amerikaanse obligaties.
Maar dat vertrouwen brokkelt af. De kredietrating van de VS werd door Fitch in 2023 al verlaagd. De fundamentele factoren verzwakken. En toch blijft de dollar overeind. Waarom? Omdat hij wordt ondersteund door wapenkracht. Het Amerikaanse leger - en zijn Israëlische buitenpost - projecteren chaos als een dienst. Die chaos herinnert wereldwijde investeerders eraan: de veiligste plek voor je geld is nog steeds de Verenigde Staten. Niet omdat de cijfers kloppen, maar omdat de VS de rest van de wereld naar believen kan platbranden.
Behalve één plek: CHINA
Amerika wil zijn oude draaiboek kopiëren: destabiliseren, paniek zaaien, kapitaal aantrekken en de industrie weer op gang brengen. Het doel is simpel - drijf fabrieken en geld uit China terug naar de VS.
Ze hebben alles geprobeerd:
- Demonstraties in Hongkong,
- Afscheidingsdrang in Xinjiang en Tibet,
- Wapens naar Taiwan,
- Marine-patstellingen in de Zuid-Chinese Zee,
- India langs de Himalaya provoceren om China tegen zich in het harnas te jagen,
- Het aanwakkeren van een conflict tussen de Filippijnen en China.
Het mocht allemaal niet baten.
China/Azië weigerde te ontbranden. En China hield voet bij stuk. Geen burgeroorlog, geen proxy-oorlog, geen mislukte staat. Gewoon kalmte. Dat betekent een strategische nederlaag voor Washington.
Zelfs het Indo-Pakistaanse conflict - gesteund door de VS - escaleerde niet. Mede met behulp van China's moderne oorlogsdoctrine werd het conflict binnen 72 uur beëindigd.
India trok zich terug. Pakistan beweerde zachtjes dat het in staat was om 20 Indiase straaljagers neer te schieten - maar dat het ervoor gekozen had om dit niet te doen zodat escalatie werd voorkomen.
In deze regio escaleren oorlogen niet.
Waarom niet? Omdat China in alle stilte de boel in de gaten houdt. China doorziet de Amerikaanse strategie voor wat het is: instabiliteit uitlokken en vervolgens kapitaal en productie aantrekken.
Maar China beschikt over middelen om dit af te weren:
- De meest geavanceerde raket- en elektronische oorlogsvoeringssystemen in Azië,
- Een enorme binnenlandse markt,
- Een eensgezind politiek systeem,
- En geloofwaardige militaire afschrikking.
China trapt niet in de val. En zolang China/Azië stabiel blijft, zal kapitaal niet als voorheen naar Amerikaans schatkistpapier vluchten.
Dat is de ware gok. Als China breekt - als het van binnenuit instort - zal de hele wereld in paniek raken. Fabrieken zullen vluchten. Beleggers zullen geld pompen in "veilige" Amerikaanse obligaties. De dollar zal nieuwe kracht krijgen.
Dat is de strategie: maak China kapot, red de dollar.
Maar het werkt niet. China blijft te stabiel, te geavanceerd, te kritisch. De sancties hebben gefaald. De omsingeling heeft gefaald. De propaganda heeft gefaald.
Dus wendt Washington zich wederom tot zijn meest betrouwbare pressiemiddel: Israël.
Dit gaat niet alleen over Iran en Israël. Dit gaat over wereldwijde financiële kunstgrepen. Het gaat om het creëren van oorlog - om de dollar te redden. Het ware slagveld betreft niet alleen Teheran en Tell Aviv. Het zijn de obligatiemarkten.
De oorlog gaat niet om grondgebied. Het gaat om de toekomst van Amerikaanse hegemonie.
Sommigen denken dat Trump zal escaleren - meer troepen inzetten, Teheran bombarderen of de oorlog uitbreiden tot een regionale hel. Maar hier is de waarheid: Amerika kan het zich niet veroorloven. Een volledige oorlog betekent meer uitgaven, hogere tekorten, paniek op de obligatiemarkten en een ineenstorting van Amerikaans krediet.
Het zou China ook een opening geven. Op dit moment voert Beijing militaire exercities uit in de buurt van Taiwan. Als Washington wordt afgeleid in het Midden-Oosten, kan China in actie komen. En het Pentagon kan dat risico niet negeren. De cijfers liegen er niet om. Oorlog kost meer dan het nu oplevert. Deze keer zal Amerika wel blaffen, maar niet bijten.
De strategie om chaos te gebruiken voor het aantrekken van kapitaal naar de VS begint averechts te werken. Ja, de oorlog in Oekraïne veroorzaakte een massale kapitaalvlucht. Ja, een deel van de Duitse industrie vluchtte naar de VS, maar een groot deel ging ook naar China. Investeringen in Oost- en Zuidoost-Azië namen een hoge vlucht. Waarom? Omdat China momenteel de meest stabiele regio ter wereld lijkt. Omgeven door rust, gesteund door reële afschrikking.
Het Chinese militaire apparaat is niet luidruchtig, maar wel effectief. Zijn kracht vormt nu geruisloos de ruggengraat van de regionale economische stabiliteit en voortdurende welvaart. Iran ziet het Chinese model en wil China evenaren. Iran heeft voortdurend de neiging gehad om zich aan de VS over te geven. Het wil het Westen trotseren en toch aangesloten blijven op de wereldmarkten en welvarend blijven. Net als China. Maar het begreep de achterliggende logica niet. Het mist China's belangrijkste troef: geavanceerde moderne militaire capaciteit die in werkelijkheid die van de VS ver overtreft (best bewaarde geheim), gekoppeld aan ingetogen terughoudendheid.
Daarom blijft Iran kwetsbaar. En China niet.
Israëls agressie had een averechtse uitwerking
Misschien overleeft Israël de Iraanse raketten. Maar het zal de markten niet overleven. Want kapitaal is schichtig. Zelfs een risico van 1% dat Tel Aviv aan puin wordt geschoten, is genoeg om het af te schrikken. Beleggers wachten niet op zekerheid - ze reageren op waarschijnlijkheid. Israël was vroeger een magneet voor wereldkapitaal, gevierd om zijn innovatie en hightech-startups. Maar dat alles was gebaseerd op het geloof dat het fundamenteel veilig was. Die illusie is nu aan diggelen geslagen. Niemand parkeert z'n centen in een ontploffingszone.
Zodra de illusie van veiligheid verdwijnt, verdwijnt ook het geld. Israël zal zijn economie niet opnieuw met buitenlandse investeringen op kunnen bouwen - want kapitaal gaat niet naar gebieden waar raketten vallen.
De oorlog tussen Iran en Israël, die werd uitgelokt met het impliciete doel om een kapitaalvlucht naar de Amerikaanse markten op gang te brengen, is op zijn minst gedeeltelijk mislukt.
In plaats van uitsluitend naar Amerikaanse activa te vloeien, werd een aanzienlijk deel van het kapitaal uit het Midden-Oosten overgeheveld naar Hongkong, een financieel platform dat in dienst van China staat.
Op 12 juni, de dag dat het conflict uitbrak, stroomde meer dan 127,8 miljard HKD (ruwweg 16 miljard USD) de beurs van Hongkong binnen via de zuidwaartse handel, goed voor meer dan 55% van het totale dagvolume. In plaats van de dollar te versterken, heeft de oorlog kapitaal omgeleid naar het financiële circuit van China - en daarmee werd precies het tegenovergestelde bereikt van hetgeen Washington en Tel Aviv waarschijnlijk voor ogen hadden.
In alle opzichten is deze oorlog mislukt: in plaats van een kapitaalvlucht naar de Amerikaanse markten op gang te brengen, heeft deze miljarden naar China gesluisd, waardoor de financiële positie van dat land werd versterkt; in plaats van de veiligheid van Israël te verzekeren, heeft deze oorlog het land aan flarden geschoten en in toenemende mate oninvesteerbaar gemaakt; en in plaats van de dominantie van de VS te versterken, dreigt het conflict het risico in te houden dat Washington in een ruïneus moeras verzand raakt dat tot instorting van de dollar zou kunnen leiden, schatkistpapier zou kunnen doen imploderen en de Amerikaanse hegemonie zou kunnen vermorzelen - dus als de Duitse bondskanselier zegt dat Israël het vuile werk voor ons allemaal opknapt, heeft hij misschien gelijk, alleen niet op de manier die hij voor ogen had.
Ook Poetin is blij. Het feit dat de Amerikaanse Navo betrokken is bij de oorlog tussen Israël en Iran zal hem de nodige ontlasting bezorgen. Er was eens, in het grote woud van de wereld, een hongerige tijger (VS). Zijn ogen brandden van verlangen - want hij droomde er al heel lang van om zich tegoed te doen aan de grote DRAAK (China) die ver in het oosten woonde. De Draak, met zijn glinsterende schubben en vurige adem, zou de grootste maaltijd van alle zijn.
Maar de tijger aarzelde. Hij wist dat de draak machtig was - te groot, te wijs en te woest om er zomaar even achteraan te gaan. Velen hadden het geprobeerd. Niemand was teruggekeerd.
Precies op dat moment keek de tijger om zich heen en zag vlakbij een groep kleinere dieren grazen: de Beer (Rusland), de Europese neven van de Adelaar (Europa), de Leeuwen van het Midden-Oosten (Midden-Oosten).
Ze keken geschrokken, verward.
"Wacht," zeiden ze bevend. "Zat je niet achter de Draak aan? Moet je hem niet doden en opeten?"
De tijger likte zijn tanden en grinnikte duister.
"Ja," gromde hij. "De Draak zou een mooi feestmaal zijn. Maar hij is veel te sterk, te goed voorbereid. Ik kan hem niet verslaan - nog niet tenminste. Maar ik heb nu honger. Als ik niet eet, ga ik dood!!"
Hij deed een stap in de richting van de kleinere beesten.
"Maar jullie... jullie zijn zwakker. Zachter. Makkelijker om mijn tanden in te zetten."
En dus, in plaats van de Draak aan te vallen, sloop de tijger door het bos, velde de kwetsbaren, verslond de verstrooiden. De anderen keken angstig toe, zich afvragend wanneer het hun beurt zou zijn - zich afvragend waarom de tijger, hoewel hij het op de Draak gemunt had, ervoor koos om eerst hen te verscheuren.
De wereld is nog altijd een jungle.
Mensen praten al jaren over het einde van de Amerikaanse hegemonie. Men is het erover eens dat die hegemonie nooit zomaar opeens zou verdwijnen. Voordat de Verenigde Staten van het wereldtoneel verdwijnen, zijn ze voorbestemd om de wereld mee te sleuren in een laatste, rampzalige oorlog - een soort zelfverbranding die hun ondergang bezegelt. Jarenlang speculeerden analisten over waar en hoe dit zich zou voltrekken.
De gangbare theorie was een titanenoorlog met China in de Zuid-Chinese Zee, uitgelokt door een crisissituatie in Taiwan. Maar er is iets veranderd. Washington is zich gaan realiseren - in stilte, met tegenzin - dat zijn leger niet langer opgewassen is tegen dat van China. Het Pentagon worstelt nog steeds met de overgang van de post-9/11 anti-oproermentaliteit, terwijl China al is overgestapt op de zesde generatie oorlogsvoering: AI-gestuurd, boordevol drones, volledig geïntegreerd en in real-time gesynchroniseerd.
De oorlog die het einde van de Amerikaanse hegemonie zal inluiden, zal dus niet om Taiwan worden uitgevochten. Hij wordt nu uitgevochten - in het Midden-Oosten. De inval van Hamas in Israël op 7 oktober 2023 vertegenwoordigde niet alleen een regionale brandhaard. Het was het geopolitieke equivalent van de moord op aartshertog Franz Ferdinand in 1914 - een vonk die de afbrokkeling van de oude orde in gang zal zetten. De financiële, psychologische en strategische gevolgen doen zich nu al wereldwijd voor. En in dit landschap van proxy-oorlogen zijn de Verenigde Staten overbelast, blootgesteld en in toenemende mate reactief - niet langer de speler die de wereld vormgeeft, maar het imperium dat gedwongen wordt om illusies van controle te verdedigen terwijl de wereld verder gaat.
Zie: x.com/PandemicTruther/status/1936742482789675086
Reacties van Lezers
voor onze Nieuwsbrief