Angie McEvoy
© Humans of Dublin
Ze zag hoe haar vrienden opgroeiden, voor het eerst een liefje hadden en éindelijk tot middernacht naar een feestje mochten. Maar voor Angie McEvoy (26) was het leven anders. Zij was tien jaar aan bed gekluisterd door een "mysterieuze ziekte". Tot één dokter ontdekte wat er echt aan de hand was: verdriet.

Angie McEvoy (26) uit Dublin deelde haar verhaal op Facebook en in de krant The Mirror:

"Mijn tante stierf aan borstkanker toen ik elf jaar oud was", schrijft ze. "We hadden een heel sterke band. Ze was als een tweede moeder voor mij. Maanden na haar dood begon ik ernstig ziek te worden. Ik moest constant overgeven en kreeg overal pijn. Ik bracht het grootste deel van mijn tijd in bed door. Bewegen deed pijn. Na vele doktersbezoeken kreeg ik te horen dat het waarschijnlijk een virus was."

"Mijn leven stopte"

De constante pijn en het onophoudelijke overgeven, het ging zo tien jaar door. De dokters wisten niet wat er mis was.

"Eten en een gezond gewicht aanhouden werden een probleem", schrijft Angie. "Telkens ik iets wilde eten, was ik bang om misselijk te worden. Mijn leven stopte terwijl dat van alle anderen gewoon doorging. Ik zag mijn familie en vrienden opgroeien vanuit mijn bed. Mijn tienerjaren heb ik niet bewust meegemaakt. Ik heb 's nachts dikwijls liggen bidden om te mogen sterven. Ik wilde geen dag langer ziek zijn. Ik wenste zelfs dat ik te horen zou krijgen dat ik kanker had, gewoon omdat ik dan zou weten wat ik had."

De dood aanvaarden

Maar één dokter boog zich uiteindelijk over haar dossier. Na vele afspraken en onderzoeken wist hij met zekerheid wat er aan de hand was. Angie was ziek door een "hartverscheurend verdriet".

"Toen mijn tante stierf, heb ik nooit gehuild omdat ik anderen niet van streek wilde brengen. Ik heb nooit gerouwd. Ik kropte alles op en heb haar dood nooit kunnen aanvaarden. Ik ben nadien aan een cognitieve gedragstherapie begonnen, en dat heeft mijn leven veranderd. Het moeilijkste was om mijn gedachten te veranderen en te accepteren dat mijn tante "weg" was. Maar één iets bleef ik onthouden tijdens alle nachten waarin ik mezelf in slaap heb gehuild: er is altijd hoop. Ik wilde niet sterven. Ik wilde gewoon geen pijn meer."

Moed

Angie McEvoy werkt intussen als vrijwilligster in een centrum voor zelfmoordpreventie en ter bevordering van mentale gezondheid.

"Aan iedereen die mijn verhaal leest: ik hoop dat jullie hierdoor de moed blijven hebben om verder te gaan. Hoe hard het leven ook lijkt, het wordt beter. Ik ben daar het levende bewijs van."