Magog (links) en Gog (rechts) bij Guildhall, City of London.
De crisis van 2008 richtte de aandacht op de psychopathische mate van hebzucht, slechtheid, apathie en kortzichtigheid van degenen die in de casino's van de City of London en Wall Street wilden spelen. Word snel rijk en het maakt niet uit wie je daarbij benadeelt, want uiteindelijk ben je een winnaar of een verliezer.
Aangezien het grote publiek voornamelijk uit fatsoenlijke mensen bestaat, is het voor velen moeilijk te begrijpen hoe deze piranha's hele economieën van landen in hun greep hebben. Dat we zo'n niveau van criminaliteit hebben bereikt dat zelfs de zuurverdiende pensioenen, onderwijs, gezondheidszorg, huisvesting enz. van mensen worden vergokt... GEHEEL VOLGENS DE REGELS.
Als je tegenwoordig naar investeringsbankiers kijkt, moet je denken aan die trieste verslaafden in het casino die geruïneerd zijn en alles verliezen, maar het verschil zit 'em in de mogelijkheid die zij krijgen om de familie van hun buurman als slaaf te verkopen om hun schulden af te lossen.
Het is geen geheim dat veel van de ''geldstromen" die via de City of Londen en Wall Street lopen, een dubieuze herkomst hebben. Ondanks deze erkenning lijkt men niet in staat om hier iets aan te doen en op dit moment wordt ons voorgehouden dat als we dit proberen aan te pakken door de ''Too Big to Fail''-banken op te splitsen en te reguleren, de hele economie zou instorten.
Dat wil zeggen, de wereld wordt zo duidelijk door criminaliteit gedreven dat we op dit moment afhankelijk zijn geworden van het zwarte geld om de wereldeconomie draaiende te houden.
Geconfronteerd met de naderende ineenstorting van het financiële systeem, lopen de knapste koppen van de Ivy League-universiteiten wereldwijd vast in een impasse. En juist door deze impasse zien we een kwartje vallen bij een grote groep economen die de afgelopen jaren hebben betoogd dat er nog waardevolle inkomsten kunnen worden gegenereerd uit een nog zo'n onbenutte bron: de decriminalisering en legalisering van slechtheid.
Ah joh, de grote banken doen dit al generaties lang stiekem... dus waarom zouden we het beestje niet gewoon bij de naam noemen en het officieel maken? Zó zit het met het geld. Zó zit het met de arbeidsmarkt. Laten we dus geen "ondankbaar gedrag vertonen!"
Maar is dat wel zo? Maakt het echt geen kwalitatief verschil hoe het geld wordt gegenereerd en hoe het wordt uitgegeven, zolang er maar voldoende geld stroomt?
Nou, het is nooit een goed teken als de rijksten en de armsten op een steenworp afstand van elkaar zitten. En vlak naast het grootste financiële centrum ter wereld, de City of London, ligt de armste wijk van heel Londen: Tower Hamlets, met een armoedecijfer van 39% en een gemiddeld gezinsinkomen van minder dan 13.000 pond per jaar.
Een City binnen een City
"De hel is een stad die veel op Londen lijkt"
- Percy Bysshe Shelley
Tijdens de middeleeuwen was de City of London, ook wel bekend als de Square Mile of simpelweg de City, verdeeld in 25 oude wijken die elk onder leiding van een wethouder stonden. Ook nu is dat nog het geval. Daarnaast bestond er de onheilspellend genaamde City of London Corporation, of simpelweg de Corporation, het gemeentelijk bestuursorgaan van de City. Die bestaat ook nog steeds.
Hoewel de oorsprong van de Corporation niet precies kan worden gedateerd aangezien er nooit een "bewaard gebleven" statuut werd gevonden dat de "wettelijke" basis ervan vastlegt, heeft zij haar functies tot op de dag van vandaag behouden op basis van de Magna Carta. De Magna Carta is een handvest van rechten dat in 1215 door koning Jan zonder Land werd goedgekeurd en waarin staat dat "de City of London haar oude vrijheden zal hebben/genieten." Met andere woorden, de wettelijke functie van de Corporation werd NOOIT ter discussie gesteld, herzien of opnieuw geëvalueerd, maar werd veeleer geacht te functioneren in overeenstemming met haar "oude vrijheden," wat naar mijn mening een erg vage omschrijving van haar functie is. Met andere woorden, ze zijn vrij om te doen en laten wat ze willen.
En het wordt nog erger. De Corporation valt niet onder de jurisdictie van de Britse regering. Dat wil zeggen dat de Britse regering op dit moment niet de bevoegdheid heeft om invloed uit te oefenen op de manier waarop de Corporation of the City het grootste financiële centrum ter wereld bestuurt. De City heeft een apart kiesstelsel waarmee bedrijven kunnen stemmen over hoe hun aparte "regering" moet worden bestuurd. Het heeft ook een eigen politiemacht en een eigen particulier rechtssysteem.
De Corporation beperkt zich niet alleen tot het functioneren binnen de City. De City Remembrancer, wat meer klinkt als een verwrongen versie van de geest van Kerstmis van vroeger, heeft tot taak te fungeren als communicatiekanaal tussen de Corporation en de vorst (de koningin), het koninklijk huis en het parlement. De Remembrancer fungeert dus als een "herinnering," sommigen zouden zelfs zeggen als een "handhaver," van de wil van de Corporation. Deze functie wordt sinds 2003 bekleed door Paul Double. Het is niet duidelijk wie deze niet-gekozen functie toekent.
Meneer Double heeft het recht om als officiële lobbyist in het Lagerhuis op te treden en zit rechts van de stoel van de voorzitter, met als doel wetgeving die volgens hem van invloed is op de belangen van de Corporation te controleren en te beïnvloeden. Hij lijkt ook het recht te hebben om elk wetsvoorstel te beoordelen terwijl het wordt opgesteld en kan er zelfs commentaar op geven, wat het uiteindelijke resultaat kan beïnvloeden. Hij is de enige niet-gekozen persoon die toegang heeft tot het Lagerhuis.
Volgens de officiële website van de City of London heeft de City vanwege de volgende reden een apart kiesstelsel:
"De City is het enige gebied in het land waar het aantal werknemers aanzienlijk groter is dan het aantal inwoners. Om de bevolking daadwerkelijk te kunnen vertegenwoordigen, krijgen organisaties in de City daarom stemrecht, zodat zij hun mening kunnen geven over het bestuur van de City."Maar die werknemers hebben totaal geen inspraak. De organisaties van de City waarvoor ze werken, hebben een bepaald aantal stemmen op basis van het aantal werknemers dat ze in dienst hebben, maar ze overleggen niet met deze werknemers, waarvan velen niet eens weten niet dat er zulke verkiezingen plaatsvinden.
Als u het gevoel heeft dat u net door de spiegel van Alice bent gestapt, bent u niet de enige, maar wat een absurd niveau van waanzin lijkt, is hetgeen dat sinds de 17e eeuw het grootste financiële centrum ter wereld heeft bestuurd, onder het gekonkel van het Britse Rijk.
De vraag is dus: als de City of London haar "oude vrijheden" heeft behouden en haar mondiale financiële macht heeft gehandhaafd, behoort het Britse Rijk dan wel werkelijk tot het verleden?
Offshore-bankieren: de onzichtbare hand van Adam Smith?
In tegenstelling tot wat veel mensen naïef denken, is het rijk waar de zon nooit ondergaat (sommigen zeggen "omdat God hen in het donker niet zou vertrouwen") nooit verdwenen.
Na de Tweede Wereldoorlog zou het afgelopen zijn met de kolonisatie, en velen dachten dat dit ook voor het Britse Rijk zou gelden. Landen eisten hun soevereiniteit terug, regeringen werden door het volk gevormd en er kwam een einde aan het systeem van plundering en roof.
Een mooi verhaal, maar niets is minder waar.
In de jaren vijftig stelde de City of London, ter "aanpassing" aan het veranderende mondiale financiële klimaat, zogenaamde "geheimhoudingsjurisdicties" in. Deze moesten functioneren binnen de laatste overblijfselen van de kleine Britse gebieden/kolonies. Van de 14 Britse overzeese gebieden zijn er 7 bonafide belastingparadijzen of "geheimhoudingsjurisdicties." Er werd ook een aparte internationale financiële markt gecreëerd om de stroom van dit offshore-geld te faciliteren, de eurodollarmarkt. Aangezien de banken op deze markt buiten Groot-Brittannië en de VS zijn gevestigd, vallen ze niet onder de jurisdictie van deze twee landen.
In 1997 werd bijna 90% van alle internationale leningen via deze markt verstrekt.
Wat vaak verkeerd wordt begrepen, is dat de offshore-gelden van de City of London niet onder een systeem van bankgeheim vallen, maar onder een systeem van trusts. Het verschil is dat een trust uiteindelijk met het concept van eigendom speelt. De idee is dat u uw vermogen aan een trustee overdraagt en dat op dat moment dat vermogen juridisch gezien niet langer van u is en u niet langer verantwoordelijk bent voor de boekhouding ervan. Uw relatie met dat vermogen wordt volledig verborgen.
Bovendien hoeven er binnen de Britse offshore-jurisdicties geen vereisten te worden gesteld aan degene die trustee kan worden: iedereen kan een trust oprichten en iedereen kan trustee worden. Er bestaat ook geen register van trusts in deze gebieden. De enigen die op de hoogte zijn van deze regeling zijn dus de trustee en de oprichter van de trust.
John Christensen, een onderzoekend econoom, schat dat dit kapitaal, dat wettelijk gezien aan niemand toebehoort, binnen deze Britse gebieden wel eens tot 50 biljoen dollar kan oplopen. Niet alleen wordt hierover geen belasting geheven, maar een aanzienlijk deel ervan werd ook nog eens gestolen uit sectoren van de reële economie.
Wat voor gevolgen heeft dit voor de "voormalige" koloniën?
Voor de meeste ontwikkelingslanden wringt daar de schoen. Volgens John Christensen bedroeg de totale buitenlandse schuld van de landen in Sub-Sahara Afrika in 2008 177 miljard dollar. De rijkdom die de elites van deze landen tussen 1970 en 2008 naar het buitenland hebben gesluisd, wordt echter geschat op 944 miljard dollar, vijf keer hun buitenlandse schuld. Dit betreft niet alleen zwart geld, maar ook GESTOLEN geld uit de hulpbronnen en productiviteit van deze economieën. Christensen stelt: "Sub-Sahara Afrika is verre van een netto schuldenaar aan de wereld, maar juist een netto crediteur" aan offshore-financiering.
Tegen deze achtergrond is de zogenaamde "achterstand" van Afrika niet te wijten aan het onvermogen om te produceren, maar veeleer aan het feit dat deze regio's sinds hun kolonisatie continu werden leeggeroofd.
Deze Afrikaanse landen moeten vervolgens geld lenen, dat hen tegen hoge rentetarieven graag wordt verstrekt, waardoor ze een schuld opbouwen die nooit kan worden terugbetaald. Deze landen worden dus dubbel bestolen, waardoor ze geen geld meer over hebben om in hun toekomst te investeren, laat staan voor brood op de plank.
Offshore-paradijzen zorgen ervoor dat dit soort activiteiten "legaal" zijn en welig tieren.
En daar blijft het niet bij. Wereldwijd verliezen ontwikkelingslanden naar schatting elk jaar 1 biljoen dollar aan kapitaalvlucht en belastingontduiking. Het grootste deel van deze rijkdom vloeit via die offshore-paradijzen terug naar Groot-Brittannië en de VS, waardoor hun valuta's sterk blijven terwijl die van ontwikkelingslanden zwak blijven.
Maar niet alleen ontwikkelingslanden lijden onder dit plunderingssysteem. Ook de economieën van Groot-Brittannië en de Verenigde Staten werden hierdoor uitgehold. Vanaf de jaren zestig besloten Groot-Brittannië en de Verenigde Staten, om de toename van de geldstroom uit hun landen te compenseren, dat het een goed idee was om hun binnenlandse markten open te stellen voor de triljoenen dollars die via hun offshore-paradijzen werden gesluisd.
Dat soort banken zijn echter niet geïnteresseerd in het investeren van hun geld in industrie en productie, maar in vastgoedspeculatie, financiële speculatie en handel in vreemde valuta. Dit heeft geleid tot de financialisering van de Britse en Amerikaanse economieën, waardoor de echte banen in de reële economie terugliepen of verdwenen.
Hoewel veel economen iets anders beweren, is de wanhoop tot een hoogtepunt gestegen en weerspiegelen bewegingen als de gele hesjes de werkelijke gevolgen van dit economische beleid.
We zijn nu op een punt aanbeland waarop elk Westers land uit de eerste wereld kampt met een veel hogere werkloosheid en een lagere levensstandaard dan 40 jaar geleden. De toegenomen armoede gaat gepaard met een toename van drugsgebruik, zelfmoorden en criminaliteit.
Een stabiele economie gebaseerd op vrijheid of slavernij?
Volgens het rapport uit 2017 van het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving (EMCDDA) heeft Groot-Brittannië met 31% veruit het hoogste percentage aan drugsoverdoses in heel Europa, gevolgd door Duitsland met 15%. Dat wil zeggen dat Groot-Brittannië goed is voor 1/3 van alle drugsoverdoses binnen heel Europa.
Het gemiddelde gezinsinkomen in Groot-Brittannië bedraagt momenteel 28.400 pond. Het armoedecijfer in Groot-Brittannië ligt rond de 20%.
Het gemiddelde gezinsinkomen in Detroit, ooit het epicentrum van de wereldwijde industrialisatie, bedraagt 26.249 dollar. Het armoedecijfer in Detroit ligt rond de 34,5%.
Wat is de oplossing?
Om te beginnen moet de deregulering van het banksysteem die door Margaret Thatcher in 1986 werd ingevoerd en die een einde maakte aan de scheiding tussen commerciële banken, investeringsbanken, trusts en verzekeringen, ongedaan worden gemaakt. Een soortgelijk herstel van Glass-Steagall in de VS zou moeten volgen, niet alleen om het "Too Big to Fail"-banksysteem te ontmantelen, maar ook om autoriteit van nationale staten over de particuliere financiën te herstellen. Als deze noodmaatregelen worden genomen voordat de markten instorten (en dat gaat gebeuren), dan kan er nog steeds een herstel van de industriële infrastructuur in de trans-Atlantische landen plaatsvinden.
Laten we afsluiten met de woorden van Clement Attlee, premier van Groot-Brittannië van 1945 tot 1951:
"Keer op keer hebben we gezien dat er nog een andere macht bestaat dan die welke in Westminster zetelt. De City of London, een handige term voor een verzameling financiële belangen, is in staat zich te doen gelden tegenover de regering van het land. Degenen die het geld beheersen, kunnen in binnen- en buitenland een beleid voeren dat in strijd is met wat door het volk wordt besloten."
Over de auteur: Cynthia Chung is president van de Rising Tide Foundation en schrijver van de boeken "The Shaping of a World Religion" en "The Empire on Which the Black Sun Never Set," misschien wilt u haar werk ondersteunen door een donatie te doen en u te abonneren op haar substack Through A Glass Darkly.Zie: https://cynthiachung.substack.com/p/sugar-and-spice-and-everything-vice?utm_source=substack&utm_medium=email
Reacties van Lezers
voor onze Nieuwsbrief