De lidstaten van de Europese Unie maken een ware uittocht mee. In 2023 verlieten zo'n 1,4 miljoen EU-burgers hun thuisland, onder wie 265.000 Duitsers. Tot de favoriete bestemmingen behoren, naast Zwitserland en de Verenigde Staten, florerende regio's als Qatar en Dubai.
Goede redenen
De lijst van bestemmingslanden is politiek gezien explosief, aangezien hieruit veel kan worden afgeleid over de achtergrond van deze migratiebeweging. Een groeiend aantal uitblinkers probeert te ontsnappen aan de in veel gevallen bijna roofzuchtige belastingdruk. Daarnaast vinden academici, onderzoekers, freelancers zoals de zogenaamde "digitale nomaden" en ondernemers elders simpelweg betere economische vooruitzichten dan in het economisch verdoofde Europa.
EU-burgers worden niet zelden geconfronteerd met een belastingdruk van 45 procent. Dat weten we van Duitsland: je hoeft niet eens tot de absolute topverdieners te behoren om bijna de helft van je inkomen aan de belastingdienst af te moeten staan. In feite is het een schandaal - een schandaal waarover niet langer openlijk wordt gediscussieerd.
In Dubai wordt bijvoorbeeld helemaal geen inkomstenbelasting geheven. In de Verenigde Staten belast de staat zijn burgers met ongeveer 27 procent. Iedereen die kan rekenen, goed opgeleid en mobiel is, trekt daaruit zijn conclusies. Naast de belastingdruk spelen ook sociale crises een steeds grotere rol: ongecontroleerde migratie, het verval van grote steden en het zichtbaar vijandige klimaat van steeds groter wordende bureaucratieën. Voor veel ambitieuze mensen is het leven in de EU gewoonweg tè duur en de bureaucratie tè belemmerend.
Dure emigratie
Elke emigrant laat een economisch gat in zijn thuisland achter. Wanneer een Duitser met een hoog inkomen het land verlaat, verliest de staat niet alleen een belastingbetaler, maar ook diens kapitaal en kennis. Gedurende het leven van een academicus loopt de schatkist ongeveer 1,5 miljoen euro aan belastingen en sociale premies mis. Daarnaast speelt ook het enorme verlies aan kapitaal een rol. Volgens schattingen bedraagt het gemiddelde vermogen van Duitsers per persoon 106.000 euro. Met de emigratie van 265.000 Duitsers en de terugkeer van 191.000 personen - waarbij we voor het gemak uitgaan van hetzelfde vermogensniveau - stroomt er zo'n 7,8 miljard euro aan kapitaal naar het buitenland.
Econoom Bernd Raffelhüschen berekent het jaarlijkse fiscale verlies als gevolg van emigratie door het verschil tussen toekomstige belasting- en sociale premiebetalingen en overdrachten van de staat van een gemiddelde academicus te verdisconteren tot de contante waarde. Hij komt uit op een verlies van zo'n 30.000 euro voor elke geëmigreerde academicus.
Het vertrek van veelbelovende talenten verloopt als een soort economische erosie in realtime. Hooggekwalificeerde mensen verlaten het land. Mensen die, met een hogere waarschijnlijkheid, durfkapitaal zouden hebben aangetrokken en bedrijven zouden hebben opgericht, zorgen voor een fiscaal gat. Ongeveer 56 procent van de inkomsten uit inkomstenbelasting is afkomstig van de top tien procent van de belastingbetalers - de politieke klasse zou er verstandig aan doen om de rode loper voor deze mensen uit te rollen in plaats van hen voor het karretje van hun ambitieuze sociale projecten te spannen.
Feodalisme als oplossing
Het antwoord van de EU op de vlucht van economisch ambitieuze en vermogende mensen heeft een neofeodaal karakter. Door middel van hogere heffingen worden de kosten om te ontsnappen aan de belastingdienst en de steeds verdergaande bemoeizucht van de staat zodanig hoog opgedreven dat de drang om te vertrekken wordt gesmoord. Enigszins overdreven geformuleerd, doet dit beleid denken aan de oude feodale omstandigheden in Europa, die ooit leidden tot een massale migratie van Europeanen naar Noord-Amerika.
Naast Frankrijk, Spanje, Italië en Nederland heeft ook de Bondsrepubliek Duitsland een exittaks ingevoerd.
Iedereen die als ondernemer ten minste 1 procent van een vennootschap bezit (inclusief aandelenkapitaal) en uit Duitsland vertrekt, moet een exittaks betalen - zelfs als er geen verkoopopbrengst wordt gerealiseerd. In dit geval gaat de staat uit van een fictieve verkoop van de aandelen en belast de theoretische meerwaarde. Doorslaggevend is het verschil tussen de oorspronkelijke aankoopprijs en de huidige marktwaarde. Zestig procent van deze winst wordt bij het belastbaar inkomen opgeteld en belast tegen maximaal 45 procent, afhankelijk van het tarief van de inkomstenbelasting. Daar komen nog de solidariteitstoeslag en een eventuele kerkbelasting bij.
Deze regeling is van toepassing als de betrokkene gedurende ten minste zeven van de afgelopen twaalf jaar onbeperkt belastingplichtig was in Duitsland — en geldt evenzeer bij emigratie naar derde landen of verhuizing binnen de EU. Sinds 2022 wordt verhuizen binnen de EU niet langer automatisch fiscaal bevoordeeld: wie wil vertrekken, moet betalen — tenzij hij een uitstel van zeven jaar aanvraagt en zekerheden stelt. De vaak genoemde drempel van 150.000 euro geldt niet als belastingvrije som, maar slechts als richtlijn voor de beoordeling.
Samengevat komt dit neer op toegang van de staat tot toekomstige winsten, waardoor ondernemers aan hun thuisland worden gebonden en vertrek moeilijker wordt gemaakt door een fiscale hindernis.
Europa zal vertrouwen op kapitaalbarrières
Vooralsnog heeft de exittaks betrekking op bedrijfsbelangen en geldt niet voor particulieren die met hun kapitaal willen emigreren. Gezien de financiële noodsituatie van talrijke EU-lidstaten moeten we er echter vanuit gaan dat dit op middellange termijn zal veranderen en dat ook andere groepen personen onder de exittaks zullen vallen.
Dat de EU-lidstaten naar alle waarschijnlijkheid zullen kiezen voor mobiliteitsbarrières in plaats van hervormingen van hun dure staatsapparaat, illustreert het hele probleem. Mensen stemmen letterlijk met hun voeten tegen bureaucratie en de uitdijende hyperstaat.
De reactie hierop is het opwerpen van nog meer barrières voor kapitaal, zoals de voorgenomen digitale euro. Dit zou neerkomen op een bijna onoverkomelijke kapitaalbarrière. Tegelijkertijd zou het een signaal afgeven aan wereldwijd kapitaal om de eurozone te mijden.
Zie: https://www.zerohedge.com/markets/european-neo-feudalism-how-exit-taxes-chain-citizens-failing-system
Commentaar: Terwijl belastingbetalers de EU verlaten, zorgt de grootschalige immigratie die door open grenzen wordt vergemakkelijkt voor een vervangende bevolking met een andere culturele en religieuze achtergrond, die in grote mate afhankelijk is van uitkeringen.