OF THE
TIMES
Een beklijvende getuigenis over hoe een Syrische vluchteling zonder boe of ba uit een studio wordt gezet, zijn spullen ziet weggenomen worden, slaag krijgt en niet geloofd wordt door de politie. "Wat zegt het over onze maatschappij als dit de manier is waarop wij omgaan met zij die onze hulp het meest nodig hebben? Wat zegt het over ons als we wegkijken?"De hemel heeft deze week al een paar keer gehuild, straten liepen onder, auto's liepen vast, mensen kwamen te laat. Zo ook mijn studenten. Zelfs de Syrische Ahmad, die nog nooit eerder te laat kwam, verscheen pas na tien minuten in de les. Ik gunde hem zijn academisch kwartier, maar vroeg toch waarom hij pas nu arriveerde. Een goede reden om die vreselijke "omdat"-constructie die onze taal kent, nog eens in te oefenen. Het verhaal dat volgde was hallucinant.
Bijna een jaar was de Cubaanse journalist Miguel Fernandez de enige journalist uit de westerse wereld die geaccrediteerd was in de Syrische hoofdstad Damascus. Hij werkte er voor het persbureau Prensa Latina, dat sinds 2011 in Syrië aanwezig was. Na zijn thuiskomst in Havana, gaf hij aan Sputnik een exclusief interview over zijn ervaringen. [1]"Te zien hoe deze mensen niet toegeven, dat ze dromen over een welvarend land, is de grootste les die Syrië me gaf", zei Fernandez.
Commentaar: Lees ook:
Verpleegster in de cel voor moordpogingen in rusthuis in Lichtervelde