Carin Bruekers (76) uit Deurne was tot aan haar pensioen secretaresse bij de NAVO in Brussel. Bij afdeling Sectie Vijf belandde ze in een wespennest.
Ze schreef er een boek over dat bol staat van onthullingen.
Blauw boekjeZe bladert door een blauw boekje. Een op het eerste gezicht nietszeggend blauw boekje. Maar schijn bedriegt. Carin Bruekers glimlacht. ,,Hierin staan de belangrijke telefoonnummers van alle NAVO-medewerkers binnen de organisatie." Het is een deel van de erfenis van haar carrière, vertelt ze, terwijl ze ook wat documenten, brieven en foto's uit haar schrijfkamer haalt. ,,Echt geclassificeerde dingen mocht ik bij mijn vertrek niet meenemen.
Ik heb dingen gezien die ik nooit in de openbaarheid mag brengen. Nooit. Daar heb ik een eed voor afgelegd."
Bruekers werkte tot aan haar pensionering voor de NAVO in Brussel. In de jaren negentig was ze secretaresse in het kantoor van de hoogste baas, secretaris-generaal Manfred Wörner. Na zijn overlijden werd ze overgeplaatst naar Sectie Vijf, een afdeling waar hooggeplaatste militairen werken. Al gauw raakte Bruekers daar verstrikt in een web van interne chantagepraktijken. Ze schreef er een boek over: De Slangenkuil. Memoires die voor een groot deel gebaseerd zijn op feiten en voor een klein deel op fictie.
Commentaar: Waarschijnlijk zwijgt de schrijfster van dit boek over een aantal zaken zodat haar boek gepubliceerd kon worden en werd er fictie gebruikt om de geheimen van de NAVO af te zwakken. Of wellicht werd ze zelfs op het verkeerde been gezet door de verborgen machten zodat bepaalde desinformatie naar buiten gebracht kon worden.