Facebook gaat ook in Nederland starten met het aanpakken van nepnieuws op het sociale netwerk. Om feiten te checken wordt samengewerkt met NU.nl en de Universiteit Leiden.

Dat maakt het bedrijf donderdag bekend. Redacteuren van de mediapartners krijgen toegang tot een speciaal Facebook-dashboard waarin te zien is welke artikelen door gebruikers zijn aangemerkt als nepnieuws. Berichten die inderdaad feitelijk onjuist blijken te zijn kunnen vervolgens als zodanig worden aangemerkt.

Na IJsland heeft nu ook Spanje de aanval geopend op de topbankiers die verantwoordelijk zijn voor de financiële malaise.


Rodrigo Rato, een vroegere topman van het Internationaal Monetair Fonds (IMF), is veroordeeld tot 4,5 jaar cel wegens het verduisteren van geld van banken waar hij tussen 2010 en 2012 aan het hoofd stond.


Rato en 64 andere toplui van Caja Madrid en Bankia stonden terecht voor de verduistering van miljoenen euro's, via een systeem van creditcards.

Het Amerikaanse congreslid Tulsi Gabbard heeft de Verenigde Staten opnieuw opgeroepen te stoppen met het steunen van terreurgroepen als Al Qaida en IS.

Haar gast tijdens de speech van president Trump in het congres, de Koerdische activiste Tima Kurdi, pleitte daarnaast voor een einde van 'regimeverandering in Syrië'.

Tima is de tante van de 3-jarige Alan Kurdi die in september 2015 aanspoelde op een Turks strand en meteen wereldnieuws werd.

Op 7 februari werd in de Atlantic Council in Washington de nieuwe Russischtalige televisiezender Current Time gelanceerd. Deze zender is een gezamenlijk project van Radio Free Europe/Radio Liberty en Voice of America en heeft als doel een alternatief te bieden voor de Russische televisiezenders die door het Kremlin gefinancierd worden.

Current Time is onderdeel van het Broadcasting Board of Governors en wordt dus rechtstreeks gefinancierd door het Amerikaanse Congres. Deze organisatie heeft een jaarlijks budget van $777 miljoen ter beschikking om wereldwijd te "informeren en engageren en mensen wereldwijd in verbinding te brengen ter bevordering van vrijheid en democratie".

Door twee explosies op een munitiedepot in Servië zijn dinsdag een dode en zeker 25 gewonden gevallen. Drie mensen worden nog vermist.

De explosies hadden plaats op een militair terrein in de Servische stad Kragujevac, op zo'n honderd kilometer ten zuiden van hoofdstad Belgrado. De meeste gewonden liepen ernstige brandwonden op.

De mainstream media die continu herhalen: "Assad is een dictator" en 'rebellen' zijn vreedzaam'' geven het Nederlandse en Belgische volk niet de mogelijkheid om beide kanten van het verhaal te horen. Gezien objectieve verslaggeving niet behoort tot hun 'modus operandi' vinden wij het belangrijk om dit wel te belichten.

Een Belgische journalist in het interview hieronder vraagt aan president Assad of hij dankbaar is voor de hulp van België in de strijd tegen ISIS. Assad legt daarop kalm uit dat Europa geen politieke entiteit is en vanaf het allereerste begin meedoet aan het uitmoorden van de Syrische bevolking.

Wordt het niet tijd dat het Nederlandse en Belgische volk de mogelijkheid krijgt om te horen wat de Syrische president zelf te zeggen heeft over de crisis in zijn land? Wij vinden van wel.

'Het Amerikaanse primaat en zijn geostrategische imperatieven' luidde de ondertitel van het befaamde boek van Zbigniew Brzezinski 'The Grand Chessboard', een boek dat kort gezegd ging over de beheersing van de wereld door de Verenigde Staten van Amerika. En Brzezinski was als politiek analist niet de eerste de beste, hij domineerde het veld was adviseur van de presidenten Johnson en Carter, en bleef daarna tot tijdens het bewind van Obama invloedrijk.

De Amerikaanse aanspraak op de wereldheerschappij, die Brzezinski postuleerde, mag gerust als essentie van het Amerikaanse buitenlandbeleid gezien worden. Dat wordt in Amerika overigens ook niet bestreden: Obama heeft dit leerstuk zelf herhaaldelijk openlijk beleden, de directeur van de invloedrijke denktank Stratfor verkondigt het, en in de Council of Foreign Relations wordt er al decennia aan gewerkt.

Veelzeggend is ook wanneer dit boek verscheen. Dat was in 1997, zes jaar daarvoor was de Sovjet-Unie uiteen gevallen. Rusland bevond zich in deplorabele toestand, zijn natuurlijke hulpbronnen, vooral de energiesector, waren in handen van diverse vooral Amerikaanse multinationals die door wurgcontracten, zogeheten Profit Sharing Agreements, olie en gas uit Rusland uitvoerden en er nagenoeg niets voor betaalden. In Moskou stond Boris Jeltsin aan het roer, regeren kon je het niet noemen, aan zijn zijde stonden Amerikaanse adviseurs die er op toe zagen dat alles naar Amerikaanse wens verliep.

Men kon in Washington met enige reden denken dat men Rusland in de zak had. In de politiek is het echter verraderlijk om je op basis van verhoudingen in het heden rijk te rekenen voor de toekomst of om te denken dat je kunt voorzien hoe de wereld zich zal ontwikkelen.

Met het verdwijnen van Jeltsin uit de politiek en de machtsovername door Vladimir Poetin sloeg Rusland een nieuwe weg in. De olie- en gascontracten werden opgezegd, de schatkist van de staat vulde zich weer, de staatsschuld daalde van 160 naar zeven procent van het BBP, de afhankelijkheid van de economie van de energiesector bedraagt nog slechts 20 procent, de maakeconomie groeit en daarmee ook een nieuwe middenklasse.

In dezelfde tijdsspanne doorliepen de Verenigde Staten een tegengestelde ontwikkeling. Het land bevindt zich in een recessie, de schulden bedragen 20 biljoen dollar (Europees-continentale biljoenen, oftewel 20.000 miljard dollar), de klassieke industriebolwerken zijn grotendeels gedeïndustrialiseerd, de maakindustrie slinkt, de middenklasse bevindt zich in een ontwikkeling van sociale declassering. Meer dan 40 miljoen inwoners van de "enige wereldmacht" leven van voedselbonnen.

Niettemin houdt Washington vertwijfeld aan zijn doctrine vast. Alsof er niets aan de hand is geven de Verenigde Staten nog altijd meer geld aan hun krijgsmacht uit dan de negen landen op de plaatsen twee tot en met tien bij elkaar. De Amerikaanse militaire uitgaven belopen 600 miljard dollar, de Russische 66 miljard. Maar wat baten die grote uitgaven de Amerikanen nu eigenlijk? De superioriteit is niet meer wat ze geweest is. Vooral de defensieve slagkracht van de Russen is sterk toegenomen.

Evenwel hebben de VS, deels samen met de NAVO-bondgenoten, rond Rusland en China een ring van militaire bases gelegd, die een uitdrukking en een bewijs van de Amerikaanse aanspraak op mondiale overheersing is. Alleen het draaiend houden van de meer dan 800 bases kost een flinke som, die de Verenigde Staten zich eigenlijk niet meer veroorloven kunnen. De wereldmacht-droom is een droom op de pof. Het enige dat er wel bij vaart is het militair-industriële complex.

De Russische president Poetin, die de ontwikkeling van zijn land in de afgelopen 15 jaar in belangrijke mate gestuurd heeft en daarmee in de VS geen vrienden gemaakt heeft, wees er onlangs op de Russische televisie op dat alle pogingen een unipolaire wereldorde te vestigen mislukt zijn. Momenteel komt er in de wereldarena weer een machtsbalans tot stand.

Niet alleen de Russische president is deze mening toegedaan. In het gerenommeerde dagblad Financial Times schrijft de directeur van het Rusland- en Azië-programma van het Carnegie Center, Eugene Rumer: "De Russische president Vladimir Poetin heeft met zijn buitenlands-politieke beslissingen de wereldorde verandert." De oorlog in Syrië ziet Rumer als een goed voorbeeld voor zijn stelling: "Syrië laat zien dat Rusland, dat in de jaren '90 als eenvoudige regionale macht buiten beschouwing gelaten werd, over een aanzienlijk militair potentieel beschikt, waar het zo nodig naar kan grijpen." Vervolgt Rumer: "Assad werd gered en alle zijden in de burgeroorlog werden van de overtuiging afgeholpen dat alleen een militaire oplossing van het conflict mogelijk zou zijn." Bovendien heeft Rusland in het hele Midden-Oosten zijn positie gevestigd. "De problemen in de regio laten zich nu niet meer zonder Moskou oplossen."


Ook de Washington Post vestigt de aandacht van haar lezers op Aleppo en de Russische inzet. Na de westerse dominantie die met het einde van de Koude Oorlog begon staat de wereld weer aan de vooravond van het grote verval van een supermacht, zoals destijds de Sovjet-Unie, maar ditmaal gaat het om het Westen. Het voorheen zwakke Rusland is weer terug. Het is niet moeilijk in te zien hoe de VS geleidelijk posities op zal geven. "Het Westen is toenemend in zichzelf gekeerd en laat het veld in Syrië aan Rusland, China en Iran."

De analyticus Luke McGregor schrijft bij persbureau Reuters dat veel landen in Europa genoeg hebben van de sancties, van de isolatie van Rusland. Ook steeds meer politici laten sympathie voor Rusland blijken, zoals de Franse presidentskandidaat François Fillon en leidende politici in landen als Oostenrijk, Hongarije en Bulgarije. Dat Poetin de Amerikanen in Syrië zo buiten spel kon zetten, ligt aan de mengeling van militaire kracht en diplomatie. Daar kunnen de Amerikanen niet tegen op. Zij hebben namelijk geen traditie van diplomatie, zij kennen slechts druk, dreigen en oorlog.

Vanzelfsprekend is er voor een dergelijke atavistische houding een historische verklaring. Deze ligt in de existentiële zelfoverschatting, een erfenis van de Pilgrim Fathers met hun gedachte uitverkoren te zijn. Op zijn laatst sinds de Burgeroorlog in de 19e eeuw heeft zich daardoor in de Amerikaanse politiek de gedachte postgevat van de inherente superioriteit van de Verenigde Staten.

Obama hield op 29 mei 2014 een toespraak aan de militaire academie van West Point waarin hij stelde: "Amerika moet op het wereldtoneel steeds leiden. Als wij het niet doen, zal niemand het doen." En daar voegde hij nog aan toe: "Ik geloof in het Amerikaanse exceptionalisme met ieder vezel van mijn wezen."


Het idee van "God's own country", dat andere landen ook wel gekend hebben, is in Amerika anders dan elders staatsdoctrine. Het is op grond van deze overtuiging dat de Amerikaanse politiek iedere oorlog, iedere oorlogsmisdaad en ieder onrecht kan rechtvaardigen. Dit alles gebeurt in de trotse overtuiging dat men recht doet. Wat er echter moet gebeuren wanneer de leiders van de "enige wereldmacht" op enig moment toe moeten geven dat ze niet meer de macht en de mogelijkheid hebben om hun historische missie te vervullen, is een vraag waarop het antwoord vooralsnog in nevelen gehuld blijft. De Pilgrim Fathers hebben voor dat geval in ieder geval geen instructies nagelaten.

Cees Hamelink, emeritus hoogleraar internationale communicatie, vindt dat overheden en journalisten de hand in eigen boezem moeten steken, in plaats van anderen te beschuldigen van nepnieuws. En mediaconsumenten moeten zich kritischer opstellen.

U adviseert geen NOS Journaal meer te kijken. Waarom niet?

Als je het NOS Journaal kijkt om te weten wat er in de wereld gebeurt, dan is het zonde van je tijd. Er zijn tegenwoordig zoveel alternatieve bronnen, die veel informatiever zijn. Zoals de website Other News van Roberto Savio, de voormalige baas van Inter Press Service (IPS). Hij attendeert op interessante artikelen uit de wereldpers, en schrijft ook zelf prachtige analyses. Dan kun je beter dagelijks één zo'n artikel lezen, dan naar het NOS Journaal kijken. Het biedt je meer greep op de werkelijkheid en het blijft ook beter hangen. We deden vroeger wel onderzoek naar wat mensen opsteken van het NOS Journaal. We vroegen dan: "Wat herinnert u zich te hebben gezien?" Het enige wat mensen zich dan vaak bleken te herinneren was het weerbericht.

Jaren gelden had je de Slow Food beweging. Ik ben zelf betrokken geweest bij de Slow Science beweging. Die bewegingen zijn allemaal voortgekomen uit de gedachte dat wij allemaal zo hard rennen, dat we niet meer zien wat we doen. De druk op de snelheid van het nieuws is enorm toegenomen, en daarmee het aantal fouten dat gemaakt wordt. De vraag 'klopt het wel?' schiet er bij in."

Duizenden Russen waren zondag in Moskou op de been om de vermoorde Russische oppositieleider Boris Nemtsov te herdenken.

Nemtsov werd twee jaar geleden doodgeschoten op een brug in de buurt van het Kremlin. De politicus had enkele uren daarvoor op de radio kritiek geleverd op het beleid van president Vladimir Poetin.

"De berichtgeving over de oorlog in Syrië zal worden herinnerd als een van de meest beschamende episodes in de geschiedenis van de Amerikaanse pers". Niet de uitspraak van een rabiate anti-Amerikaanse stem op een of andere alternatieve website, maar Stephen Kinzer, sterreporter van The New York Times.

In het opinie-artikel The media are misleading the public on Syria in de krant Boston Globe van 18 februari 2017 geeft Stephen Kinzer zijn mening over de vooringenomenheid van de berichtgeving in de Amerikaanse mainstream media. Dit is een samenvatting van zijn argumenten met eigen commentaar.


Sterreporter New York Times

Stephen Kinzer is niet de eerste de beste Amerikaanse journalist. In de jaren 1980 was hij buitenlandcorrespondent van de New York Times in Centraal-Amerika, waar op dat ogenblik bloedige burgeroorlogen woedden. In de jaren 1990 had hij dezelfde functie in Berlijn, van waaruit hij het einde van de Sovjet-Unie en de overstap van de voormalige Oostbloklanden naar de EU volgde. Van 1996 tot 2000 was hij gestationeerd in Istanboel, Turkije.

Sinds 2000 werkt hij vanuit Chicago, waar hij hoofdcorrespondent cultuur is voor de krant. Daarnaast schrijft hij regelmatig columns, analyses en opinies voor de New York Review of Books, de Britse Guardian en de Boston Globe. Verder geeft hij les journalistiek en buitenlands beleid aan de Northwestern University in Chicago.