
© Publiek Domein
In het hedendaagse Westen bestaat er een obsessieve focus op psychologie, jeugdtrauma's en het doorbreken van cycli. De nadruk ligt volledig op het zelf, met de overtuiging dat als mensen generatiepatronen kunnen doorbreken door bewust een diepe duik in hun innerlijke wereld te nemen, ze zullen evolueren tot betere, meer verlichte mensen - waardoor de samenleving als geheel erop vooruit zal gaan. De Westerse samenleving is trouw aan deze theorie zonder de grote tekortkomingen ervan op te merken.
Als we allemaal meer heel willen worden, dan moeten onze maatschappelijke instellingen ook heelheid en fatsoen weerspiegelen in plaats van hebzucht en macht te verheerlijken. In plaats daarvan zien we dat systemen de meest onethische figuren belonen en hun onzalige voortbestaan legitimeren. Het "doorbreken van traumatische cycli" is de slogan van de dag, maar er wordt nauwelijks aandacht besteed aan het doorbreken van maatschappelijke cycli. Sterker nog, in de meeste geschiedeniscurricula ontbreekt onderwijs over de cyclische aard van de geschiedenis of de Hegeliaanse dialectiek die oorzaak en gevolg in de tijd verklaart.
Polybius, een van de eerste historici die schreef over de cyclische aard van politiek en geschiedenis, stelde ooit: "Omdat de meeste mensen wispelturig zijn, vol weerbarstige verlangens, hartstochtelijk en roekeloos over de gevolgen,
moeten zij met angsten worden gevuld om hen in het gareel te houden. Vandaar dat mensen uit de oudheid goden en het geloof in straf na de dood bedachten." Kijk maar naar de moderne nieuwscyclus om te zien hoe deze tactiek vandaag de dag nog steeds wordt toegepast. De relevantie van Polybius' inzicht wordt nog duidelijker als we bedenken dat hij dit tijdens het in verval raken van het Hellenistische rijk schreef - net op het moment dat het in het zwarte gat van de geschiedenis wegzakte - en allemachtig, dat is griezelig toepasselijk nu we de val van de Amerikaanse hegemonie in real time gadeslaan.
De focus van de Westerse samenleving op het zelf en het gebruik van angsttactieken door instellingen om controle te behouden, leidt onvermijdelijk tot misleidingen rond de samenzweerderige en collaboratieve oorzaken van gebeurtenissen die opgezet werden om angst aan te jagen. Het narratief schrijft de oorzaak van ontwrichtende gebeurtenissen vaak toe aan een "labiel" individu, om zo de aandacht volledig af te leiden van de allesomvattende waarheid, die over het geheel genomen vaak veel verontrustender is.
Neem bijvoorbeeld de eerste moordaanslag op voormalig president Donald Trump.
Het officiële narratief van Crooks, een solitaire tienerschutter - uiteraard labiel - valt bij nader onderzoek in duigen. Het gedrag van de veiligheidsagenten die dag, de vertraagde reactie nadat de dreiging was geïdentificeerd en het feit dat de schutter zijn positie in kon nemen met vuurwapen en ladder in de hand, zijn allemaal zeer verdacht. Dat hij te zien was in een promotievideo van Blackrock roept alleen maar meer vragen op. We zullen de rol van "banksters" snel genoeg bespreken, maar burgerjournalisten hebben verbanden aan het licht gebracht tussen de schutter en telefoontjes naar een FBI-kantoor, zowel maanden als dagen voor de rally van Trump in Pennsylvania. Alleen een wappie kan zulke onzin over de mogelijke betrokkenheid van de veiligheidsstaat uitkramen, want het is natuurlijk heel normaal dat de meeste tieners op de een of andere manier betrokken zijn bij Blackrock en de FBI, en alleen een volledig gestoorde gek die in een bizarre werkelijkheid leeft, is in staat om het cyclische patroon van dit narratief te doorzien.
Commentaar: Sinds dit artikel geschreven werd, heeft het Trump-Vance team het presidentschap veroverd... samen met 'de schaduwpresident' en 'ultieme touwtjestrekker': Meneer Thiel.