Het is 16 jaar geleden dat de VS zijn militaire operaties in Afghanistan begon en het land zit nog steeds diep in de misère. Vanaf begin 2017 tot eind oktober gooide de VS 3554 bommen op de Taliban - drie keer zoveel als in 2016 en bijna vier keer zoveel geschut als in 2015.

Ondanks al het bewijs van het tegendeel houdt de Amerikaanse legergeneraal John Nicholson, commandant van de VS- en NAVO-missie in Afghanistan vol dat de nieuwe Amerikaanse strategie deze keer echt goed werkt, de "Taliban kan niet winnen", de oorlog begint "zijn vruchten af te werpen" en dankzij de VS zijn de Afghaanse strijdkrachten "op weg naar succes". Als u denkt dat zijn optimisme gerechtvaardigd is dan dient u zich te realiseren dat dit niet de eerste keer is dat men dit beweert. Verre van. Het Amerikaanse leger herhaalt al sinds 2004 of nog eerder precies dezelfde boodschap en de bommen vallen nog steeds. Vergelijk dit met het efficiënte werk van de Russen in Syrië dat slechts twee jaar in beslag nam om het land te ontdoen van ISIS. Heeft het verschil te maken met de wil of het vermogen om het werk uit te voeren?

Ondertussen misbruiken door de VS gesteunde Afghaanse troepen, politie en officials jongens met de regelmaat van de klok, terwijl hun Amerikaanse vrienden een oogje toeknijpen. De opiumproductie die de georganiseerde misdaad in Azië en Europa in de kaart speelt neemt toe, zelfmoordbombardementen richten zich routinematig op Afghaanse militairen en Amerikaanse luchtaanvallen terroriseren, verwonden en vermoorden Afghaanse burgers.

In de nasleep van de Arabische Lente in 2011 waarbij de Egyptische regering omver werd geworpen, gevolgd door een tegencoup in 2013, draaide de internationale kijk van het Egypte van president Abdel Fattah al-Sisi scherp weg van Amerika en naar Rusland. Sinds de jaren 70 zijn Russisch-Egyptische betrekkingen niet zo nauw geweest.

De pro-regering Egyptische media beschuldigden op regelmatige basis Barack Hussein Obama van het partij kiezen voor de nu verbannen Moslim Broederschapsgroep van de afgezette islamitische president Mohammed Morsi. En de hele tijd sloeg Egypte ook een piek in terreuraanslagen gade, samen met ISIS die meer aanslagen beloofde.

Men vraagt zich natuurlijk af, bestaat er een correlatie tussen 'het politieke' en 'de terreur'? Het antwoord: dat spreekt vanzelf.

De nexus staat overal met grote letters geschreven als je het eenmaal bespeurt. Eerder dit jaar was de net geïnstalleerde Filipijnse president letterlijk in Moskou op bezoek bij Poetin om de strijdkrachten van zijn land opnieuw uit te rusten met Russische hardware toen 'ISIS' uit het niets opdook en een belangrijke stad in Mindanao gijzelde. Rond dezelfde tijd zag het ernaar uit dat de gewenste politieke partij van het Britse establishment een nederlaag in de peilingen zou lijden totdat 'ISIS' aan kwam galopperen om Hare Majesteits Geheime Dienst uit een hachelijke situatie te redden.

Voor het geval het je nog niet is opgevallen: in de afgelopen 12 maanden woedt er een oorlog overal om je heen. Geen 'bloedhete' oorlog, maar een massale propaganda-oorlog van het soort dat meestal voorafgaat aan een militair optreden.

Het Amerikaanse 'full-spectrum' desinformatie offensief tegen Rusland begon in alle ernst in 2006 met de dood van anti-Poetin activist Alexander Litvinenko, die vergiftigd werd met polonium. Ondanks het feit dat, vóór Litvinenko, de enige moordenaars met een eerder strafblad voor dood-door-polonium degenen zijn die verantwoordelijk zijn voor de moord op Yasser Arafat, de westerse media direct en persistent de beschuldigende vinger wezen naar Poetin als de boosdoener voor de moord op Litvinenko.

Eerder dit jaar startte de Britse overheid een onderzoek naar zijn dood en dezelfde beschuldigingen - op basis van de "iedereen weet dat Poetin een misdadiger is" school voor a priori juridische argumentatie beroofd van bewijs - werden geuit. Een klein stukje informatie, onthuld door het onderzoek, dat de bewering dat Poetin ook maar iets te maken had met de moord op Litvinenko ondermijnde, werd echter angstvallig genegeerd door de westerse media.

Volgens het verhaal van de Britste regering, werd de aarts 'anti-Poetin kruisvaarder' uitgeschakeld door twee FSB agenten die hem het radioactief gif hadden toegediend door hem de resterende thee (ongeveer een half kopje) aan te bieden, die zij hadden besteld in een hotel in Londen. Het probleem met deze bewering is dat Litvinenko zelf spontaan de ontmoeting met de twee mannen had geregeld, slechts een paar uur voordat hij hen ontmoette. Dus, als je gelooft dat de twee agenten hun vroegere landgenoot hebben vermoord, moeten we aannemen dat ze op een of andere manier vermoedden dat Litvinenko hen zou vragen om af te spreken, en toevallig voor een dergelijke gelegenheid een voorraadje polonium bij zich hadden. Daarnaast, stelde een van de agenten zijn 8-jarige zoon voor aan Litvinenko, en vertelde hem zelfs om zijn hand te schudden, nadat Litvinenko al wat van de veronderstelde radioactieve thee had gedronken. Litvinenko's vrouw, Marina, vertelde de onderzoekers dat op het moment van zijn dood Litvinenko voor MI6 werkte.

De enigszins beroemde toespraak van Poetin tijdens de 2007 Munich Security Conferentie wordt gepresenteerd als het moment dat Rusland in het openbaar en unilateraal zich 'afscheidde' van het Westen. Maar de opmerkingen van Poetin in Munich werden gemaakt nadat de Amerikaanse en Britse regering jarenlang heimelijke en openlijke pogingen hadden gedaan om de Russische regering te destabiliseren en haar te dwingen om de realiteit te accepteren dat het Anglo-Amerikaans imperium oppermachtig regeert. In plaats van te buigen voor deze druk, koos Poetin ervoor om een dosis waarheid en realiteit aan de oorlogsstokers te geven:

"De geschiedenis van de mensheid is zeker door unipolaire periodes gegaan en heeft aspiraties voor wereldheerschappij gezien. En wat is er niet gebeurd in de wereldgeschiedenis? Wat is een unipolaire wereld? Hoe men deze term ook verfraait, het verwijst naar één type situatie, namelijk een situatie waarin er één centrum van gezag is, één centrum van kracht, één centrum van besluitvorming.

Het is een wereld waarin er één meester, één soeverein, is. En uiteindelijk is dit rampzalig, niet alleen voor iedereen binnen dit systeem, maar ook voor de soeverein zelf, omdat het zichzelf van binnenuit vernietigt.

En dit heeft zeker niets gemeen met democratie. Omdat, zoals u weet: democratie is de macht van de meerderheid in het licht van de belangen en standpunten van de minderheid.

Overigens, wordt Rusland - wij - voortdurend onderwezen over democratie. Maar om welke reden dan ook, degenen die ons wat willen leren, willen zelf niet leren. Vandaag zijn we getuige van een bijna onstuitbaar hyper-gebruik van geweld - militair geweld - in internationale betrekkingen, geweld dat de wereld naar een afgrond van permanente conflicten sleept. We zien een steeds grotere minachting voor de basisbeginselen van het internationaal recht. En onafhankelijke juridische normen komen, in werkelijkheid, steeds dichter bij het rechtssysteem van één staat. Eén staat en, natuurlijk, heeft in de eerste plaats de Verenigde Staten, haar nationale grenzen in elk opzicht overschreden. Dit is zichtbaar in het economisch, politiek, cultureel en educatief beleid dat zij oplegt aan andere landen. Nou, wie vindt dit goed? Wie is hier blij mee?"

Vertaald door Solien Weidema.

Onze samenleving wordt door gestoorde mensen gerund met krankzinnige doeleinden. Ik denk dat we worden bestuurd door maniakken met maniakale doelen en ik denk dat ze me met dwang kunnen opnemen omdat ik dat zo zeg. Dat is er krankzinnig aan.
-John Lennon (1940-1980), Engelse zanger en songwriter

Lennon en anderen externaliseren de zichtbare paranoia die in ons naar boven komt. "De wereld is gek geworden!" Heel vaak sluiten we deze stem buiten, tevreden om de wereld te aanschouwen zoals anderen het voorschrijven. Maar wie zijn deze anderen en wat willen ze?

De term psychopaat wordt vaak op crimineel gebied verkeerd beoordeeld, grotendeels door nutteloze omschrijvingen in de populaire media van gestoorde, verwrongen en gewelddadige types met een psycho-karakter. Vanwege publieke onwetendheid heeft dit geleid tot het gangbare geloof dat de psychopaat geen functie, rol of plaats bekleedt in een open samenleving. Door ons hier snel van te ontdoen worden we in staat gesteld, de ogenschijnlijk gezonde meerderheid, om onze ergste angsten te omzeilen.

Iedere notie van de psychopaat die niet kan functioneren in een open samenleving is, volgens M.E. Thomas¹ - een sociopaat naar eigen zeggen - gebrekkig. Het gaat niet om het in staat zijn om te functioneren, maar eerder welke capaciteit of vorm die functie inneemt. Zoals Thomas zegt, psychopaten en sociopaten delen een klinische geschiedenis die met elkaar is verweven; beiden kunnen functioneren, ze doen het wel anders. En ook al prakkiseren we over welk masker die functie kan aangrijpen, blinken ze vaak uit in de sociale omgeving.

De Amerikaanse president Donald Trump heeft, zoals verwacht, Jeruzalem als hoofdstad van Israël herkend en gezegd dat de ambassade naar die stad wordt verplaatst.

Het Amerikaanse Congres besloot al in 1995 met een grote meerderheid om Jeruzalem te erkennen als hoofdstad van Israël. Dat werd telkens per halfjaar uitgesteld. "Terwijl andere presidenten hebben gefaald, doe ik het vandaag wel", aldus Trump.

Nu de situatie in Oekraïne grimmiger is geworden, wordt er onredelijke misinformatie uitgestort over Rusland en Vladimir Poetin.

Journalisten en zgn. deskundigen moeten het internet en woordenboeken doorploegen om met nieuwe, duivelse benamingen voor beide te komen.

Overal in de Verenigde Staten waar ik voordrachten houd, is de eerste vraag die me tijdens de vragenronde wordt gesteld: "En hoe zit het met Poetin?"

Het is tijd om mijn gedachten hierover te delen:

Poetin heeft uiteraard zijn gebreken en maakt fouten. Op basis van mijn eerdere ervaring met hem, en de ervaringen van mensen die ik vertrouw, waaronder Amerikaanse functionarissen die jarenlang nauw met hem hebben samengewerkt, is Poetin waarschijnlijk een eerlijke, betrouwbare en uitzonderlijk inventieve man.

Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft de miljoenensteun aan een hulpproject in Syrië voorlopig stilgezet uit vrees dat een deel van het geld bij extremistische strijdgroepen is beland. Het gaat om 12,5 miljoen euro, waarmee onder meer een Syrische politiemacht is opgezet.

Het hulpgeld is bedoeld voor de Vrije Syrische Politie, een ongewapende politiedienst die werd opgezet na het begin van de burgeroorlog en moest zorgen voor 'rust en recht' in de gebieden die werden gecontroleerd door de Syrische oppositie. Die dienst is opgezet met miljoenen euro's hulpgeld uit onder Nederland, Duitsland en Groot-Brittannië.


Het project kwam deze week onder vuur te liggen na onthullingen van het Britse tv-programma BBC Panorama. De uitzending heette: 'Jihadisten waar u voor betaalt'. Volgens de BBC dwong de extremistische strijdgroep Nour al-Din al-Zinki de Vrije Syrische Politie in de regio Aleppo om 20 procent van alle salarissen (die cash werden uitbetaald) over te dragen. ,,Omdat die strijdgroep de vijf politiebureaus in de regio beschermde", aldus de BBC. Die praktijk duurde tot in 2016.

In een interview zei de jonge politievrouw Sarah Izat die haar hoofddoek niet wilde afdoen: die hoofddoek is m'n identiteit. Dat klonk modern en kon iedereen begrijpen. Voeg daarbij de strekking van de uitspraak van het College voor de Rechten van de Mens, namelijk dat ze in functie met haar hoofddoek niet op straat kwam. Niemand had er last van. Ieder van ons moet toch op zijn eigen manier zalig worden. Wat kan daartegen zijn?

Wel, vooral het feit dat het college door een klein juridisch brilletje naar deze casus heeft gekeken. Toevallig zond Nieuwsuur afgelopen zondag een reportage uit over islamitische predikers aan de VU. Het ging over de strenge leefregels die moslimmeisjes zichzelf opleggen. Ze zaten gescheiden van de mannen naar een bebaarde prediker te luisteren. Internet-journalist Carel Brendel houdt dit soort zaken bij. Ofschoon seksescheiding aan de VU niet mag, was het al de derde keer dat zo'n gesegregeerde workshop werd gegeven. Elke universiteit heeft nu een gebedsruimte, omdat ze anders islamitische studenten misloopt. Het medisch centrum van zowel de VU als het AMC heeft bovendien een aparte ingang voor mannen en vrouwen.

Politiek analist Dmitry Babich werkt voor het Russische persbureau Sputnik. De westerse media gaven hem als één van de weinige opinieleiders die het opnemen voor Vladimir Poetin de kans om zijn zegje te doen.

Novini sprak met Babich onder meer over de media in Rusland, Russisch 'nepnieuws' en de maatregelen die in het Westen worden genomen tegen Russische media.

"De reden dat invloedrijke personen in het Westen zo kwaad zijn op RT en Sputnik is dat wij de westerse media te kijk zetten als vooringenomen en misleidend," zei hij.

Het zal u niet ontgaan zijn, maar afgelopen weekeinde zou er een anti-Zwarte Pieten-demonstatie plaatsvinden in Dokkum. Boze Friezen echter versperden de weg in een poging om demonstranten (plus een verslaggever van de nrc en een cameraman) ervan te weerhouden zich bij de feestelijkheden te voegen. Het plan lukte. De demonstranten moesten op last van de politie terug naar de Randstad.

Nederland is al een aantal jaar het toneel van anti-Piet protesten, maar de 120 demonstranten die in Amsterdam en Rotterdam op de bus stapten hadden naar alle waarschijnlijkheid nog nooit een voet in Friesland gezet en konden derhalve niet bevroeden dat Friezen zich niet zo maar laten inpakken door politiek correcte sentimenten. Dat kan gebeuren als mensen zich laten leiden door wensdenken en vinden dat ze aan de juiste kant van de geschiedenis staan. Maar is dat wel zo?

Alhoewel we begrijpen dat sommigen zich gekwetst kunnen voelen door Zwarte Piet is het merkwaardig dat er zoveel aandacht aan dit kinderfeest wordt geschonken door de media en zelfs de VN. Ook het imperialistische Amnesty International deed een duit in het zakje. In 2005 protesteerde de Stichting Eer en Herstel Betalingen Slachtoffers van Slavernij in Suriname al tegen het woord 'negerzoen'. Dit was waarschijnlijk de voorloper van de symboolpolitiek van de anti-Piet protesten. Dergelijke acties lijken als afleidingsmanoeuvre te dienen, zodat we niet zullen nadenken over de werkelijke problemen in ons land. Ook lijken de anti-Zwarte Pieten en hun aanstuurders de knuppel in het hoenderhok te willen gooien, ondanks het feit dat 92% van de Nederlanders Zwarte Piet wil behouden.