VELEN vragen zich af hoe een dermate
ineffectief doch
schadelijk beleid voor het leven en de
vrijheden van zovelen, zo snel en schijnbaar vrijwel op wereldwijde schaal kon worden ingevoerd ter reactie op de Covid-crisis.
Een deel van het antwoord hierop is te vinden in een onderzoek van de Duitse journalist en auteur Paul Schreyer. In een
video van een uur volgt hij een reeks simulatie-oefeningen in verband met een pandemie, die gedurende vele jaren in de meest invloedrijke Westerse industrielanden op het hoogste niveau werden uitgevoerd.
Topambtenaren werden 'klaargestoomd' om te reageren zoals zij deden op het moment dat de Wereldgezondheidsorganisatie de pandemische verspreiding van een nieuw coronavirus, SARS-COV-2, afkondigde, vrijwel ongeacht de aard van het virus of de mate van schade welke het waarschijnlijk zou veroorzaken.
Deze zwakte kan worden beschouwd als een enorme belemmering voor een rationele besluitvorming. Het verklaart mede waarom de standpunten van duizenden artsen, wetenschappers en anderen, die de officiële, op angst gebaseerde aanpak van de pandemie betwistten, werden genegeerd.
Volgens Schreyer kwamen de politieke besluiten tijdens de crisis niet uit de lucht vallen, maar vloeiden voort uit een 'oorlog tegen virussen', die reeds in de jaren negentig een aanvang had genomen, tezamen met de 'oorlog tegen het terrorisme'.
Het was alsof er na het einde van de Koude Oorlog, waarin de grootmachten Rusland en Amerika elkaar met immense en potentieel suïcidale bewapening en militaire budgetten te lijf gingen, een nieuwe vijand moest komen.
Commentaar: Gedurende deze periode van de ramp omtrent het coronavirus is taal gebruikt om de massa's te beheersen door angst en paniek te bevorderen, tweedracht te zaaien en gehoorzaamheid af te dwingen. Om meer te weten te komen, zie hieronder:
Zie ook: